Kreditu pignoratizio

Kreditu pignoratizioa^[1] (latinezko pignoratitius hitzetik, pignus adjektiboa, "bahi" esan nahi duena) balio higigarria duen bahi edo gauza bat den berme baten aurka ematen den mailegua da.^[2] Bahitu edo bahian ematea da ekintza mota honetarako euskaraz erabili ohi den izena.

Bahitutako ondasuna kreditu-erakundean, mailegu-emailean edo hartzekodunean gordailutuko da, betebeharra betetzen dela ziurtatzeko. Zordunak ez badu betetzen berme-bahia, saldu edo enkantean jarri ahal izango da, eta, horrela, maileguaren ordainketa ordaindu.

Bahitetxeetan erabili ohi da sistema hori. Gainera, sistema hori Udal Kutxak deiturikoetan erabili zuten, non kreditu edo mailegu bat eskuratzeko mota askotako ondasunak ere onartzen diren berme gisa (bitxiak adibidez).

Bere jatorria Italiako iparraldean dago, XV. mendean, frantziskotarrek sortutako bahitura-etxeetan. Normalean maileguak eskatzera behartuta zeuden pertsonek % 30etik % 200era arteko interesak ordaindu behar zituzten, eta horrek nekazariek, artisauek eta merkatari txikiek kreditua eskuratzea garestitzen zuen. Horretarako, frantziskotarrek bahitura-etxeak antolatu zituzten, eta etxe horiek maileguak eta kredituak ematen zituzten, interesik gabe, bermean utzitako bahi baten gainean.

Erreferentziak

↑ Euskalterm: [Hiztegi terminologikoa] [2006]
↑ (Ingelesez) Benmelech, Efraim. (2024). «The Benefits and Costs of Secured Debt» Annual Review of Financial Economics 16: 325–342. doi:10.1146/annurev-financial-082123-105311. ISSN 1941-1367..

Kanpo estekak

Datuak: Q3088414

[1] Euskalterm: [Hiztegi terminologikoa] [2006]

[2] (Ingelesez) Benmelech, Efraim. (2024). «The Benefits and Costs of Secured Debt» Annual Review of Financial Economics 16: 325–342. doi:10.1146/annurev-financial-082123-105311. ISSN 1941-1367..

[1]

[2]