Esapide

Wikipedia, Entziklopedia askea

Esapidea, gramatikan, berezko zentzua daukan banako lexiko gisa funtzionatzen duen bi edo hitz gehiagoko talde egonkorra da, euren osagaien zentzuen bateratzetik ez datorrena. Hainbat mota dago, euren funtzionamendu gramatikalaren arabera:

  • Izenondo -esapidea. Izenondo bezala funtzionatzen duena: Tenplu bat bezalako egia.
  • Adberbio esapidea. Adberbio bezala funtzionatzen duena: Bat-batean agertu zen.
  • Juntagailu esapidea. Juntagailu bezala funtzionatzen duena: ...eginda ere...
  • Esapide mugatzailea. Izenondo mugatzaile bezala funtzionatzen duena: zigarretaren bat edo beste.
  • Interjekzio esapidea. Interjekzio baten baliokide dena: Jainko maitea!
  • Esapide nominala. Izen (gramatika)aren baliokide dena eta hala funtzionatzen duena: Idi begia (leiho borobila).
  • Preposizio-esapidea. Preposizio bezala funtzionatzen duena: ...ren ondoan.
  • Izenordain-esapidea. Izenorde baten baliokide dena eta hala funtzionatzen duena: bat edo beste...
  • Aditz esapidea. Aditz baten baliokide dena eta hala funtzionatzen duena: jaramon egin, esku hartu...

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo-estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]