Exotismo

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Gure errealitatetik at gelditzen denaren erakarpena da exotismoaren oinarria.
Irudi exotikoa: Venus mairua, Jules Migonneren lanean.

Exotismo (greziera berantiarretik: exô- «kanpokoa», exôtikos «atzerrikoa») urruneko herrialde batekoaren aldeko gustua da.[1] Gure bizimodutik edo zibilizaziotik at gelditzen denaren aldeko erakarpena bezala uler daiteke. Joera hau artean zein kultura orokorrean eman daiteke. Fenomenoa ohikoa da zabaltzen ari diren zibilizazioen historian.

Historian[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Historian zehar fenomenoa sarritan errepikatu da. Antzinako Erroman, esaterako, Inperioaren bazterreko erlijioek arrakasta handia izan zuten metropolian. Txinan Europako kulturekiko irekierako garaiak bizi izan ziren, haientzat exotikoa baitzen. Erromantizismo garaian ere Europak Ekialdeko mundua ezagutu eta idealizatu zuten. Kolonialismoak, XIX. mendena, beste kulturen eragina zabaldu zuen mendebaldean. Gaur egun, globalizazioak ohiturak eta kultura exotikoak bazter guztietara zabaldu ditu.

Artean exotismoaren kontzeptua XIX. mendean erabili zen Europan.

Exotismoa askotan aberastasunarekin eta sentsualitatearekin lotzen da.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Ibon Sarasola: Euskal hiztegia, 267 or.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]