Horaziotarren zina

Horaziotarren zina
	Irudi gehiago
Jatorria
Sortzailea(k)	Jacques-Louis David
Sorrera-urtea	1784
Izenburua	Le serment des Horaces eta Oath of the Horatii
Mugimendua	neoklasizismoa
Ekoizpen lekua	Erroma
Komisarioa	Luis XVI.a Borboikoa
Ezaugarriak
Materiala(k)	gouache painting (en) eta Margo-oihala
Dimentsioak	330 () × 425 () cm ;
Genero artistikoa	margolaritza historikoa
Egile-eskubideak	jabari publiko
Deskribapena
Oinarritua	Horatii eta Curiatii; Ab Urbe condita (liburua)
Iconclass	LIVIUS,Ab urbe condita) 83(TITUS LIVIUS,Ab urbe condita) eta 98B(HORATII)4
Kokapena
Lekua	Room 702 (en)
Bilduma	Louvreko margogintza saila
Inbentarioa	INV. 3692, MR 1432 eta INV 3692
Jabea	Louvre museoa
Argumentu nagusia	Horatia gensa
Historia
Erakusketak	Salon of 1785 (en) ; Salon of 1791 (en)
	louvre.fr…

Horaziotarren zina^[1] (frantsesez Le Serment des Horaces) Jacques-Louis David artista frantsesaren margolana da, 1784 eta 1785ean margotua eta orain Parisko Louvren ikusgai dagoena. Margolanak berehala sekulako arrakasta lortu zuen kritikariekin eta publikoarekin, eta estilo neoklasikoko margolan ezagunenetako bat da.^[2]

Horazio eta Kuriazioen legendaren eszena bat irudikatzen du, K.a. VII. mendeko bi hiri borrokalariren (Erroma eta Alba Longa) arteko gatazkari buruzko kondaira erromatar bat. Bertan, abertzaletasunak eta gizonezkoen auto-sakrifizioak norberaren herrialdearentzat duten garrantzia azpimarratzen du. Bi hiriek beren armadak gerrara bidali beharrean, hiri bakoitzeko hiru gizon aukeratzea adosten dute; borroka horretan garailea hiri garailea izango da. Erromatik, erromatar familia bateko hiru anaiek, Horazioek, gerra amaitzea adosten dute, Alba Longaren familia bateko hiru anaien aurka borrokatuz, Kuriazioen familiakoen aurka. Hiru anaiak, denak Erromaren onerako bizitza sakrifikatzeko prest agertzen direnak, ezpatak luzatzen dizkien aitarengana eskuak luzatzen agertzen dira. Hiru anaietatik, bakarra aterako da bizirik norgehiagokatik. Hala ere, bizirik dirauen anaia da Alba Longako beste hiru borrokalariak hiltzeko gai dena: hiru borrokalariei bere atzetik ibiltzen uzten die, elkarrengandik banantzea eraginez, eta, ondoren, Kuriazioen anaia guztiak hiltzen ditu.

Irudikatutako hiru neba-arrebak alde batera utzita, Davidek, beheko eskuineko izkinan, eserita dagoela negarrez ari den emakume bat ere irudikatzen du. Camilla da, Horazio anaien arreba, Kuriazioen borrokalarietako baten emaztegaia dena, eta horregatik dabil negarrez, gertatzen dena gertatzen dela, maite duen norbait galduko duela konturatzean. Bere hildako senargaiagatik negar egiten ikusirik, bizirik dirauen anaiak, Publiok, Camilla hiltzen du.^[2] Jacques-Louis Daviden Zinaren atzean dagoen istorioaren iturri nagusiak Livioren lehen liburua da (24-26 atalak), Dionisio Halikarnasokoak bere Erromatar antzinatasunen 3. liburuan landu zuena. Hala ere, Davidek bere margolanean irudikatutako unea margolariaren asmakizuna da.

