Heike Kamerlingh Onnes

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Heike Kamerlingh Onnes
Kamerlingh portret.jpg
Bizitza
Jaiotza Groningen1853ko irailaren 21a
Herrialdea Herbehereetako Erresuma
Lehen hizkuntza nederlandera
Heriotza Leiden1926ko otsailaren 21a (72 urte)
Familia
Anai-arrebak
Hezkuntza
Heziketa Groningengo Unibertsitatea
(1870 -
Heidelbergeko Unibertsitatea
(1871 - 1873)
Hezkuntza-maila Master of Sciencea
Ph.D.a
Doktorego ikaslea(k) Jules-Émile Verschaffelt
Wander Johannes de Haas
Pieter Zeeman
Hizkuntzak nederlandera
Jarduerak
Jarduerak fisikaria, asmatzailea eta unibertsitateko irakaslea
Enplegatzailea(k) Leidengo Unibertsitatea  (1882 -  1923)
Jasotako sariak
Nominazioak
Kidetza Royal Society
Alemaniako Natur Zientzien Leopoldina Akademia
Sobietar Batasuneko Zientzien Akademia
Arteen eta Zientzien Herbehereetako Errege Akademia
Zientzien Errusiar Akademia
Prusiako Zientzien Akademia
Frantziako Zientzien Akademia
Ameriketako Estatu Batuetako Zientzien Akademia Nazionala

Heike Kamerlingh Onnes (Groningen, 1853ko irailaren 21a - Leiden, 1926ko otsailaren 21a) herbeheretar fisikaria izan zen. Fisika esperimentaleko irakasle izan zen Leidenen. Hotzaren laborategia sortu zuen, helioa isurkari bihurtu zuen, eta zero absolutuaren inguruko fenomeno optiko, elektriko eta magnetikoak aztertu zituen. Ikerketa horietan oinarrituta, supereroankortasuna aurkitu zuen 1911n. 1913ko Fisikako Nobel Saria eman zioten.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Heike Kamerlingh Onnes Aldatu lotura Wikidatan