Hizkuntza tonal

Wikipedia, Entziklopedia askea
Tonu hizkuntza» orritik birbideratua)
Hizkuntza tonalen hedapena.

Hizkuntza tonala silaba bakoitza ahoskatzeko erabiltzen den funtsezko maiztasunaren ingeradak kontraste fonologikoak eta pare minimoak sortzeko balio duen hizkuntza da.

Banaketa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Tonua kontinente guztietan aurkitzen den ezaugarri fonologiko bat da, baina adibideri nabarmenena Asiako txinatar hizkuntzak dira. Hizkuntzen corpus zabal bati buruzko ikerketa baten arabera, giza hizkuntzen %40 inguru hizkuntza tonalak dira.[1] Munduan hedapen handia izan arren, hizkuntza tonalak, funtsean, bost eskualdetan biltzen dira:

Europako hizkuntzen artean, suedierak bi tonu ditu (larria edo baxua eta zorrotza edo altua), lexema baten hitzetan kontrastagarria dena, konposatuetan ez bezala.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. M. Haspelmath, M. S. Dryer, D. Gil, B. Comrie (2005): WALSin, The World Atlas of Languages Structures, ISBN 0-19-925591-1

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]


Hizkuntzalaritza Artikulu hau hizkuntzalaritzari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.