Artikulu hau "Kalitatezko 2.000 artikulu 12-16 urteko ikasleentzat" proiektuaren parte da
Artikulu hau Wikipedia guztiek izan beharreko artikuluen zerrendaren parte da

Gerra Hotza

Wikipedia, Entziklopedia askea

Gerra Hotzaren garaiko egoera politikoaren mapa sinplifikatua (1960 inguru).
1945-1990 Gerra Hotzaren gune nagusiak.[1]

Gerra Hotza Bigarren Mundu Gerraren ondoren Estatu Batuak eta Sobietar Batasunak buru zituzten bi herrialde taldek bizitako tentsio garaiari deritzo. Bi modelo ekonomiko, sozial eta politikoren arteko gatazka izan zen, baita Europak munduan galdu berri zuen nagusitasunarengatik ere. Aliatuen arteko tentsioa gerra bukatu aurretik hasia zen eta 1991. urtean Sobietar Batasuna desegartu arte iraun zuen.

Bigarren Mundu Gerran lagun izan baziren ere, AEB eta SESB ez ziren bata besteaz fido. Aliantza bai, baina mesfidantza ere bai. Gerra amaitu zenean, tentsioa begibistan zegoen eta Potsdam, Teheran eta Jaltan behin eta berriro ikusi zen Winston Churchill eta Harry S.Trumanek ez zutela begi onez ikusten Iosif Stalinen Sobietar Batasuna.

Estatu Batuek kapitalismoaren defentsa sutsua egiten zuten eta demokrazia eta askatasunaren ordezkari kontsideratzen ziren. Sobietar Batasunak, berriz, sozialismoa eta justizia soziala denfendatzen zuen, burgesiaren kontra eta gizartearen arazoak konpondu nahian.

Bi erraldoi horien erdian, Europa eta Asia bi bloketan banatu ziren. Mundu guztian ibili ziren bi potentziak aliatu bila eta AEBek Europa Mendebaldea, Ozeania eta Amerika bereganatu zituzten, Kuba edo Nikaragua bezalako kasu isolatuak salbu. SESBak, aldiz, Ekialdeko Europan lortu zituen lagunak eta Ipar Korea ere bai.

Bi potentzia nagusiak ez ziren inoiz gerra batean aurrez aurre elkarren aurka borrokatu, zenbait alditan gertu egon ziren arren, eta guda nuklearrarekiko beldurra handia izan zen arren. Hala ere, Estatu Batuek eta Sobietar Batasunak euren aliatuak erabili zituzten, borroka militarra aurrera eramateko.

Gerra Hotza 1991n amaitu zen; hala ere, haren ondoriozko gatazka batzuek diraute gaur egun oraindik ere, Korea haietako bat da. Ipar Korean erregimen komunista dago, sobietar estalinismoaren eta txinatar maoismoaren oinordekoa. Erregimen politiko horri buruz, lehen erregimen dinastiko komunista dela esaten da. Kim Il-sungek 1945etik 1994ra agindu zuen, eta hil zenean (1994), haren seme Kim Jong-ilek boterea eskuratu zuen eta hura 2011n zendu zenean, biloba Kim Jong-unek.

Gatazkarik ezagunenetakoa Kubako misilen krisia da: hartaz, film eta liburu ugari egin dira. Bi aste soilik iraun zuen, baina momentu horretan tentsio ikaragarri handia egon zen eta Estatu Batuak eta Sobietar Batasuna gerra nuklear bat hasteko oso gertu egon zirela esaten da.

Hainbat gatazka[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Marshall Plana eta COMECON[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Marshall Plana jaso zuten herrialdeak eta laguntza kopurua

Bigarren Mundu Gerraren ostean Estatu Batuek Europari emandako laguntza ekonomikoen programaren izena. Gerra bukatu zenean, Europa erabat suntsituta geratu zen eta Ameriketako Estatu Batuek laguntza ekonomikoak aurreikusi zituen herri hauek berriro martxan jartzeko. Hori bai, kapitalismoaren abantailak garbi gailendu behar ziren horretarako.

Horrela, 1947an, Marshall jeneralak horrelako laguntzak proposatu zituen: interes txikiko maileguak eman zituen edo inbertsio publikoak egin, goseari eta miseriari saihestu eta, batez ere, komunismoaren arriskua uxatu nahian. Laguntza jasotzeko gobernuek komunisten aurkako jarrera erakutsi behar izan zuten.

Espainiari zegokionez, frankismoa galtzaile faxisten lagun zela-eta, plan horretatik at geratu zen, baina Gerra Hotzaren garaian aldaketa batzuk egin ondoren (demokrazia organikoa...), planaren barruan sartu eta, horrela, autarkia deuseztu zen.

Ekialdeko herrialdeek, aitzitik, COMECON osatu zuten, batak besteari Laguntza Ekonomikoa emateko Kontseilua. SESBak eta Europako Ekialdeko bere aliatuek Marshall planari emandako erantzuna izan zen. Herrialde horiek amerikarren asmoetatik kanpo agertu zirenean, SESBak bere erakunde ekonomikoa sortu zuen 1949an. Erakunde horrek sozialisten bide ekonomikoak jorratzen zituen eta, horrekin batera, euren ekonomiak koordinatzen zituen.

