Jose Luis Elkoro

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jose Luis Elkoro
Jose-Luis-Elkoro-2001.jpg
Símbolo Parlamento Vasco.png
Eusko legebiltzarkidea

1988ko uztailaren 5a - 1990eko irailaren 3a
Juan Karlos Ioldi
Barrutia: Gipuzkoa
Hautetsia: Eusko Legebiltzarreko III. legealdia
Bergarako alkatea


Escudo del Senado de España.svg
Espainiako senataria

Bizitza
Jaiotza Elgeta1935eko martxoaren 14a (86 urte)
Herrialdea  Gipuzkoa, Euskal Herria
Hezkuntza
Hizkuntzak euskara
gaztelania
Jarduerak
Jarduerak politikaria eta enpresaburua
Lantokia(k) Madril eta Bergara
Sinesmenak eta ideologia
Alderdi politikoa Herri Batasuna

Jose Luis Elkoro Unamuno (Elgeta, 1935eko martxoaren 14a-) euskal herritar politikari ezkertiar eta abertzalea da.[1]

Bergarako Alkartunai taldetik alkatetzara (1960-1976)[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1976an Bergarako alkatea izendatu zuten, frankismoa amaitu bezain laster. Lehenago, 1960ko hamarkadan, Alkartunai elkartea sortu zuten Bergaran, eta udalak egin beharreko lanak osatzen zituzten. Frankismo garaia zen eta udal kudeaketa paralelo baten moduko zerbait egiten zuten. Administrazioa oso motela zen, eta herriak behar asko zituen. Adibidez, anbulantziarik ez zegoen, eta arazo larriak zekartzan horrek. Ospitalea ere berreskuratu zuten, erretiratuen egoitza, anbulatorioa… Gorrentzako egoitza bat prestatu zuten, eta Euskal Herri osotik joaten ziren, besterik ez zutelako. Besteak beste, Aspaceren sorreran ere aritu ziren. Ikusita gauza askotarako udalera baimen eske joan behar zutela, Elkoro zinegotzi sartzea erabaki zuten. Zinegotzi sartu zenean frankistak zeuden, baina bazegoen frankista ez zen talde bat, eta gehiengoa lortu zuten horiekin batera. Franco hil ondoren, 1976an Arias Navarro Espainiako presidenteak lege berri bat sortu zuen. Horren arabera, 10.000 biztanle baino gehiagoko herrietan zinegotziek aukeratu zezaketen alkatea. Horrela gehiengo hura aprobetxatuz 1976an izendatu zuten Elkoro Bergarako alkate. [1]

Alkateen mugimendua (1976-1980)[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bergaran bertan eta urte hartan beste hainbat herritako alkate eta zinegotzi bildu ziren foruen abolizioaren 100. urteurrenean, lege zaharren berreskurapena aldarrikatuz, besteak beste, eta ikurrinaren legalizazioa eskatuz Hego Euskal Herri osorako. "Bergarako taldea" edo "Alkateen mugimendua" izena hartu zituzten bildutakoek.

Hiru eskaera zituzten: presoak, euskara eta 1931ko Lizarrako Estatutuaren antzeko zerbait. Taldeak beste herrietan zabaltzen zuen mezua. Horrek desadostasuna ekarri zuen udalen eta herritarren artean. Udalen aurka mobilizatu zen jendea. Administrazioak frankistak ziren, eta ez zeuden eroso. Alkate askok dimisioa eman zuten, eta beste batzuek aukera izan uten sartzeko; hala nola, Arrasaten, Zarautzen eta Oiartzunen.[1]

Urte haietan, Telesforo Monzon buruzagi abertzale ezagunarekin batzartu zen Bergarako taldea ordezkatuz, euskal indar politikoen batasuna helburu. Halaber, Adolfo Suárez presidente espainiarrarekin harremanetan ibili zen batzorde baten barruan amnistia lortu nahian, azkenean asmo horietan kale egin bazuten ere.

1977an azkenik EAJ bere kabuz aurkeztu zen trantsiziozko lehenengo hauteskundeetan, batasunaren asmoak ere zapuzturik geldituz.

Bestela, 1978an "Egin" egunkariaren sorreran parte hartu zuen, eta berehala administrazio kontseiluaren presidente izendatu zuten. Halaber, Herri Batasunaren hastapenetan ere ibili zen udal hauteskundeei begira.

1980ko eta 1990eko hamarkadak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Madrilen diputatu izendatu zuten birritan (1989-1993 eta 1993-1996), Gasteizen legebiltzarkide bi aldiz (1984-1986 eta 1986-1990) eta batzarkide Gipuzkoan birritan ere bai (1983-1987 eta 1987-1991). Azken tarte horretan Bergarako alkate berriro hautatu zen.

1989ko azaroaren 20an, bestela, diputatuaren kargua hartzearen bezperan, atentatua pairatu zuen Madrilgo hotel batean, Josu Muguruza hil zutenekoa eta Iñaki Esnaola larriki zaurituta izan zenekoa.[1]

Gertaera latz hori gora-behera, 1990eko hamarkadan zehar hainbat bider lanetan ibili zen Espainiako Gobernua eta ETAren arteko konponbidea lortu nahian. Bide horretan, 1997an HBko Mahai Nazionalak erakunde armatuaren "Alternatiba Demokratikoa" dokumentua zabaltzeari ekin zion, eta horrek mahaikideei kartzelaratzea ekarri zien, tartean Elkoro zegoelarik. 20 hilabete eman zituen espetxean.

18/98 sumarioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1998ko uztailean, "Egin"en itxiera ondoren, 18/98+ auzian ere inputatu zuen Auzitegi Nazionalak, orduan jadanik kartzelan bazegoen ere. Prozesu luze eta eztabaidatuaren ostean 24 urteko zigorra ezarri zioten, ahalik eta gogorrena.

2007an prostatako minbizia diagnostikatu zioten, prozesu judiziala bakarrik partzialki baldintzatu duena.

2009an Martuteneko kartzelan sartu zuten eta 2010ren urriaren 14an aske utzi zuten.[2].[3]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. a b c d Alberdi, Beñat. (2021-04-02). «"Gu ginen mugitzen ginenak, baina herria zegoen atzean"» Gipuzkoako Hitza Noiz kontsultatua: 2021-04-06.
  2. Berria. «Etzi libre geratuko da Jose Luis Elkoro, bost urte kontrolpean egon eta gero» Berria Noiz kontsultatua: 2020-11-27.
  3. Jose Luis Elkoro kalean da