Hizkuntzalaritza historiko

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Hizkuntzalaritza historikoa, baita ere Hiskuntzalaritza diakronikoa eta, batzutan ere, Hizkuntzalaritza gonbaratua, hizkuntzen aldaketak denboran aztertzen duen hizkuntzalaritzaren adar bat da. Haren interesgune nagusia hizkuntza aldaketaren prozesua da. Hizkuntzalaritza historikoak garrantzi handia du, beraz, hizkuntzen garapen diakronikoaren eta hizkuntzen arteko gertutasuna aztertzeko garaian. Hizkuntzalaritza historikoaren emaitzak beste disziplinen emaitzekin kontrastatu behar dira, besteak beste, historia, arkeologia eta genetika. Ikerketa interdisziplinarioak ohikoak dira herrien arteko kontaktuen kronologia eraikitzeko, zabaltze prozesuak eta ibilbideak ezagutzeko eta haien arteko kultura-eraginak ziurtatzeko. Testuinguru horretan, hizkuntzalaritza edo gramatika gonbaratua antzinako hizkuntzen historia sinkronikoa ezagutzeko teknika zehatza izango litzateke.[1]

Franz Bopp hizkuntzalari alemanarra.

Disziplina honen kezka nagusiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hizkuntzalaritza historikoaren kezka nagusiak hauek dira:[2]

  • Hizkuntza zehatzetan eman diren aldaketak deskribatzea eta azaltzea
  • Hizkuntzen aurrehistoria berreraikitzea, haien arteko harremanak aztertzeko eta familietan biltzeko (hizkuntzalaritza gonbaratua)
  • Hizkuntzak zergatik eta nola aldatzen diren azaltzeko teoria orokorrak garatzea
  • Mintzairen komunitateen historia deskribatzea
  • Hitzen historia, hau da, etimologia ikertzea

Lehen urratsak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hizkuntzalaritza historikoaren jatorria XIX. mendean dago. Neogramatikoen eskolak Europako hizkuntzen arteko antzekotasunak aztertu zituzten eta, bide horretatik atzera begiratzen, hizkuntzen horien jatorri amankomuna bilatzen saiatu ziren. Lan horretan XVIII. mendean Indiako sanskritoa Europako hizkuntzekin lotuta zegoela ezagutzeak garrantzi handia izan zuen. Ikerketa horien ondorio nagusia indoeuropar hizkuntza hipotetikoa azaltzea izan zen.

Orokorrean, 1816 urtea aipatzen da Hizkuntzalaritza historikoaren sorrera data bezala. Urte horretan Franz Bopp hizkuntzalari alemanarrak Über das Conjugationssystem der Sanskritsprache in Vergleichung mit jenem der griechischen, lateinischen, persischen und germanischen Sprache liburua plazaratu zuen,[3] hau da, "Sanskrito hizkuntzaren konjugazio sistema, greziera, latinera, persiera eta alemanierarekin konparatuta". Ikusten denez izenburu berak ondo asko adierazten du erabilitako ikerketa metodologia, hau da, hizkuntzen konparaketa, gramatika gonbaratua alegia. Ondoren, metodologia bera beste ikerlariek erabiliko zuten: von Schlegel, J.L.C. Grimm, A. Schleicher eta R. Rask. Konparatibismo horren ideia nagusietarikoa hau izan zen: indoeuropar hizkuntzen artean dauden loturak ez da antzekotasun gai bat bakarrik, guztiak ama hizkuntza bera izan dutela baizik eta hizkuntza hori indoeuroparra izan zen.

Ondoren, metodologia bera munduko beste hizkuntza guztiei aplikatu zitzaien, protohizkuntza kontzeptuak lantzen eta, poliki-poliki, jatorri horien arabera, guztiak familietan antolatuz.

Hizkuntzalaritza historikoaren ikerketa arloak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1.   , https://books.google.co.in/books?id=A-dB-7CYMwcC&lpg=PR9&ots=EZ57pNc7Xe&dq=Historical%20linguistics&lr&pg=PA1#v=onepage&q=Historical%20linguistics&f=false .
  2.   , Radford, Andrew (1999). Linguistics: An Introduction. With co-authors Martin Atkinson, David Britain, Harald Clahsen, Andrew Spencer. Cambridge, UK: Cambridge University Press. .
  3.   , https://www.worldcat.org/identities/lccn-n85116998/ .

Ikus, baita ere[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Hizkuntzalaritza historiko Aldatu lotura Wikidatan