François Bernard de Mongenet
| François Bernard de Mongenet | |
|---|---|
| Bizitza | |
| Jaiotza | Vesoul, 1765eko abenduaren 17a |
| Herrialdea |  Frantzia |
| Heriotza | Plombières-les-Bains, 1828ko irailaren 16a (62 urte) |
| Hezkuntza | |
| Hizkuntzak | frantsesa |
| Jarduerak | |
| Jarduerak | ofizierra |
| Jasotako sariak | |
| Zerbitzu militarra | |
| Gradua | brigada-jeneral |
| Parte hartutako gatazkak | Frantziako Iraultzako Gerrak |
François Bernard de Mongenet (1765eko abenduaren 17a, Vesoul - 1828ko irailaren 16a, Plombières-les-Bains) Frantziako Iraultzaren eta Inperioaren garaiko jeneral bat izan zen.
Biografia
[aldatu | aldatu iturburu kodea]François Bernard de Mongenet Bernardine d'Agay-ren (1728 - 1785) eta Claude François Joseph de Mongenet-en (1716ko apirilaren 16a - 1793ko urtarrilaren 10a) semerik gazteena zen, Vesoulgo bailiea eta présidialeko aholkulari eta jauna (écuyer).[1]
Mongenetek armadan karrera egitea aukeratu zuen: 1784ko irailaren 1ean La Fère erregimentuko bigarren lotinant gehigarria izendatu zuten, eta 1785eko urtarrilaren 6an bigarren teniente bihurtu zen. 3. Artilleriako erregimentuan lehen lotinante izendatu zuten, gero 5. Artilleriako erregimentuan bigarren kapitain. 1792ko otsailaren 6an bere kargutik ordezkatua izan zen, eta Mongenet erbesteratu zen, Condéren armadan zerbitzatuz hilabete batzuez. Urtebete eman zuen Alemanian.[1]
1787ko apirilaren 1ean bi urteko baimena lortu zuen Ospitaleko Zaldunen araupean egiten ziren "karabanak" antolatzeko. Malta uhartean antolatzea erabaki zuenean eta gutxira Napoleonek Malta hartu zuen 1798ko ekainaren 10 eta 11n, eta Ordenaren bukaera ekarri zuen. Bonaparte jeneralak Mongenet 1798ko ekainaren 14an armadako kapitain gisa berriz izendatu zuen, eta Kléber jeneralak behin-behineko batailoi-buru izendatu zuen 1800eko maiatzaren 1ean, harekin batera Egiptoko espedizioan parte hartzeko. Kontsul Nagusiak 1801eko abenduaren 18an berretsi zuen, eta gero Valenciennesen azpi-zuzendari, eta ondoren artilleria-parkean estatu nagusiko burua izendatu zuten Bredan, 1803ko apirilaren 30ean, Utrecht-eko kanpamentuetan aritzeko.[1]
Mongenet artilleriako estatu nagusiko burua izan zen Mortier-en agindupeko armadan, Hannoverren sartu zena 1803ko ekainaren 5ean.
1805ean Armada Handiaren 2. Armada-Gorputzaren parte izan zen, eta 1807an Dalmaziako armadara bidalia izan zen, 1808ko martxoaren 30ean kolonel izendatua izan zen, eta 1808ko irailaren 22an Ragusan artilleriaren zuzendari. 1810ean artilleriako estatu nagusiko burua izan zen, eta 1811n Iliriako armadako artilleriako komandante. Garai honetan sortu zuten Inperioko baroi gisa, 1810eko abenduaren 16an. Oinezko artilleriako 4. erregimentuko koronel izendatu zuten 1811ko martxoaren 28an, eta erreserbako zalditeria-gorputzera atxikia izan zen, Armada Handiaren 4. gorputzean, 1812ko otsailaren 7an, Errusiako frantziar inbasioan parte hartuz.[1] 1813ko maiatzaren 2an Lützeneko guduan eta maiatzaren 20an Bautzenekoan parte hartu ostean 1813ko ekainaren 4an artilleriako brigadako jeneral izendatu zuten, eta Ohorezko Legioaren komandante 1813ko irailaren 19an. Hiru hilabete geroago, azaroan, Alsazia, Huningue eta Landau arteko artilleriaren ardura izan zuen, Belluneko dukearen agindupean.[1][2]
Borboiek Besançongo Artilleria Eskolaren buru izendatu zuten, eta San Luis gurutzea jaso zuen 1814ko uztailaren 19an.[1]
Ehun Egunen garaian, 7. gorputzeko artilleriaren komandante izan zen Alpeetako armadan, 1815eko maiatzaren 6an. Valée jeneralaren agindupean, Parisko gotorlekuko erreserbako ekipamenduetan aritu zen 1815eko ekainaren 15etik aurrera. Uztailean bere kargua utzi zuen. Urte bereko azaroan deklaratu zuen mariskal Ney-en aurkako epaiketan, harekin harreman batzuk izanak zirelako martxoaren 30a baino lehen, baina bere lekukotzak garrantzi gutxikoak izan ziren, ez alde ez aurka.[1]
François Bernard de Mongenet 1816ko otsailaren 9an erretiratu zen armadatik. 1828ko irailaren 16an Plombières-les-Bainsen hil zen.
Erreferentziak
[aldatu | aldatu iturburu kodea]- ↑ a b c d e f g Michaud, Louis-Gabriel. (1818). Biographie des hommes vivants : ou, Histoire par ordre alphabétique de la vie publique de tous les hommes qui se sont fait remarquer par leurs actions ou leurs écrits, vol. 4. .
- ↑ Paoli, François. (2005-10-21). La Jeunesse de Napoléon. Tallandier ISBN 978-2-84734-231-4. (kontsulta data: 2025-11-02).
Datuak: Q3083943