NATO eta Varsoviako Ituna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Varsoviako Ituna»
Sakontzeko, irakurri: «NATO»
NATO eta Varsoviako Ituna munduan
1945-1949 Ekialdeko Europaren sobietartze prozesua.[2]

1949an, AEB eta Kanadak, Europa kapitalistako kideen gehiengoarekin batera, [NATO]] (Ipar Atlantikoko Itunaren Erakundea) sortu zuten, aliantza militarra, balizko erasoren bat gertatuko balitz nazioartean, erantzun ahal izateko. AEBek aurrekontuaren % 40 jarri zuen, baina erakundearen kontrola berea izango zen.

NATOri erantzunez, SESBek Varsoviako Ituna sinatu zuen 1955ean, estatu sozialistak batu nahian. Kasu honetan, Sobietar Batasunak soldaduen % 80 jarri zuen eta, egoitza bere lurretan izateaz gain, erabateko kontrola zuen.

Euskal politikagintzan ere eragin zuzena izan zuen Gerra Hotzak: argigarria da bloke-tirabira horiek nola eragin zieten euskal erbesteratu errepublikarren asmo politikoei, adibidez. Erbesteratuetako batzuek humanismoa bultzatu nahi zuten mehatxu militarrei aterabidea bilatzeko. Erbesteko Eusko Jaurlaritza eta inguruko mundutxoa haize gaizto horien mende zebiltzan.

Blokeen bilakaera politikoa Guda Hotzean[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ameriketako Estatu Batuak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Estatu Batuek bi aldi politiko nagusi izan zituzten.

1945ik 1969ra: ideia aurrerakoiak nagusi[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bigarren Mundu Gerra amaitu zenetik 1969ra, ideia aurrerakoiak nagusitu ziren. Geroztik, alderdi errepublikanoen kontserbatismoak aurreko aldiaren ideiak ordeztu zituen. Lehenengo aldiko zatirik handienean demokratak egon ziren agintean, eta Franklin Delano Roosevelten New Deal delakoarekin lotutako gizarte-neurriekin jarraitu zuten. Aldi honetako une nagusia John Fitzgerald Kennedyren presidentealdian izan zen. 1960ko hauteskundeetatik aurrerakoa. Politikari hori Estatu Batuetako gizartean oinarrizko alderdiak aldatzen saiatu zen; estatuaren esku-hartze ekonomikoa sustatu zuen, kapital handiaren indarra mugatzeko; gainera, gizarte-neurriak hartu zituen, beharrizan handiena zutenen bizi-baldintzak hobetzeko eta arrazakeria ezabatzeko.

Muga Berria izeneko proiektua sortu zuen, txirotasuna eta bazterkeria ezabatzeko. 1963an erail zuten, eta Lyndon Baines Johnson presidenteak Kennedyk hasitako politikari jarraipena eman zion. Estatu Batuak Vietnamgo Gerran esku hartzearen eraginez, erreforma-politika geldiarazi zen. Izan ere, hurrengo bi hamarkadetan Estatu Batuetako politika errepublikanoek zuzendu zuten.

1969tik 1991ra: ideia kontserbadoreak nagusi[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1969an aldi kontserbadoreagoa hasi zen, Richard Nixon presidentearekin, eta hori Ronald Reaganen agintaldiarekin (1981-1989) amaitu zen. Gobernu horien ezaugarri nagusien artean, aipagarriak izan ziren komunismoaren aurkako joera gogorra, asaldura abertzalea, gizarte-programaren bazterkeria, gastu militarra emendatzea eta enpresa nahiz dirutza handiei mesede egin zien liberalismo ekonomikoa. George H. W. Bushen agintaldian (1989-1992), Estatu Batuak eta Mikhail Gorbatxoven Sobietar Batasuna hurbildu egin ziren, eta Guda Hotza bukatu.

Truman doktrina[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Marshall planak Greziari eskainitako materialak, astoak bultzaturiko gurdian.

1947an Grezia Gerra Hotzaren beste jokaleku bihurtu zen. Guda ostean, Britainia Handiak okupatu zuen, herrialdeak irauteko eta berreraikitzeko arazo larriak zituen kolapsotik gertu zegoen ekonomia ahularen ondorioz. Izan ere, Balkanetako herrialdeek, arerio zuzenak zirenak, gogor mehatxatzen zuten herrialde heleniarra. Horrez gain, gerra zibila piztu zen Konstantinos Tsaldaris buruzagi eskumatarraren aldekoek komunista, sozialista eta liberalen koalizioaren aurka jo zutenean.

