Edward Bernays

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Fitxategi:E l bernays-1928-propaganda.png
Bernaysen Propaganda liburuaren azala (1928).

Edward Louis Bernays (Viena, 1891ko azaroaren 22a - Cambridge, AEB, 1995eko martxoaren 9a) Propaganda instituzio-politikoaren eta iritzi-publikoaren manipulazioaren aitzindaria zen. 1917ean Woodrow Wilsonek amerikar iritzi-publikoa irabazi nahiaz Committee on Public Information partaide izan zen..

Sigmund Freuden arreba, Anna Freuden semea zen eta aita aldiz Martha Bernays Freuden emaztearen anaia zen.

Teoriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gustave Le Bon eta Wilfred Trotter psikologia buruz eta bere osabaren Sigmund Freuden jendetzari buruzko ideak landuz, Eddy Bernaysek iritzi-publikoa manipulatzeko asmoarekin lehendabiziko metodoak saldu zituen psikologiaren azpikontzientean oinarrituz.

Barnaysentzat jendetza ezin daiteke pentsalaria izan, inkontziente pultsioak bakarrik adieraz baitezake. Zigarro industriarentzako emakumeentzako kontsumoa propaganda eta publizitatearen bidez modernoa zela iradokiarazten zuen "askatasunaren suargia zirela" esanez.

Politikan, pertsonai publikoak "saltzen" ditu, presidentearen gosaria sortuz, show-bizaren pertsonaien aurkeztuz. Berak pentsatzen du, gutxiengo inteligenteak "demokratikoki" boterea eduki behar zuela, eta masa popularra modelatua izan behar dela hori onartazteko.

Propaganda metodoen aitzindaria, geroago Joseph Goebbelsek bere lanetan inspiratu zen.

Life aldizkariaren arabera XX; mendeko pertsonaiarik eragileena izan zen.

Zitazioak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

(Frantsesez) L'ingénierie du consentement est l'essence même de la démocratie, la liberté de persuader et de suggérer".

– (Edward L. Bernays, "The Engineering of Consent", 1947)

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Crystallizing Public Opinion, 1923.
  • Propaganda, Horace Liveright, 1928. Frantsesez Propaganda, Comment manipuler l'opinion en démocratie, Zones, 2007. Normand Baillargeon.
  • Speak Up for Democracy, 1940.
  • Public Relations, 1952.
  • The Engineering of Consent, 1955.

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • (Ingelesez) Larry Tye, The Father of Spin: Edward L. Bernays and the Birth of Public Relations, 1998, (ISBN: 0-517-70435-8).
  • (Frantsesez) Armand Mattelart, « Art et argent, histoire d'une soumission », Le Monde diplomatique, septembre 2001. [1]
  • (Frantsesez) Bernard Stiegler, De la Misère symbolique, I - L'époque hyperindustrielle, Gallilée, 2002.
  • (Frantsesez) Vance Packard, La Persuasion clandestine, Calman-Lévy, 1958.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]