Joaquín Ruiz-Giménez

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Joaquín Ruiz-Giménez
Joaquín Ruiz-Giménez Cortés.tif
Defensor del Pueblo

1982 - 1987
← baliorik ez - Álvaro Gil-Robles
minister of National Education

1951ko uztailak 18 - 1956ko otsailak 16
José Ibáñez Martín - Jesús Rubio García-Mina
Espainiako enbaxadorea Egoitza Santuan

1948 - 1951
Pablo de Churruca y Dotres - Fernando Castiella Maiz
Q43199647

urria 1946 - azaroa 1948
← baliorik ez - Alfredo Sánchez Bella
Bizitza
Izen osoa Joaquín Ruiz-Giménez Cortés
Jaiotza Hoyo de Manzanares1913ko abuztuaren 2a
Herrialdea  Espainia
Heriotza Madril2009ko abuztuaren 27a (96 urte)
Familia
Aita Joaquín Ruíz-Giménez
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa Universidad Central Q691532
Hizkuntzak gaztelania
Jarduerak
Jarduerak diplomazialaria, akademikoa, idazlea, politikaria eta unibertsitateko irakaslea
Enplegatzailea(k) Madrilgo Unibertsitatea
Sevillako Unibertsitatea
Salamancako Unibertsitatea
Jasotako sariak
Kidetza Equestrian Order of the Holy Sepulchre

Joaquín Ruiz-Giménez Cortés (Hoyo de Manzanares, Espainia, 1913ko abuztuaren 2a - Madril, 2009ko abuztuaren 27a) espainiar politikari, abokatu eta kazetaria izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ministro liberal baten semea zen. Oso gazterik hasi zen ikasle katolikoen taldeetan lanean, harik eta ikasle katolikoen lehendakari bihurtu zen arte. Frankismoaren garaian, buruzagi kristau-demokrata ezaguna izan zen. Besteak beste, Instituto de Cultura Hispánica (1946-1948) erakundearen zuzendari izan zen, eta Vatikanoaren enbaxadore (1948), 1953ko Konkordatuaren Elkarrizketetan. 1951n, Hezkuntza Nazionaleko ministro izendatu zuten. Oro har, erregimenarekiko ezadostasunak izan zituen, eta, ikasleekin gertaturiko gorabehera batzuen ondorioz, liskarrak izan zituen Gobernazioko ministroarekin. Gobernuari arazoak sortu zizkionez, kargutik kendu zuten 1956an. 1961ean, Francok Movimiento zelako mekanismoko aholkulari nazional izendatu zuen. 1963an, Cuadernos para el Diálogo aldizkaria sortu zuen, eta bera buruzagi zuten kristau-demokrata aurrerazaleen protestak kaleratzeko baliatu zuen diktaduraren azken urteetan.

1977ko hauteskundeetan emaitza onik lortu ez zuenez, bertan behera utzi zuen politika, baina herritarren defendatzaile izan zen 1982tik 1988ra.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]