Marina Garcés

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Marina Garcés
Marina Garcés 2013 (cropped).jpg
Elkarrizketa batean, 2013an
Bizitza
Izen osoa Marina Garcés Mascareñas
Jaiotza Bartzelona1973ko maiatzaren 30a (45 urte)
Herrialdea  Katalunia
Familia
Aita Jordi Garcés i Brusés
Bikotea(k) Santiago Lopez Petit
Hezkuntza
Heziketa Bartzelonako Unibertsitatea 2001eko uztailak 9) doktoretza : filosofia
Bartzelonako Unibertsitatea 1996ko uztailak 22) lizentzia : filosofia
Hizkuntzak gaztelania
katalana
ingelesa
alemana
italiera
Jarduerak
Jarduerak filosofoa, irakaslea eta idazlea
Enplegatzailea(k) Zaragozako Unibertsitatea
Barcelona Museum of Contemporary Art
Jasotako sariak
Influentziak Maurice Merleau-Ponty, Denis Diderot, Gilles Deleuze eta Michel Foucault
Kidetza Espai en blanc
Genero artistikoa saiakera
http://www.marinagarces.com/

Marina Garcés Mascareñas (Bartzelona, 1973ko maiatzaren 30a) filosofo, irakasle eta saiakeragile katalana da. Filosofia irakasten du Zaragozako Unibertsitatean, eta pentsamendu kritiko eta esperimentala lantzen duen Espai en Blanc proiektu kolektiboaren sustatzailea da.[1][2] Bere pentsaeraren kontzeptu nagusietako bat da gaur eguneko krisiei aurre egiteko alternatibak garatzerakoan kontuan hartu beharreko zer komuna. Bere ustez, filosofia bizitzeko era bat da, kalean sortu eta etenik gabe espazio pribatuan —etxean— jarraitzen duen artea, bereziki emakumeek landua.[1]

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Filosofia ikasi zuen Bartzelonako Unibertsitatean, eta 2001ean doktoratu zen, Las prisiones de lo posible izeneko tesiarekin.

2002tik aurrera, Olinpiadak eta geroko Bartzelonan sorturiko Espai en Blanc proiektuaren sustatzailea eta koordinatzailea da. Ekimen kolektibo horrek konpromisoan oinarritutako harreman praktiko eta esperimentala izan nahi du pentsamendu filosofikoarekin[2] oraindik ere jende anitza biltzen eta jarduera ugari antolatzen jarraitzen duelarik. [3]

Bartzelonan bizi da, nahiz eta Zaragozako Unibertsitatean lan egin. Masterren bitartez, hainbat unibertsitaterekin elkarlanean jardun du: Universitat Oberta de Catalunya, Pompeu Fabra Unibertsitatea, Alcaláko Unibertsitatea eta Gironako Unibertsitatea. Bi seme-alaba ditu.

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Garcésen erreferentziazko filosofoak Merleau-Ponty eta Diderot dira, eta bere lehen irakasleak Deleuze eta Foucault izan dira. Azken urteetan, pentsamendu feminista eta postkolonialaren irakurketak eragin handia izan du berarengan.

Filosofía inacabada (2015) liburuan "gizon handien amaieraz" dihardu. Orain arteko filosofo guztiak gizonezkoak, zuriak, mendebaldekoak eta dirudunak izan direla dio, eta gaur egun pentsamendu filosofikoa feminizaziorantz, prekarizaziorantz eta kolektibizaziorantz jotzen ari dela.

Komunikabide batzuen ustez, Marina Garcés filosofo katalanen belaunaldi berriaren (1960-1970 bitartean jaiotakoak) kide nagusietako bat da.[4][5]

Ciutat de Barcelona Saiakera-saria irabazi zuen 2017an.[6] [7]

Argitalpenak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • En las prisiones de lo posible (2002)
  • Un mundo común (2013)
  • Filosofía inacabada (2015)
  • Fora de Classe. Textos de filosofia de guerrilla (2016)
  • Nova il·lustració radical (2017)
  • Ciutat Princesa (2018)

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. a b (Gaztelaniaz)  Molina, Ángela (2015-09-07), «Marina Garcés: “La filosofía nace como arte callejero”», EL PAÍS, https://elpais.com/elpais/2015/09/04/eps/1441388984_629405.html?Id_externo_rsoc=TW_CM. Noiz kontsultatua: 2017-10-16 .
  2. a b   Marina Garcés | CCCB, http://www.cccb.org/es/participantes/ficha/marina-garces/11956. Noiz kontsultatua: 2017-10-16 .
  3. (Gaztelaniaz)  «Marina Garcés, la filósofa insumisa», ELMUNDO, http://www.elmundo.es/cataluna/2018/02/15/5a85d83b268e3eb5778b4615.html. Noiz kontsultatua: 2018-05-02 .
  4. (Gaztelaniaz)  Muñoz, Eva (2015-09-12), «Una nueva generación de filósofos catalanes (1/2)» (PDF), La Vanguardia, http://hemeroteca.lavanguardia.com/preview/2015/09/12/pagina-20/95837968/pdf.html. Noiz kontsultatua: 2017-10-16 .
  5. (Gaztelaniaz)  Muñoz, Eva (2015-09-12), «Una nueva generación de filósofos catalanes (2/2)» (PDF), La Vanguardia, http://hemeroteca.lavanguardia.com/preview/2015/09/12/pagina-21/95837964/pdf.html. Noiz kontsultatua: 2017-10-16 .
  6. (Gaztelaniaz)  Press, Europa (2018-02-01), «Carla Simón y Marina Garcés, entre los Premis Ciutat de Barcelona», europapress.es, http://www.europapress.es/catalunya/noticia-carla-simon-marina-garces-premis-ciutat-barcelona-20180201131915.html. Noiz kontsultatua: 2018-05-02 .
  7. (Gaztelaniaz)  ICON (2018-04-19), «“Tenemos mucha información, y nos hace sentir impotentes”», El País, ISSN 1134-6582, https://elpais.com/elpais/2018/04/11/icon/1523464047_482771.html. Noiz kontsultatua: 2018-05-02 .

Kanpoko loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]