Edukira joan

Esther Zilberberg

Wikipedia, Entziklopedia askea
Esther Zilberberg
Bizitza
JaiotzaKalisz, 1912 (112/113 urte)
Herrialdea Polonia
Hezkuntza
Hizkuntzakerrusiera
poloniera
ingelesa
gaztelania
frantsesa
Jarduerak
Jarduerakerizaina, kazetaria eta militantea
Enplegatzailea(k)Nazioarteko Brigadak
Mujeres
Zerbitzu militarra
Parte hartutako gatazkakEspainiako Gerra Zibila
Legutioko gudua
Bigarren Mundu Gerra
Ideologia eta sinesmenak
IdeologiaComunismo (en) Itzuli
Erlijioajudua
Alderdi politikoaBelgikako Alderdi Komunista

Esther Zilberberg (Kalisz, Polonia, 1912 - Frantzia, 19--) Juanita Lefévre, Estoucha eta Jeanne Dubois izenordeekin ere ezaguna, erizain, kazetari eta miliziano komunista poloniarra izan zen.[1]

Kaliszen jaio zen, Polonian, baliabiderik gabeko familia judu aurrerakoi batean. 20 urterekin Bruselara joan zen medikuntza ikastera eta Poloniako erregimenetik ihes egitera.

1936ko Espainiako estatu-kolpearen ondoren, abuztuan, lehenik Hendaiara eta ondoren Iruna iritsi ziren, hainbat bolondresekin batera. Gerratean osasun laguntzan aritu zen[2].

Frontean, metrailadore bat hartu zuen lehen eta azken aldiz. Durangoko bonbardaketaren lekuko zuzena izan zen, eta Legutioko guduan zauritua izan zen[3].

"Mujeres" aldizkariko erredaktore izendatu zuten, "Juanita Lefèvre" ezizenarekin.[4]

Santanderrera ihes egin eta fronteko osasun-zerbitzuetako lana irratiarekin uztartu zuen. Errepublikari laguntzen dioten aholkulari militar errusiarren itzultzaile gisa aritu zen, errusiera ikastaro labur bat egin ondoren.

Frantziara ozta-ozta ihes egitea lortu zuen txalupatxo batean. Gero, atzera Espainiara joan zen Nazioarteko Brigaden babesean, mediku-zerbitzuetan hainbat frontetan lagundu zuen.

Berriz ere interprete-lanak egin zituen aginte-postuekiko lotura-unitateetan, gero tanke-unitateetan eta, hegazkin sobietarren eskuadrilla batean.

Errusiarrek salbatzea erabaki zuten eta Frantziara bidali zuten nortasun faltsu batekin: "Jeanne Lefèvre". Frantzian e nazien aurka erresitentzian aritu zen, "Jeanne Dubois" bezala. Ondoren, Frantziako, Belgikako eta Alemaniako hainbat espetxetan atxilotu, torturatu eta giltzapetu zuten. Ravensbrückeko eta Mauthausengo kontzentrazio-esparruetara deportatu zuten, azken espetxean greba egin ondoren.

Aske utzi ondoren, Frantzian bizi izan zen hil zen arte.[5]

  • "Estoucha: Récit"[6] Esther Zilberbergen seme Georges Waysan-ek bere amaren bizitzari buruz idatzitako liburua,

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. «Asociación Republicana Irunesa "Nicolás Guerendiain" - Estoucha» asociacionrepublicanairunesa.org (kontsulta data: 2025-10-06).
  2. kepaordokimhb@gmail.com. (2020-03-20). «Esther Zilberberg "Estoucha"» Izan zirenak (kontsulta data: 2025-10-06).
  3. Goñi, Odile Bourguignon. (2025-05-02). «Estoucha: antifaxismoaren lekuko eta partaide» Berria (kontsulta data: 2025-10-06).
  4. (Gaztelaniaz) Cabrera, Isabel Urrutia. (2025-10-04). «El enfoque femenino de la Guerra Civil» El Correo (kontsulta data: 2025-10-06).
  5. (Gaztelaniaz) Comunicación, Miguel Usabiaga · · Cultura y. (2024-01-07). «Estoucha» Mundo Obrero (kontsulta data: 2025-10-06).
  6. Waysand, Georges. (1997). Estoucha: récit. Denoël ISBN 978-2-207-24633-7. (kontsulta data: 2025-10-06).