Erronkariera

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Euskalkien eremuak, Koldo Zuazoren sailkapenari jarraituz.

   Erronkariera (galdua)

Erronkariera (tokiko euskaran, Erronkariko uskara) berriki arte Erronkariko ibarrean hitz egiten zuten euskalkia da. 1998az geroztik, hala erronkariera nola zaraitzuera, Koldo Zuazo euskal dialektologoak egindako sailkapenari jarraituz, ekialdeko nafarrera deritzon euskalkiaren barruan sailkatuta ageri dira.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Katalin-Garde etxeko Antonia Anaut eta Esandi etxeko Ubaldo Uhalde, Izabako Erronkarieraren azken bi hiztunak.
Katalin-Garde etxeko Antonia Anaut, Izabako Erronkarieraren azken hiztuna.

Gaur egun erronkariera galduta dago, 1991n hil baitzen hizkera hori ama-hizkuntza zuen azken euskalduna, Fidela Bernat.

Haren aurretik, Izabako azken euskaldun zaharra, Antonia Anaut, 1976an zendu zen, eta Maria Ezker, Urzainkiko azken euskaldun omen zena, pare bat urte lehenago.

Jose María Sánchez Carrión Txepetxek 1970ean emandako datuen arabera, Erronkari herrian euskaraz mintzo zen azken laguna 1969an hil zela pentsa daiteke. Garde herrian, 1980 inguruan bazen oraindik Pedro de Yrizarren ikerketetarako zenbait aditz forma emateko gai izan zen bertakorik, euskaldun betea ez izan arren.

Haraneko hegoaldeko herrietan ilunagoa da euskararen desagertze data. Burgin, nolanahi ere, 1863rako euskara galtzen hasita zegoela adierazi zuen Bonapartek.

Azkenik, hizkuntzaren galeraren arrazoiak aztertuta, Erronkariko ibarrean ez da Euskal Herriko beste leku batzuetan jazo dena gertatu baino. Izan ere, munduko landa giroko beste eskualde batzuetan eta hizkuntza gutxituekin lotutakoa baino ez da funtsean. Horrela jaso zuen Pablo Fermin Irigarai Larrekok (1869-1949): «Erronkariar askoekin itz-egiteko aldia izan dutalarik, bati ez (Izabako bat) beste guztieri ezpada geieneri euskara galtzeakin ikasiago bere buruak agertzen dituztela iduri zaie».

Azpieuskalkiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ezaugarriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Fonetika[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erronkariko euskararen ezaugarri nabarmenak, fonetikaren aldetik, hauek dira:

  • Sinkoparen maiztasun handia, hau da, bi kontsonanteren arteko bokalaren galera. Adibide batzuk: zra, gra (<zira, gira), egitra (<egitera), kontra (<honetara), alketruk, bordaltruk (<bordalturik)...
  • Goranzko diptongoen maiztasuna:egja, irja, gatja (<gatia <gatua). Are triptongoak ere: ikasgjwa (<ikasgua)
  • Bokal sudurkariak: lûa (lihoa) arrazôia, sûa (suhia) eta sua...
  • Azentu egonkorra: gízon eta gízona, gízonak, gízonek, gízonarekin...
  • Zubereratik aldentzen zen, ez zuelakoz hasperenik (<h>), ez ü bokalik, ezta txistukari ahostunik ere.
  • Errotazismoa: euskaran hitz batzuek -rtz- kontsonante multzoa dute euskalki batzuetan (bertze, bortz, ertze...), eta bertze batzuetan -st- multzoa (beste, bost, heste...). Erronkarieraz -rz- aurkitzen dugu orokorrean: berze, borz, erze, orzegun, orzilare... Zuberoan -st- dago. Uztarrozen, ordea, biak agertzen dira, eta Izaban -st- nagusitu zen: beste, bost, este, ostegun, ostilare... Are gehiago, -rz- > -st- bilakaera bertze zenbait hitzetara ere hedatu zen: bustegia (< burzegia < buruzagia) eta Ustainki (Urzainki herriaren izena).

Morfologia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Erakusleak k- batez hasten dira, zaraitzueraz bezala: kau(r), kori, kura; berdin leku adberbioak: kemen / keben, kor, kan. Haietatik eratorriak ere bai: kainberze, konengatik...
  • Aditzen geroaldia beti -en atzizkiaz osatzen zen: eginen dur, emanen daizur... eta baita: ekusen tzu (ikusiren duzu) alketen zra (ahalketuren zara, cfr alketan zra = ahalketzen zara)
  • Izan aditza:
ni naz, nuk, nun, nuzu-nezu-nazu
yi yaz
kura da, duk, dun, tzu
gu gra, gutuk, gutun, gitzu-giutzu
zu zra
xek zrei
kurak dra, tuk, tun, ditzu

«Ni Mikel naz» «Yi nor yaz?» «Kurak engoxan xin ditzu»

Erronkarierak lau mintzamolde zituen; liburuen araberako azalpenak honakook ditugu:

