Hiru olatuak

Wikipedia, Entziklopedia askea

Hiru olatuak Euskal Herriko kostako kondaira ezaguna da, euskal mitologia eta kostaldeko portu txikietako etnografia uztartzen dituena. Kondairaren eszenatoki beste bertsio daude: batzutan sorginak direla, bestetan lamiak direla.

Juan Benanzio Arakistainek 1866an argitaratu zuen lehendabizikoz, Tradiciones vasco-cántabras liburuan.[1]

Kondaira[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Istorioan arrantzale gazte batek, sorginak edo lamiak begizkoak jota, itsas zabalean dagoela hiru olatu erraldoien oldarra jasan zuen. Hirugarrenak txalupa irenstera zihoanean, arrantzaleak -lagun batek ohartarazita- arpoia olatuaren bihotzera jaurti, ikaragarrizko oihu bat entzun eta olatua gorri bihurtu zen. Orduan, txalupa ukitu gabe desagertu zen eta kaira itzultzean sorgina zein izan zenaz ohartu zen.[2]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Alex Turrillas & J. Ignacio Treku. Hiru olatuak - Las tres olas. Debako Udala.
  2. http://www.puntubi.com: Hiru olatuak

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mitologia Artikulu hau mitologiari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.