Germaniar hizkuntzak

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu

Germaniar hizkuntzak indoeuroperaren adarrak dira. Hiru azpitalde bereizten dira: ekialdeko, mendebaldeko eta iparraldekoa. Talde handi honen barruan dugu munduko hizkuntzarik erabilienetarikoa, ingelesa; bai eta beste hizkuntza hedatu batzuk ere, hala nola alemana eta nederlandera. Beraz, giza biztanlean dituzten lau kontinenteetan hitz egiten dira germaniar hizkuntzak: Europan eta Amerikan nagusiki, baina baita Afrikan eta Asian ere. Guztira, 560 milioi hiztun inguruk dituzte mintzaira hauek lehen hizkuntza gisa. Bestetik, hizkuntza multzo honetako hizkuntza gutxitu edo txikienen artean, islandiera, frisiera eta faroera daude.

Germaniar hizkuntzen arbaso da aitzingermanikoa, hizkuntza berreraiki bat.

Ekialdekoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaur egun azpitalde honetako mintzaira guztiak desagertu dira. VIII. mende arte existitu ziren.

Germaniar hizkuntzak Europan:
* Horiz: Nederlandera
* Berdez: Alemanaren aldaerak (beherea, tartekoa eta garaia)
* Laranjaz: Anglikoak (ingelesa, eskoziera)
* Arrosaz: Frisierak
* Urdin ilunez: Ekialdeko eskandinaviarra
* Urdin argiz: Mendebaldeko eskandinaviarra
Marra gorriak iparraldeko eta mendebaldeko germaniar hizkuntzak bereizten ditu.

Mendebaldekoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Iparraldekoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Germaniar hizkuntzak Aldatu lotura Wikidatan