Donostiako ardagai

Wikipedia, Entziklopedia askea
Donostiako ardagaia
Inonotus tamaricis 01.JPG
Sailkapen zientifikoa
ErreinuaFungi
KlaseaAgaricomycetes
OrdenaHymenochaetales
FamiliaHymenochaetaceae
GeneroaInonotus
Espeziea Inonotus tamaricis
Maire, 1938

Donostiako ardagaia (Inonotus tamaricis) Hymenochaetaceae familiako onddo espezie bat da.[1]

Ezin da jan, haragia gogorra duelako.

Deskribapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kapela: Gaztetan zirkuluerdi samarreko formakoa, eta, batzuetan, Tamarix-en azaletik hedatua. Gaztaina kolore horixkako gainazala eta kolore bereko tomentu tentez estalia. Ertza glabroa du.

Tutuak: Gaztaina kolorekoak, 7 eta 15 mm bitarteko luzerakoa eta 0,3 eta 0,5 mm bitarteko diametrokoa eta pruina zuri-krema kolorekoez estaliak.

Haragia: Hasieran harroa eta zahartzean gogorra eta zurruna, arre kolorekoa.[2]

Etimologia: Inonotus terminoa grekotik dator, zuntz, haria esan nahi duen "ino" hitzetik eta belarria esan nahi duen "oûs, ōtós" hitzetik. Tamaricis epitetoa , Tamaricaceae genero tipoa den tamarix-etik dator.

Jangarritasuna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ezin da jan.[3]

Nahasketa arriskua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Inonotus hispidus eta Inonotus rheades delakoen antza du, eta batez ere habitatak bereizten ditu. Makaletan hazten da.

Sasoia eta lekua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Urte osoan, batez ere udaberrian eta udazkenean. Tamariz-en enborretan hazten da, Donostiako itsas Pasealekuan, espezie honek ia tamariz guztiei erasotzen die.[4]

Banaketa eremua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Europako hegoaldea, Afrikako iparraldea, Ekialde Hurbila, Senegal, Asiako hegoaldea, Txina.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Euskal Herriko perretxiko eta onddoak, 2013, 2014, 2016, 2017, Zuzendaria Fernando Pedro Pérez, Kultura Saila, Eusko Jaurlaritza
    Bizkaiko Perretxiko eta Onddoak, 2012ko Abendua, A.D.E.V.E, Argazkiak:Fernando Pedro Pérez, Maite Legarra, Xabier Leizaola, Jon Urkijo, Nerea Aurtenetxe.
  2. (Gaztelaniaz) Mendaza, Ramon, Diaz, Guillermo. (1987). Guia fotografica y descriptiva 800 especies a todo color. Iberduero, 614 or. ISBN 84-404-0530-8..
  3. (Gaztelaniaz) Palacios Quintano Daniel. (2014). Disfrutando con las setas. Leitzaran, Grafikak S.L. Andoain, Gipuzkoa, 492 or. ISBN 978-84-617-0196-4..
  4. (Gaztelaniaz) Lotina, Roberto. (1985). Mil setas ibericas. Diputacion foral de vizcaya, 419 or. ISBN 84-505-1806-7..

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]