Jules Mazarin

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Jules Mazarin
Cardinal Mazarin.jpg
Kardinal


Frantziako Lehen Ministro

1642ko abenduak 5 - 1661eko martxoak 9
Richelieu kardinala - Jean-Baptiste Colbert
Bishop of Metz

1653 - 1658
Henri, Duke of Verneuil - Franz Egon of Fürstenberg
Bizitza
Izen osoa Giulio Raimondo Mazzarino
Jaiotza Pescina1602ko uztailaren 14a
Herrialdea  Frantzia
Napoliko Erresuma
Heriotza Vincennes1661eko martxoaren 9a (58 urte)
Hobiratze lekua tomb of Cardinal Mazarin
Familia
Aita Pietro Mazzarini
Anai-arrebak
Hezkuntza
Heziketa Gregoriotar Pontifize-Unibertsitatea
Alcalako Unibertsitatea
Hizkuntzak frantsesa
Lanbidea
Lanbidea diplomazialaria, politikaria, klerikoa, Kardinala eta apaiz katolikoa
Sinesmenak
Erlijioa Erromatar Eliza Katolikoa
IMDb ch0006267
Jules Mazarin (Pierre Mignard-en lantegia, 1658-1660, Chantilly)

Giulio Raimondo Mazarino edo Mazzarino italieraz eta Jules Raymond Mazarin frantsesez (Pescina, Abruzzo, 1602ko uztailak 14 - Vincennes, 1661eko martxoaren 9a) kardinal, diplomatikari eta politikari trebea izan zen, lehenik Aita Santuaren zerbitzuan, eta, ondoren, Frantziako erresumaren zerbitzuan. Richelieu kardinalaren oinordekoa izan zen. Batez ere Mazarin kardinala izenez ezaguna da.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Jules Mazarin 1602ko uztailaren 14an jaio zen, Pescinan (garai hartan Espainiar koroaren mende zegoena), Italia hego-ekialdean. Bere ama, Hortensia Bufalini, , Umbriako Città di Castelloko familia noble batetakoa zen. Bere aita, Pietro Mazarini (Mazzarini ere idatzia), siziliar jatorrikoa, Colonna familia ospetsuarekin lotua zegoen. Mazarin Espainian prestatu zen, Alcalako Unibertsitatea eta Salamancakoaren artean.

Aita Santuaren diplomatikari bezala urte asko eman ondoren, 1642ko abenduak 5ean, Mazarin, Estatuko Ministro Nagusi izendatua izan zen, Richelieu kardinalak hala gomendatua. 1643tik aurrera, Luis XIII.a Frantziakoa hil ondoren, Mazarinek Frantzia gobernatzen du Ana Austriakoa Luis XIV.a Frantziakoaren erregeorde bezala arituz. Lehen Ministro bezala jarraituko du hil arte, aurkari gogorrak izan arren.

Kargura iritsi bezain pronto, nobleen etsaitasunari aurre egin behar izan zion, bera hiltzeko konplot bat prestatzera ere iritsi zirenak. Bere arrakasta diplomatiko eta militarrak gora-behera, Hogeita Hamar Urteko Gerra amaitzea lortu zutenak, (Westfaliako Bakea, 1648), Frantziaren zailtasun ekonomikoak zirela medio, jendeak batere ondo hartu ez zituen txirotasun neurriak hartu behar izan zituen. Bere etsaiak, bera boteretik botatzen saiatu ziren, baina, aldi horietako bakoitzean, egoera ondo konpontzea lortu zuen. 1650ean eta 1652an, erbesteratu egin behar izan zen, baina erregina eta jarraitzaile leial talde baten bidez gobernatzen jarraitu zuen, jarraitzaile horien artean Hugues de Lionne eta Michel Le Tellier zeudelarik.

Parisera itzuli zenean, gerraren amaiera eskertzen zion herriak goretsi zuen. Mazarineri, ez zioten bere jatorri italiarra barkatzen, ezta lortu zuen botere guztia ere, negoziatu gabe, zergak gehitzea ahalbidetzen zion boterea. Mazarin, gaixotasun luze baten ondoren hil zen Vincenneseko gazteluan 1661eko martxoaren 9an.

Ondarea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arlo politikoan utzi zuen ondareaz gain (Jean-Baptiste Colbert Mazarinen idazkari pertsonala eta oinordekoa izan zen), Mazarinek, Frantziari, bere ondasun guztiak uzten dizkio, 35 milioi libratara iristen zirenak, horietatik 8 txanponetan (garai hartako banketxerik garrantzitsuena zen Amsterdameko bankuaren funtsak haina). Bere testamentuan, Lau Nazioen Eskola sortzea agintzen du, ondoren, Frantziako Institutua bihurtuko zena.

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Jules Mazarin Aldatu lotura Wikidatan