Edukira joan

La Tène kultura

Koordenatuak: 47°01′N 7°01′E / 47.01°N 7.02°E / 47.01; 7.02
Wikipedia, Entziklopedia askea
Talde etniko infotaulaLa Tène kultura

Motakultura arkeologiko eta kultura
Honen parteBurdin Aroa eta zelta
EponimoaLa Tène
Geografia
JatorriaErdialdeko Europa, Mendebaldeko Europa eta Hegoaldeko Europa
HasieraK.a. 450
Amaiera15
Koordenatuak47°01′N 7°01′E / 47.01°N 7.02°E / 47.01; 7.02
Aurrekoa(k)Kutxatila-zelaien Kultura eta Hallstatt kultura
Ondorengoa(k)Przeworsk culture (en) Itzuli, Poienești-Lukașevka Culture (en) Itzuli, Zarubintsy culture (en) Itzuli, Erromatar Errepublika, Erromatar Inperioa, Galia, Britania, Rhetia, Hispania eta Germania Magna

La Tène kultura[1] Burdin Aroko Europa Mendebaldeko kultura arkeologikoetako bat da, K.a. 450 ingurutik K.a. I. mendeko erromatarren konkista arte Frantzian, Suitzan, Austrian, hegoaldeko Alemanian, Txekian, Eslovakian eta Hungarian garatua.[2] Izena 1857an aurkitutako Suitzako La Téne aztarnategitik hartu zuen. Mediterraneotik zetozen eragin greziar eta etruskoei esker, Hallstatt kulturatik garatu zen zuzenean, haustura kulturalik gabe eta Europako Bigarren Burdin Aroaren ezaugarri nagusia da leku askotan.

La Tène terminoa Burdin Aroko azken erdiaren kultura materiala deskribatzeko erabiltzen da, Europa iparraldeko eta mendebaldeko zati handi batean zehar zabaldu zena.

Izena izen bereko leku batetik dator, Neuchâtel aintziran, Suitzan: hor, XIX. mendean induskatu zenean, lehengoz azaleratu ziren kultura horretako objektuak.[2]

Periodizazioa

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Merkataritza bidezko harreman zabalak eliteko ehorzketetan gordetako objektu arrotzetan ezagutzen dira; La Tène kultura materialaren gaineko eragin estilistikoak ezagutu daitezke iturri etruskoetan, italikoetan, grekoetan, daziarretan eta eszitiarretan. Dataturiko zeramika grekoak eta analisi zientifikoak, dendrokronologia eta termolumineszentzia bezalako teknikak erabiliz, La Tèneko aztarnategi batzuetan kronologia absoluturako datak ematen laguntzen dute.

La Tèneko historia, hasiera batean, etapa "goiztiarretan", "ertainetan" eta "berantiarretan" banatuta zegoen, metalezko aurkikuntzen tipologian oinarrituta (Otto Tischler 1885). Hala ere, erromatarren okupazioak kultura asko aldarazi zituen, nahiz eta gallo-erromatar eta britano-erromatar elementu kultural asko mantendu. Batasun kultural zabal batek ez zuen parekorik egitura sozio-politiko bateratzaileekin, eta kultura materiala hizkuntzarekin zenbateraino lotu daitekeen eztabaidatzen da. La Tène kulturaren artearen historiak periodizazio eskema ezberdinak ditu.[3]

Paul Reineckeren arabera, kultura arkeologikoa lau azpi-alditan banatuta dago:[4]

Tischler (1885) Reinecke (1902) Data
La Tène I La Tène A K.a. 450–380
La Tène I La Tène B K.a. 380–250
La Tène II La Tène C K.a. 250–150
La Tène III La Tène D K.a. 150–1

Historia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"Bardoa lira jotzen" eskultura. K.a. II. mendea. Bretainiako Paule herrian aurkitua.

Aurreko Hallstatt kulturaren azken fasea, c. K.a. 650 eta 450 bitartean, erdialdeko Europan zehar hedatua zen, eta kultura honekiko trantsizioa mailakatua izan zen, batez ere La Tène estiloko eliteko artefaktuen bidez, Hallstatt eskualde zaharraren mendebaldeko eskualdean lehen aldiz agertu baitziren.

La Tène kultura lehen aldiz garatu zen eskualde zehatzari buruz adostasunik ez dagoen arren, adostasun zabal bat dago kulturaren erdigunea Hallstatt kulturaren ipar-mendebaldeko ertzetan zegoela, Alpeen iparraldean, mendebaldean Marne eta Mosela ibaietako haranen haranen arteko eta ondoko Renania eskualdearen barruan. Azken Hallstatt mendebaldeko gunearen ekialdeko muturrak, egungo Bavaria, Txekiar Errepublikak, Austriak eta Suitzak, nolabaiteko "ekialdetar estiloko probintzia" berezi samarra osatzen zuten La Tène kulturaren hasieran, Alsaziako mendebaldeko eremuarekin bat eginez.[5] 1994an, K.a. V. mendearen hasierako eliteko hilobi multzo prototipiko bat induskatu zuten Glaubergen, Hessen, Frankfurt-am-Maindik ipar-ekialdera, lehenago La Tène esferarekiko periferikotzat hartu zuten eskualde batean.[6] La Tèneko aztarnategiaren kokalekua bera, beraz, jatorrizko "nukleo"aren hegoaldeko ertzetik gertu zegoen (Hallstattekin gertatzen den bezala).

