Indol

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Indol
Formula
Modelo Modelo
Identifikadoreak
CAS zenbakia 120-72-9 YesY
PubChem 798
ChemSpider 776 YesY
UNII 8724FJW4M5 YesY
KEGG C00463 YesY
ChEBI CHEBI:16881 YesY
ChEMBL CHEMBL15844 YesY
RTECS zbka. NL2450000
Propietateak
Formula molekularra C8H7N
Masa molarra 117.15 g/mol
Itxura Solido zuria
Dentsitatea 1.1747 g/cm3, solid
Fusio puntua

52–54 °C

Irakite-puntua

253–254°C (526 K)

Disolbagarritasuna uretan 0.19 g/100 ml (20 °C)
Disolbagarria ur beroan
Azidotasuna (pKa) 16.2
(21.0 DMSOn)
Basikotasuna (pKb) 17.6
Egitura
Egitura kristalinoa Pna21
Geometria molekularra Planar
Dipolo momentua 2.11 D bentzenon
Arriskuak
MSDS [1]
A/S esaldiak R: 21/22-37/38-41-50/53
S: 26-36/37/39-60-61
Flash puntua 121 °C
Harremana duten konposatuak
Harremana duten Konposatu aromatiko bentzeno, bentzofuran,
karbatzol, karbolino,
indeno, indolino,
isatin, methilindol,
oxindol, pirrol,
eskatol
Kontrakoa esaten ez bada, emandako datuak baldintza normaletan (25 °C, 100 kPa) hartuak dira.
Erreferentziak

Indola harrikatzaren bikean, landare batzuetan (jasmina, laranja-lorea, eta abar), eta animalien hesteetan izaten den konposatu organiko solido zuria da (formula kimikoa: C8H7N). Adolf von Baeyerrek aurkitu zuen, 1866an. Hesteetako hondakin gotorretan sortzen da, bakterioen eraginez. Berez usain txarra izan arren, urtuta oso usain ona du, eta lurrungintzan erabiltzen da.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Indol Aldatu lotura Wikidatan


Kimika Artikulu hau kimikari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.