  • Zuketza edo neutroa.
«Ni xuan naz», «Kura xin da», «Gu Uruñan izan gra», «Kurak ez dra xinen», «Kan ebli ginden», «Nik ekusi dur», «Guk artu diegu», «Guk atzo ekusi gunien», «Nik kurak ekusi nintien»..
  • Yiketza, lagunartean, anai-arreba-ahizpen artean, konfidantza, haurrei, zaharrek gazteei.
«Ni Uruñati xin nun», «Gu Ustainkiti xin gutuk», «Eltu yaza?», «Ez diar ekusi»...
  • Tzuketza, errespetua adierazteko, gurasoei, aitatxi-amatxiei, apezei; konfiantza gutiagokoa; bakoitza bere adinetakoetarik has harik eta sorberrietaraino; adiskidetasuna eta maitasuna adierazten dugu zuka.
«Uruñan izan nazu engoxan», «Atzo Burgira xuan nindezun», «Guk atzo ekusi guniezun»...
  • Duka edo duketza. Zaharrei eta begirune zinez handia behar duten beste guziei. Singularra: ori, orrek, orren... Plurala: uek, uen...
«Ori xinen dea goreki?», «Orrek ere ekusi du goikoa gaur?», «Uek ekusi dezei», «Koroa uen da»...
  • Ekun (beste euskalkietako uk(h)an) aditza:
nik dur (Bidankozen dud), diar (berdin gizonei eta emakumeei), diezr
yik duk / dun
karek du, dik / din, ditzu
guk digu (Bidankozen diegu)
zuk tzu
xek tzei
kek dei, deik / dein, dizei

Aditzaren Morfologia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ahalera iragankorrean *iron erroa erabiltzen da, Zuberoan bezala, baina sinkopaturik.

droked < diroket (dezaket)

drokezu < dirokezu (dezakezu)

Adibidez: «Obro drokei indarrek biltruk ezik barratruk»; batuan, haboro (gehiago) dezakete indarrek bildurik barreiaturik baino. Esaldi horrek euskalkiaren konparaziozko perpausetako egitura bitxia ere erakusten du.

Subjuntiboan eta aginteran, ordea, *ezan erabiltzen da:

Subjuntiboan: tzagun (<dezagun), tzazun (<dezazun)

Aginteran: zak, zan, beza, zazei, beztei.

- Gero aldia beti -(r)en bitartez egiten da:

biar xinen duk yire laguna

gaiza kori nik eginen diar

-n bukaera duten aditzetan ohikoak dira Nafarroa osoan eta Ipar Euskal Herrian (eginen, izanen), baina ekialdeko euskaran aditz guzietara hedatu dira:

fite ekusen (< ekusiren) digu agitan den

gero akiten tzu (<a kituren)

- Aditz izena (bertze euskalkietan -t(z)en egiten dena) erronkarieraz beti -tan edo -ten egiten da; Uztarrozen ia beti lehenengoa, Bidankozen biak:

egitan duk erraitan dauzur ekustan digu

- Beraz, -tuz bukaturiko aditzetan bereizten dira akitan (akitzen) eta akiten (< akituren = akituko). Ahozko hizkeran, intonazioa ere nabarmen desberdina zen.

Hitz batzuk[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erronkariera Zaraitzuera Euskara batua
alkea alkea lotsa, ahalkea
biarria begarria belarria
bilua, ilia (gizakiona biloa da, eta ardiena ilea) biloa, ilea ilea, biloa
borz borz bost, bortz
burduña, burruña burriña burdina
erran erran esan, erran
gra gra gara [izan aditzekoa]
kaur kau hau
irur irur hiru
lantxerra lañoa lainoa
onki xin ongi xin ongi etorri
orena orona ordua, orena
orzilaria orzilaria ostirala
neskeneguna neskeneguna larunbata, neskeneguna, zapatua


Erronkarieraz[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Solo! Aitareki ez kainbeste, amareki eta tia bat bigunien, amaren aizpa, erraitan zeia guzia uskaraz, eta nik pues kolaxet ikasi nien. Eta orai dun, ene amak, bizi nun ni ogeitalaur urte obro ezik ama, bizi niela, eta eztiar elerrainan eurkereki, korren… erraitan diela abuelareki…

Euskara batuaz[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Soilik! Aitarekin ez hainbeste, amarekin eta izeba bat baikenuen, amaren ahizpa, erraten zidaten guztia euskaraz, eta nik ba horrelaxe ikasi nuen. Eta orain dun, ene amak, bizi naun ni ama baino hogeita lau urte gehiago, bizi niela, eta ez dut hitz eginen inorekin, horren… erraten dudala amonarekin…

Esaerak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Adexkiderik bage bizitea da orobat nola testigorik bage iltea.
  • Agorrileko ura da zafran ezti eta ardau.
  • Aita lazoen umek egi txiki eta anitx bizio.
  • Ari erapilatua ezta sekula oso

Azken hiztunak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]