Massalian (gaur egungo Marseilla), Frantziako kostalde mediterraneoan, greziar kolonia bat ezarri izanak merkataritza-aktibitate handia ekarri zuen Rodano eta Saona ibai-sistemetan gora zeuden Hallstatt kulturako eskualdeetara, eta La Tène eliteko lehen ehorzketetan, Borgoinako Vixeko hilobian adibidez, inportatutako luxuzko ondasunak topatu dituzte, tokian-tokian ekoitzitako tramankuluekin batera. Aztarnategi gehienak tribu-buruek kontrolatuko zituzten, mendi-kastroetan bizi zirenak, eta biztanle gehienak, berriz, herrixka txikietan edo landazabaleko baserrietan bizi ziren.

La Tene aztarnategiko ezpatak

K.a. 500. urtean, etruskoak bere lurrak zabaldu eta, Italia iparraldean, zeltak topatu zituzten. Alpeetan zehar greziarrekin merkataritza-harremanak izateari ekin zioten, eta Rodanoko bideak behera egin zuen. Rhin haranaren erdialdera, burdin meatze handiak zituena, Marnera eta Champagnera, eta baita Bohemiara ere hedatu ziren, nahiz eta hemen Mediterraneo aldetik zetorren merkataritza askoz ere txikiagoa izan. Merkataritza-loturak eta aberastasunak, zalantzarik gabe, La Tène kulturaren sorreran parte hartu zuten, nahiz eta oraindik ere zati handi bat oso eztabaidatua izan; Mediterraneotik eratorritako motibo espezifikoak nabariak dira, baina estilo berria ez dago horien mende.

Barry Cunliffek La Tène kulturaren sorrera K.a. V. mendean kokatu zuen, "bi botere eta berrikuntza gune sortu zirenean: mendebaldean, Marne–Mosela eremua, Po ibaiaren haranarekin merkataritza loturak zituena erdialdeko Alpeetako pasabideetatik eta Golaseccako kulturaren bidez, eta ekialdean, bohemiar eremu bat, Adriatikoarekin loturak zituena ekialdeko alpetar ibilbideen eta venetoen kulturaren bidez".[7]

Irudigintza zeltan ohikoak (huntza hostoak) diren irudiak dituen greziar ontzia. Puskatu eta pusketak urrez itsatsi zituzten. Art of the Celts erakusketa, Historic Museum of Bern.

Sorlekutik, La Tène kultura K.a. IV. mendean hedatu zen Frantzia, Alemania eta Erdialdeko Europa modernoagoetara, eta haratago Hispaniara, Italiako penintsulako iparraldera eta erdialdea, Balkanetara eta baita Asia Txikiraino ere, hainbat migrazio handitan. La Tène estiloko artelanak garai berean hasi ziren agertzen Britainia Handian, eta Irlandan nahiko beranduago.[8] "La Tène" uhartetar artearen estiloa desberdina da, eta artefaktuak uharteetako alde batzuetan aurkitzen dira hasieran, baina beste batzuetan ez. Migrazio-mugimenduek, kasurik onenean, La Tène kulturaren hedapenaren zati bat baino ez dirudite, eta agian Europako beste alde batzuena.[9]

K.a. 400. urte inguruan, Mediterraneoko merkataritzari buruzko ebidentziak urriak dira; hau izan daiteke hedatzen ari ziren zelta populazioak hegoaldera eta mendebaldera migratzen hasi zirelako, ezarritako herriekin gatazka bortitzak sortuz, etruskoak eta erromatarrak barne. Badirudi La Tène kulturaren sorterrietako bizimodu finkatua askoz ere ezegonkorragoa eta gerrarako joera handiagoa bihurtu zela. K.a. 387an, zeltek, Brennoren agindupean, erromatarrak garaitu zituzten, eta, ondoren, Erroma arpilatu zuten, erromatarrentzako mehatxurik nabarmenena bilakatuz. Estatus hori Galo-erromatar Gerretan zehar mantendu zuten, hau da, Julio Zesarrek k.a. 58-50 artean Galia behin betiko konkistatu zuen arte. Erromatarrek zeltak Erromatik hegoaldera iristea eragotzi zuten, baina Itsaso Adriatikoaren beste aldetik, Balkanetatik igaro eta Greziara ere iritsi ziren, non K.a. 279an Delfos eraso eta arpilatu zuten, eta Asia, non Anatoliako Galazia eskualde zelta ezarri zuten. Ordurako, La Tène estiloa Britainiar Uharteetara hedatzen ari zen, nahiz eta, dirudienez, populazioaren mugimendu esanguratsurik ez izan.[10]

K.a. 275 inguruan, La Tène eskualdetan zeharreko erromatar hedapena Galia Zisalpinoa konkistatuz hasi zen. Galia zeltaren konkistak k.a 121ean hasi zuen, eta K.a. 50eko hamarkadako Galietako gerrekin osatu zen. Galiar kulturak azkar asimilatu zuen erromatar kultura, Galia erromatarreko kultura hibridoa sortuz.

