Erretorromaniera
Wikipedia(e)tik
| Erretorromaniera | ||
|---|---|---|
| Non mintzatzen den: | Suitza eta Italia | |
| Eskualdea: | Grisons Kantoia, Veneto, Trentino-Adige Garaia eta Friuli-Venezia Giulia | |
| Hiztunak: | 665.000 | |
| Rankina: | Ez 100 mintzatuenen artean | |
| Hizkuntza familia: | Indoeuroparra Italikoa Erromanikoa Mendebaldeko italikoa Mendebalekoa Erretorromaniera |
|
| Estatus ofiziala | ||
| Hizkuntza ofizialtzat duten lurraldeak: | Suitza | |
| Erakunde araugilea: | - | |
| Hizkuntza kodeak | ||
| ISO 639-1: | ez du | |
| ISO 639-2: | gehitzeko | |
| ISO 639-3: | —
|
|
| Oharra: baliteke orri honek Unicode kodearekin emandako NAF fonetika ikurrak edukitzea. | ||
Erretorromaniera[1] erromantze hizkuntza bat da, Suitzako lau hizkuntza ofizialetako bat, Italia iparraldeko hainbat eskualdetan ere hitz egiten dena.
Galduz doan hizkuntza da; hainbat hizkuntzalariren ustez, arrazoi nagusietako bat da ez dela lortu dialekto guztiei batasuna emango dien estandar idatzirik. Hala ere, hiztunek badute hizkuntza bat bera mintzatzearen kontzientzia.[2] Erretorromanieraren dialekto nagusiak erromantxea, ladinoa eta friuliera dira.
Erreferentziak [aldatu]
- ↑ 53. araua - Munduko estatuetako hizkuntza ofizialak, Euskaltzaindia, http://www.euskaltzaindia.net/dok/arauak/Araua_0053.pdf. Noiz kontsultatua: 2010-11-18
- ↑ «Erretorromaniera», Linguamón webgunean.
