Edukira joan

Emmanuelle Arsan

Wikipedia, Entziklopedia askea
Emmanuelle Arsan

Bizitza
Jaiotzako izen-deiturakMarayat Bibidh, มารยาท พิพิธ
JaiotzaBangkok, 1932ko urtarrilaren 19a
Herrialdea Frantzia
 Thailandia
Lehen hizkuntzafrantsesa
HeriotzaChantelouve, 2005eko ekainaren 12a (73 urte)
Heriotza moduaberezko heriotza: kolangiokarzinoma
Familia
Ezkontidea(k)Louis-Jacques Rollet-Andriane (en) Itzuli  (1956 -  2005)
Hezkuntza
Hizkuntzakfrantsesa
thailandiera
ingelesa
italiera
alemana
Jarduerak
Jarduerakidazlea, aktorea, gidoilaria, modeloa eta film-zuzendaria
Lan nabarmenak
InfluentziakAlessandro Ruspoli, 9th Prince of Cerveteri (en) Itzuli
Izengoitia(k)Emmanuelle Arsan
IMDB: nm0037491 Allocine: 74061 Allmovie: p2442
Discogs: 1281829 Find a Grave: 228031738 Edit the value on Wikidata
Emmanuelle Arsan 1967an.

Marayat Rollet-Andriane, jaiotzez Marayat Bibidh (Bangkok (Thailandia), 1932ko urtarrilaren 19a - Chantelouve, 2005eko ekainaren 12a) literaturan Emmanuelle Arsan gisa ezaguna, jatorri euroasiarreko eleberrigile frantsesa izan zen, Emmanuelle fikziozko pertsonaia sortzeagatik famatua; Emmanuelle bere sexualitatea esploratzen hainbat egoeratan aritzen den emakumea da fikzioan.[1]

Biografia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arsan Bangkoken jaio zen, Thailandian. Marayat Bibidh goi mailako gizarteko emakume tailandiarra zen, diplomatiko baten eta frantses hiztun baten alaba. 1950eko eta 1960ko hamarkadetan, Bangkok-eko Sathorn errepideko etxe handi batean bizi izan zen.

24 urte zituela, Nazio Batuen Asia Hego Ekialdeko Tratatuaren Erakundean lan egiten zuen Louis-Jacques Rollet-Andriane diplomatiko frantsesarekin ezkondu zen;[2] 16 urte zituenean ezagutu zuen. Bikoteak bi alaba izan zituen.

1966an, Marayat Andriane izenarekin, aktore gisa aritu zen Robert Wiseren The Sand Pebbles filman, Steve McQueen-ekin batera.[3]

Batez ere idazle gisa egin zen ospetsu, Éric Losfeldekin ezizen batekin Emmanuelle (1959) eleberria argitaratuz, eta berehala debekatu zioten publizitatea. Horrek ez zuen eragotzi liburuak mundu osoan arrakasta izatea eta zinemarako eta telebistarako hainbat aldiz egokitua izatea: gaur egun arte etengabe berrargitaratua, eleberriak 800.000 ale saldu ditu frantsesez.

Izen bereko filma, Just Jaeckinek zuzendua eta zati batean Thailandian filmatua, 8,7 milioi ikuslek ikusi zuten zinema aretoetan Frantzian eta 150 milioik mundu osoan. Thailandia eszenatoki bat bakarrik da; baina eleberriak eta filmak Bangkok planetako hiririk zirraragarriena eta libreena bezala promozionatu zuen, eta irudi horrek oihartzuna izan zuen prentsan eta irudimen kolektiboan gaur egun arte.[4]

Polemikak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Zenbait egileen arabera, Emmanuelle Arsan izenpean argitaratutako eleberrien benetako egilea ez zen Marayat, Rollet-Andriane,[5] baizik, haren senarra, alegia. Beste hipotesi bat da eleberria bikoteak elkarrekin idatzi zuela.[6]

Emmanuelle Arsanek 1976an estreinatutako Laure filmaren gidoia ere idatzi zuen. Bigarren mailako paper bat ere egin zuen bertan, eta zuzendaritzaren meritua berari eman zitzaion.[7] Hala ere, kritiken eta lantaldeko kideen testigantzen arabera, filma bere senarrak idatzi eta zuzendu zuen neurri batean, eta zuzendaritzaren beste zati bat argazki-zuzendariak, Roberto D'Ettorre Piazzolik, egin zuen.

