Konstantino I.a Handia

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Konstantino I Handiaren brontzezko buru garaikidea.

Konstantino I.a Handia, latinez Gaius Flavius Valerius Aurelius Constantinus (272ko otsailaren 27a - 337ko maiatzaren 22a), erromatar enperadorea izan zen 306ko uztailaren 25etik, legioek aldarrikatu zutenetik, hil zen arte.

Konstantino bi ekintzarengatik da gogoratua. Alde batetik Bizantzio (gaur egungo Istanbul) birfundatu zuen eta Konstantinopla (Konstantinoren hiria) izena eman zion. Beste aldetik, Milango Ediktua plazaratu zuen 313an. Honi esker kristautasuna zilegi bihurtu zen, eta ez zen berriro jazarri. Nizeako I. kontzilioa ere ahalbidetu zen Konstantinoren politikarengatik. Izan ere, Konstantino lehenengo enperadore kristaua izan zen, bateoa hil baino lehentxeago hartu bazuen ere.

Estreinako urteak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Yorkeko Konstantinoren brontzezko estatua, non enperadore izendatu zuten.

272ko edo 273ko otsailaren 27an jaio zen Konstantino, gaur egungo Serbian. Gurasoak Konstantzio Kloro, jeneral greziarra, eta Helena zituen. Aita helenaz dibortziatu zen Teodorarekin ezkontzeko. Teodora Maximiano enperadorearen alaba edo alabaordea zen.

Dioklezianok aitari zesar titulua eman zion 293an, eta Konstantino Nicomedia hirian aritu zen. 305ean, augusto titulua zutenek, Maximianok eta Dioklezianok berak erretiroa hartu zuten. Konstantzio Klorok titulu hori jaso zuen orduan. Nolanahi ere, Yorken ari zela sukar batek hil zuen 306ko uztailaren 25ean. Kroko jeneralak, aitari leial jarraituz, Konstantino augusto aldarrikatu zuen. Hurrengo 18 urteetan Konstantinok etengabe borrokatu behar izan zuen titulu hori defenditzearren.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Konstantino I.a Handia Aldatu lotura Wikidatan
Rubensek egindako Konstantinoren konbertsioa.