Ezaugarri materialak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
«Reinheimgo printzesaren» zurezko hileta-ganberaren berregitea. Hileta-tumulu zelten berreraikuntzak, Bliesbruck-Reinheimgo Europako Parke Arkeologikoa, Alemania/Frantzia.

Kronologia-epe zabala deskribatzeaz gain, La Tène terminoa ere erabiltzen da garai horretako objektu bereizgarri jakin batzuk aipatzeko, adibidez La Tène ezpata edo paparreko (fibula) bat. La Tène kultura La Tène I, II eta III azpigaraietan bana daiteke eta horixe da Britainiar Museoak erabiltzen duen sistema.

Beste sistema batzuk ere erabiltzen dira, besteak beste, La Tène A, B, C eta D. Zenbait objektu ugariak dira La Tène aztarnategietan eta beste kultura duten aztarnategietan ere ager daitezke. Objektu horien azterketa eta sistematizazioei esker, datazioak lor daitezke aztarnategi askotan. Adibidez, La Tène motako fibuletan, oina brankari atxikitze moduak eredu koherente bat jarraitzen du denboran zehar eta Europako zati handi batean zehar. Horrela, La Tène I fibulako oina ez dago brankari lotuta. Horrelako fibula bat aurkituz gero, datazio froga garrantzitsua da aztarnategi batean, fibula mota horrekin batera aurkitu diren beste objektu batzuetarako.[2]

La Tène III motako fibula. Salisbury and South Wiltshire Museum. Beheko zatia eta malgukia kontserbatzen ditu bakarrik

Idatzizko iturriak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kultura hori ezagutzeko hiru iturri mota ditugu: arkeologikoak, idatzizkoak eta, polemikoena, etnografikoak. Izan ere, aditu batzuen ustetan, La Tène arte eta kulturaren elementu batzuk Europako mendebaldeko lurralde zeltetan gorde ziren.

Arkeologikoki La Tène kulturako materiala erabiltzen zuten gizarteei, K.a. V. mendetik aurrera Greziako eta Erromako idazleek keltoi eta galli deitu zieten, hurrenez hurren. Herodotok zeltak Danubioko iturburuan kokatu zituen, La Tène kulturako bihotzean hain zuzen ere. La Tène kultura osoa herri zelta batuarekin lot daitekeen ala ez zehazten zaila da. Arkeologoek behin eta berriro adierazten dute hizkuntzak, kultura materialak eta tribuarekiko loturak ez dutela ezinbestean bat egiten.

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. ↑ Euskalterm: [Arkeologia Hiztegia] [2018]
  2. ↑ a b c (Ingelesez) «La Tène» British Museum.
  3. ↑ Laing, Chapter 3, especially 41-42
  4. ↑ (Alemanez) Rieckhoff, Sabine. (2008). «Geschichte der Chronologie der Späten Eisenzheit in Mitteleuropa und das Paradigma der Kontinuität» Leipziger online-Beiträge zur Ur- und Frühgeschichtlichen Archäologie (30).
  5. ↑ Megaw, 51
  6. ↑ Mystery of the Celts
  7. ↑ Cunliffe 1997:66
  8. ↑ Green, 26
  9. ↑ Garrow, chapter 2; Laing, chapter 4; Megaw, chapter 6
  10. ↑ McIntosh, 91-92

Bibliografia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  • Cunliffe, Barry. The Ancient Celts. Oxford: Oxford University Press. 1997
  • Collis, John. The Celts: Origins, Myths, Invention. Londres: Tempus, 2003.
  • Kruta, Venceslas, La grande storia dei Celti. La nascita, l'affermazione, la decadenza, Newton & Compton, Erroma, 2003 ISBN 978-88-8289-851-9
  • James, Simon. The Atlantic Celts. Londres: British Museum Press, 1999.
  • James, Simon & Rigby, Valery. Britain and the Celtic Iron Age. Londres: British Museum Press, 1997.
  • Reginelli Servais Gianna and Béat Arnold, La Tène, un site, un mythe, Hauterive : Laténium - Parc et musée d'archéologie de Neuchâtel, 2007, Cahiers d'archéologie romande de la Bibliothèque historique vaudoise, 3 vols, ISBN 9782940347353

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"https://eu.wikipedia.org/w/index.php?title=La_Tène_kultura&oldid=10481410"(e)tik eskuratuta