Livre des cendres d'Emmanuelle

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Louis-Jacques Rollet-Andriane, 2010ean hil zena, Marayatekin izandako bizitza eta Emmanuelle Arsanen lana berrikusi zituen poemetan, Livre des cendres d'Emmanuelle bilduman, 2017ko maiatzean Les Cahiers de l'Égaré eta Le Sélénite argitaletxeek hil ondoren argitaratua.[8]

Obra

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  • Emmanuelle Éric Losfeld (ezkutuko edizioa), 308 or., 1959
  • Emmanuelle l'anti-vierge, Éric Losfeld (ezkutuko edizioa), 356 or., 1960
  • Emmanuelle la leçon d'homme, Paris, Éric Losfeld, Le Terrain Vague, 232 or., 1967
  • Emmanuelle l'anti-vierge, Paris, Éric Losfeld, Le Terrain Vague, 296 or., 1968
  • Epître à Paul VI (Lettre ouverte au pape, sur la pilule), Paris, Éric Losfeld, 1968
  • Nouvelles de l'érosphère, Paris, Éric Losfeld, Le Terrain Vague, 215 or., 1969
  • Dessins érotiques de Bertrand vol. 1 – Pistils ou étamines, une liesse promise, Paris, Éric Losfeld, 1969
  • Emmanuelle à Rome (Bee Van Kleef izengoitiaz), Paris, Eureditions, 280 or., 1971 (berrargitalpena: Montréal, Les Presses Libres, 1972 ; Toulouse, Livre d'Oc, 1979 ; Paris, Belfond, 2013)
  • Mon "Emmanuelle", leur pape, et mon Éros, Paris, Christian Bourgois, 219 or., 1974
  • L'Hypothèse d'Éros, Paris, Filipacchi, 287 or., 1974
  • Les Enfants d'Emmanuelle, Paris, Opta, 317 or., 1975
  • Laure, Paris, Pierre Belfond, 312 or., 1976
  • Néa, Paris, Opta, 264 or., 1976
  • Toute Emmanuelle, Paris, Pierre Belfond, 224 or., 1978
  • Vanna, Paris, Pierre Belfond, 315 or., 1979
  • Sainte louve, Paris, Pierre Belfond, 352 or., 1983
  • Les Soleils d'Emmanuelle, Paris, Pierre Belfond, 264 or., 1988 (berragitalpena: Paris, Belfond, 2013)
  • Emmanuelle (lehen edizio osoa), Paris, Robert Laffont/Jean-Jacques Pauvert, 235 or., 1988
  • Les Débuts dans la vie, Paris, Le Grand Livre du mois, 191 or., 1989 (berragitalpena: Paris, Belfond, 2013)
  • Valadié, Paris, Éditions Lignes, 190 or., 1989
  • Chargée de mission, Paris, Pierre Belfond, 201 or., 1991
  • Bonheur, Les Cahiers de l'Égaré, 91 or., 1993
  • Aurélie, Paris, Pierre Belfond, 213 or., 1994 (rééd. Paris, Belfond, 2013)
  • La Siamoise nue, Paris, Le Cercle, 552 or., 2003
  • Bonheur 2, Les Cahiers de l'Égaré, 125 or., 2008
  • « Parce qu'ils ne pouvaient pas s'en empêcher », Disparition Michel Bories, Les Cahiers de l'Égaré, 250 or., 2008
  • La Philosophie nue, Éditions Le Sélénite, 116 or., 2016

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. ↑ (Gaztelaniaz) lecturalia.com. «Emmanuelle Arsan: libros y biografía autora» Lecturalia (kontsulta data: 2026-03-08).
  2. ↑ Rollet-Andriane. (kontsulta data: 2026-03-08).
  3. ↑ www.imdb.com (kontsulta data: 2026-03-08).
  4. ↑ Jean Baffie et Thanida Boonwanno, Dictionnaire insolite de la Thaïlande, Cosmopole éditions, 2012, 160 or. (ISBN 978-2-84630-084-1), Emmanuelle, 52 eta 53.or.
  5. ↑ https://www.planetadelibros.com/autor/emmanuelle-arsan/000029523
  6. ↑ (Frantsesez) SupTV 12 Emmanuelle, une vie érotique. 2014-06-25 (kontsulta data: 2026-03-08).
  7. ↑ (Gaztelaniaz) Laura (1976). (kontsulta data: 2026-03-08).
  8. ↑ (Frantsesez) «Livre des cendres d'Emmanuelle» Éditions Le Sélénite (kontsulta data: 2026-03-08).

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"https://eu.wikipedia.org/w/index.php?title=Emmanuelle_Arsan&oldid=10694389"(e)tik eskuratuta