Arte neoklasikoaren adibide nagusienetako bat izateraino hazi zen margolanaren fama. Margolanak Daviden ospea handitu zuen, bere ikasle propioak hartzeko aukera emanez.

Konposizio-teknika

Erdiko puntuan konposizioko elementu askoren konbergentzia erakusten duen grafika

Margolan honek arte neoklasikoaren estiloa erakusten du, eta ohikoak ziren hainbat teknika erabiltzen ditu:

Atzeko planoari garrantzia kentzen zaio, eta lehen planoko irudiei garrantzia ematen zaie.
Profil-irudien planoak gainjartzea ohiko motiboa da arte klasikoan eta Ekialde Hurbileko antzinako kulturetan.
Ezpatak lotzen dituen eskuaren erdiko puntua perspektibaren eskemaren desagertze-puntuaren aurrean jartzen da, horretara daraman arkitektura-inguruneko horma-blokeen eta zoru-lauzen ertzetako lerro zuzenek azpimarratzen dutena (ikus grafika).
Kolore motelen erabilera margolanak irudikatzen duen istorioak margolanarekiko duen garrantzia azpimarratzeko da da.
Margolana, hiru zenbakiaren eta irudikatutako momentuaren sinbolismoa adierazteko dago antolatuta.
Pintzelkadak ikusezinak dira, eta margolariaren teknika ez da erakusten gaiaren distrakzio gisa
Gizon guztiak lerro zuzenekin irudikatuta daude, hondoko zutabeen antzera, beren zurruntasuna eta indarra adieraziz, eta emakumeak, berriz, denak kurbatuak dira, zutabeek eusten dituzten arkuak bezala.
Indarra irudikatzeko lerro zuzenen erabilera ezpatetan ere erakusten da, horietako bi kurbatuak eta bat zuzena den bitartean, agian aurreikusiz anaia bakarra aterako zela bizirik topaketatik.
Moraltasuna goratzeko sortua den istorio bat irudikatzen du, pertsonalaren gaineko betebehar zibikoa sustatuz, Ilustrazioaren Garaiko balioak eta idealismo neoklasikoa islatzen ditu.

Konparazioak

Daviden ariketa, marrazkia
Arkulari Asiriarrak K.a. 728ko erliebe batean irudikatuak, British Museum
Profilean dauden zaldunak, Partenoiko frisoa.
Gavin Hamilton, The Brutoren zina, 1763–64
Johann Heinrich Füssli, Rütlischwur-a, erdi-aroko suitzar zina, irudikatuz. 1780
Johann Heinrich Füssli, Macbeth eta Banquo sorginekin, 1793–64
Maiatzaren hiruko fusilamenduak, Francisco Goyaren eskutik profilan dauden gizonen lerro baten erabilera oso desberdina eginez,1814.
Erloju bertsioa, Carnavalet museoa, Paris

Konnotazio faxistak

Margolanean dauden hiru anaiak bakoitzaren besoetako bat goratzen eta luzatzen ari dira aurrerantz, esku-ahurrak beherantz begira dituztela. Hau Erromatar Agurraren oinarri bihurtu zen, ondoren Italia faxistari eta ondoren Alderdi Naziari leialtasuna adierazteko erabiliko zena.

Erreferentziak

↑ Euskaltzaindia. «194 Araua - Euskaltzaindiaren Arauak» www.euskaltzaindia.eus (kontsulta data: 2026-02-05).
↑ ^a ^b Ophélie Lerouge. «The Oath of the Horatii» Louvre.

Datuak: Q476458
Multimedia: Le Serment des Horaces by Jacques-Louis David / Q476458

[1] Euskaltzaindia. «194 Araua - Euskaltzaindiaren Arauak» www.euskaltzaindia.eus (kontsulta data: 2026-02-05).

[Louvre-2] Ophélie Lerouge. «The Oath of the Horatii» Louvre.

[1]

[2]