1947ko otsailean Erresuma Batuak, krisialdi ekonomiko larri batean murgildurik, Grezian ordena mantentzeko laguntza eskaintzeko gai ez zela jakinarazi zien Estatu Batuei. Hala izanik, Harry S. Trumanen gobernua britainiarrek hartu ezin zuten erantzunkizunaz arduratu zen. 1947ko martxoaren 12an, Harry S. Trumanek Kongresuan Estatu Batuak gutxiengo armatu baten presioak jasaten ari diren herri askeak derrigorrez defendatu beharko lituzkeela adierazi zuen. Horrekin batera, presidenteak 300 milioi dolar eskatu zizkion Kongresuari Greziako liberalei laguntza eskaintzeko eta 100 milioi dolar Turkiarentzat, komunismoa garai zezaten.

Harry S. Trumanek Grezia eta Turkiari emandako laguntzak bizitzeko era desberdinen arteko mundu-mailako borroka zati zela adierazi zuen. Halaber, komunismoaren gainbeherak bezalako ondorioak eragingo zituela munduko beste zenbait tokitan segurtatu zuen. Truman doktrina komunismoa garaitzearren nazioarteko gurutzada ideologiko baterako lehen pausua izan zen. Horrela, Marshall Planaren laguntza-ekonomikoak heldu ziren bi herrialde haietara, eta biztanleria nekazaritzako eta manufakturako produktuaz hornitu zuen.

Rioko Ituna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1947ko irailean Estatu Batuak eta beste hemeretzi herrialde latinoamerikarrek Elkarrenganako Laguntzarako Itun Latinoamerikarra sinatu zuten Rio de Janeiro, Brasilen. Edonondik jasotako erasoetatik elkarri laguntzeko akordio mugagabea zen. Segurtasun-esparru honek Hego Amerika eta Ipar Amerika barnean hartzen zituen Latinoamerika babesteko ahaleginean. 1947ko abenduaren 8an, Senatuak akordioa onartu zuen gehiengoarekin: 72 boto alde eta boto bakarra aurka.

1948ko apirilean, Ameriketako Estatuen Erakundea Rioko Itunaren osagarria izan zena sortu zen, Bogota (Kolonbian) egin zen Amerikar Estatuen IX. Nazioarteko Konferentzian. Hogeita bat herrialdek sortu zuten: Estatu Batuak, Mexiko, Guatemala, Nikaragua, Honduras, El Salvador, Costa Rica, Panama, Kuba, Dominikar Errepublika, Haiti, Kolonbia, Venezuela, Peru, Brasil, Ekuador, Paraguai, Bolivia, Uruguai, Argentina eta Txile. Geroago eta 1991 arte, beste hamalau herrialde gehitu ziren. AEEko gutunak bere kideen arteko liskarrak konpontzeko prozedimenduak zeramatzan, Nazio Batuen Segurtasun Kontseiluara bidali aurretik. 1951ko abenduan indarrean jarri zen, kideen bi herenak (14 herrialdek) baietza eman ostean.

68ko Maiatza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Frantzian hil hartan ikasleen protestak egon ziren: aldaketa ikaragarria sortu zuen bertan, baina beste herrialde askotan ere. Protestak irakaskuntzako morala kritikatzen zuen: Bigarren Mundu Gerra bizi zutenek moral, erlijio eta bizi era bat zuten, baina hurrengo belaunaldiak horren kontra joan ziren. Aldaketa handienetakoa erlijioan izan zen eta Europa osoko fede erlijiosoa aldatu zuen betirako. Horrekin lotuta, sexu harremanak ere aldatu ziren, eta sexu askatasuna izenaz ezagutzen dena hasi.

Espazioko lasterketa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Espazioko lasterketa espazioa esploratzeko norgehiagoka izan zen, Ameriketako Estatu Batuak eta Sobietar Errepublika Sozialisten Batasuna lehiakide izan zituena, eta gutxi gorabehera 1957tik 1975 arte iraun zuena. Lasterketa haren emaitza nagusiak izan ziren Satelite artifizialen bidez kanpo-espazioa esploratzea, eta gizakiak Lurretik kanpo eta Ilargira ere eramatea.

Aurreko suziri teknologian eta Bigarren Mundu Gerraren osteko nazioarteko tirabiretan oinarrituta, espazioko lasterketa Sobiet Batasunak Sputnik 1 satelitea jaurtitakoan hasi zen, 1957ko urriaren 4an. Gerra Hotzean, Sobiet Batasunaren eta Estatu Batuen arteko kultura-, teknologia- eta ideologia-norgehiagokan paper garrantzitsua jokatu zuen espazioko lasterketak, alde batetik izan zitezkeen ondorio militarrengatik, eta, bestetik, herrialdearen moralerako zekartzan onura edo kalte psikologikoengatik.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Martínez Rueda, Fernando; Aizpuru Murua, Mikel. (2011). Gaur egungo munduaren historia, 1945-2009. Udako Euskal Unibertsitatea ISBN 9788484383345..
  2. Martínez Rueda, Fernando; Aizpuru Murua, Mikel. (2011). Gaur egungo munduaren historia, 1945-2009. Udako Euskal Unibertsitatea ISBN 9788484383345..

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Powaski, R. E. (1998). The Cold War: the United States and the Soviet Union, 1917-1991. New York: Oxford University Press.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]