Amigdalina

Wikipedia, Entziklopedia askea
Amigdalina
Amygdalin structure.svg
Formula kimikoa C20H27NO11
SMILES kanonikoa 2D eredua
SMILES isomerikoa
OC[C@H]1O[C@@H](OC[C@H]2O[C@@H](O[C@@H](C#N)C3=CC=CC=C3)[C@H](O)[C@@H](O)[C@@H]2O)[C@H](O)[C@@H](O)[C@@H]1O
InChl 3D eredua
Osatuta oxigeno, karbono, nitrogeno eta hidrogeno
Masa molekularra 457,158411 u
Erabilera
Rola phytogenic antineoplastic agents (en) Itzuli
Arriskuak
NFPA 704
NFPA 704.svg
0
1
0
Identifikatzaileak
InChlKey XUCIJNAGGSZNQT-JHSLDZJXSA-N
CAS zenbakia 29883-15-6
ChemSpider 570897
PubChem 656516
Reaxys 66856
Gmelin 17019
ChEMBL CHEMBL461727
ZVG 137642
EC zenbakia 249-925-3
ECHA 100.045.372
MeSH D000678
RxNorm 1371051
Human Metabolome Database HMDB0035030
KNApSAcK C00001437
UNII 214UUQ9N0H
KEGG C08325

Amigdalina (antzinako grezieraz: ἀμυγδαλή, almendra) konposatu kimiko natural bat da, minbiziarentzako sendabide bezala modu faltsuan sustatua izateagatik ezagutzen dena. Landare askotan dago, baina, batez ere, albarikoke, almendra mingots, sagar, melokotoi eta aranen hazietan.

Amigdalina glukosido zianogeniko gisa sailkatzen da, amigdalinaren molekula bakoitzak nitrilo talde bat baitauka, beta-glukosidasa baten eraginez zianuro anioi toxikoa bezala aska daitekeena. Amigdalina jateak zianuroa askatzea eragingo du giza gorputzean, eta zianuro-intoxikazioa eragin dezake[1].

1950eko hamarkadaren hasieratik, bai amigdalina, bai Laetrilo izeneko deribatu kimiko bat, minbiziarentzako tratamendu alternatibo bezala sustatu dira, askotan, B17 bitamina izen okerraren pean (amigdalina eta laetriloa ez dira bitamina bat)[2]. Ikerketa zientifikoen arabera, klinikoki ez dira eraginkorrak minbizia tratatzeko, eta toxikoak edo hilgarriak izan daitezke ahotik hartzen direnean zianuro-intoxikazioaren ondorioz[3]. Letriloaren sustapena, minbizia tratatzeko, medikuntzako literaturan, kuranderismoaren adibide kanoniko gisa deskribatu izan da[4][5], eta "medikuntzaren historiako minbiziaren aurkako engainu maltzurrenaren, sofistikatuenaren eta errentagarriena" bezala[3].

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Cigolini, D.; Ricci, G.; Zannoni, M.; Codogni, R.; De Luca, M.; Perfetti, P.; Rocca, G.. (2011-08-19). «Hydroxocobalamin treatment of acute cyanide poisoning from apricot kernels» Emergency Medicine Journal 28 (9): 804–805. doi:10.1136/emj.03.2011.3932rep. ISSN 1472-0205. Noiz kontsultatua: 2020-09-06.
  2. (Ingelesez) Lerner, Irving J.. (1981). «Laetrile: A lesson in cancer quackery» CA: A Cancer Journal for Clinicians 31 (2): 91–95. doi:10.3322/canjclin.31.2.91. ISSN 1542-4863. Noiz kontsultatua: 2020-09-06.
  3. a b Milazzo, Stefania; Horneber, Markus; Ernst, Edzard. (2015-04-28). «Laetrile treatment for cancer» Cochrane Database of Systematic Reviews doi:10.1002/14651858.cd005476.pub4. ISSN 1465-1858. PMID 25918920. PMC PMC6513327. Noiz kontsultatua: 2020-09-06.
  4. (Ingelesez) Lerner, Irving J.. (1984). «The whys of cancer quackery» Cancer 53 (S3): 815–819. doi:10.1002/1097-0142(19840201)53:3+3.0.CO;2-U. ISSN 1097-0142. Noiz kontsultatua: 2020-09-06.
  5. Nightingale, S L. (1984). «Laetrile: the regulatory challenge of an unproven remedy.» Public Health Reports 99 (4): 333–338. ISSN 0033-3549. PMID 6431478. PMC 1424606. Noiz kontsultatua: 2020-09-06.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]