Azido uriko

Wikipedia, Entziklopedia askea
Azido uriko
Harnsäure Ketoform.svg
Formula kimikoaC5H4N4O3
SMILES kanonikoa2D eredua
InChl3D eredua
Osatutanitrogeno, oxigeno eta karbono
Tautomeroa5,7-dihydro-1H-purine-2,6,8(9H)-trione (en) Itzuli
Ezaugarriak
Dentsitatea
1,89 g/cm³
Masa molekularra168,028 Da
Erabilera
RolaAntioxidatzaile
Identifikatzaileak
InChlKeyLEHOTFFKMJEONL-UHFFFAOYSA-N
CAS zenbakia69-93-2
ChemSpider1142
PubChem1175
Reaxys156158
Gmelin17775
ChEBI241332
ChEMBLCHEMBL792
EC zenbakia200-720-7
ECHA100.000.655
CosIng38843
MeSHD014527
RxNorm1427088
Human Metabolome DatabaseHMDB0000289
KNApSAcKC00007301
UNII268B43MJ25
KEGGC00366
PDB LigandURC

Azido urikoa karbonoa, nitrogenoa, oxigenoa eta hidrogenoa dituen azido organikoa da. C5H4N4O3 formula kimikoa du.

Egitura molekular hau du:

Harnsäure Ketoform.svg

Giza gorputzean, azido urikoa base nitrogenatuen katabolismoaren produktua da. Izan ere, azido nukleikoen base nitrogenatu purikoak (adenina eta guanina) katabolizatutakoan azido urikoa sortzen da, proteinak katabolizatzen direnean urea sortzen den modu berean. Biak, azido urikoa eta urea, konposatu nitrogenatuen katabolismoaren hondar biokimikoak dira, iraizketa prozesuan gernuaren bidez kanporatzen direnak.

Hegazti, narrasti eta artropodo batzuek azido urikoa eratzen dute proteinak katabolizatzerakoan, urearen ordez. Animalia hauen gernuak ez du urearik, azido urikoa baizik. Gizakiarengan, berriz, proteinen katabolizazioaren azken metabolitoa urea da; giza-gernuan agertzen den azido uriko apurra base nitrogenatuen katabolismotik dator.

Bere kontzentrazio normala odolean 2,5-7,5 mg/dl-koa da, altuagoa izanik gizonezkoengan emakumezkoengan baino. Azido urikoaren kontzentrazio handiek metabolito horren prezipitazioa eragin dezakete artikulazioetan, hezueria izeneko gaitz mingarria sortuz. Giltzurrunetan hauspeatzen denean, aldiz, azido urikoak harriak eratzen ditu (giltzurrun-kalkuluak).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]