Ignazio Gardella

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu

Ignazio Gardella (Milan, Italia, 1905eko martxoaren 30a - Oleggio, Italia, 1999ko martxoaren 16a) italiar arkitektoa izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arkitekto- eta ingeniari-familia batean hazia eta hezia. Hasieran, arrazionalismoaren jarraitzaile gisa, ez zion ideologia sozial edo estetikorik aplikatu bere arkitekturari, bere belaunaldiko beste arkitekto batzuek ez bezala. Bere proiektuak dotoretasunagatik eta konposizioaren argitasunarengatik bereizten dira, beren indar poetikoarengatik, eta arazoei irtenbide errazak emateko joeragatik.

Hasierako lanen artean, aipagarriak dira, besteak beste, Busto Arsizioko antzokiaren berritze-lana (1934) eta Milango Borletti etxearen zabaltze-lana (1935), eta, batez ere, Alexandriako turberkulosiak jotako erientzako klinika, bere maisulanetako bat. Azkeneko lan horretan, Gardellaren arkitekturaren ezaugarri berezienak ikus daitezke: gainaldeen definizio geometrikoa eta materialaren erabilera burutsua. Adreilua eta hormigoi armatua erabiliz, lekuan lekuko eraikuntza-tradizioa eta kolorea balioztatu zituen.

Pixkana, baina, hasierako joeratik aldenduz joan zen, tradizioaren eta inguruneko motibo arkitektonikoak hizkuntza moderno batera bihurtzeko asmoz (Catenako etxebizitzak, 1946). 1952an, etxe-multzo bat eraiki zuen Cesate Milanesen, eta adreiluzko eliza bat. 1953an, arrazionalismora itzulita, Milango Arte Modernoko Museoa egin zuen. Gardellaren obra nagusietako bi Alexandriako lanbide-eskola eta Milango Olivettirentzako ikasketa-zentroa dira. Beste lan batzuk: Alexandriako Higiene Laborategia (1937-1939) eta langileentzako etxebizitzak (1952); Borletti fabrikarako eraikinak (1951), Erromako E-42ko aterpe-etxea; Varinellako aldareko kapera.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Ignazio Gardella Aldatu lotura Wikidatan