Michel Piccoli

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Michel Piccoli
Michel Piccoli Cannes.jpg
Bizitza
Izen osoa Jacques Daniel Michel Piccoli
Jaiotza Paris1925eko abenduaren 27a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Saint-Philbert-sur-Risle2020ko maiatzaren 12a (94 urte)
Hobiratze lekua Évreux
Heriotza modua berezko heriotza: istripu zerebrobaskularra
Familia
Ezkontidea(k) Eléonore Hirt (en) Itzuli  (1954 -  1965)
Juliette Gréco  (1966 -  1977)
Ludivine Clerc (en) Itzuli  (1978 -  2020ko maiatzaren 12a)
Hezkuntza
Heziketa École alsacienne (en) Itzuli
Cours Simon (en) Itzuli
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak zinema aktorea, zinema zuzendaria, gidoilaria, antzerki aktorea, zinema ekoizlea eta telebista-aktorea
Jasotako sariak
Nominazioak
Sinesmenak eta ideologia
Alderdi politikoa Frantziako Alderdi Sozialista
IMDb nm0681566
Piccoli signature.png

Jacques Daniel Michel Piccoli (Paris, Frantzia, 1925eko abenduaren 27a - Saint-Philbert-sur-Risle, 2020ko maiatzaren 12a) antzerki- eta zinema-antzezle eta ekoizlea izan zen. Zineman eta antzerkian batera jardun zuen; erregistro askotako antzezlea zen Piccoli. Luis Buñuelekin lortu zuen ospeak Costa-Gavras, Resnais, Ferreri eta beste zuzendari famatuekin lan egiteko aukera eman zion. Juliette Grecorekin ezkondu zen. Ezkerreko militantzia zinemaren arlo guztietara hedatze aldera, film ekoizpenari ekin zion 1960 ondoko urteetan.

Ikuspegi eta lan horren emaitza dira, besteak beste, Bertrand Tavernierren Des enfants gâtés (1977, Apopiloak) eta Luciano Tovoliren Il generalo dell´armata morta (1983, Gudaroste hilaren jenerala), Ismail Kadare idazle albaniarraren eleberri ezagunean oinarritua. 1976an Dialogues égoïstes (Elkarrizketa berekoiak) liburua argitaratu zuen. Beste zenbait film: French can can (1955), Le Doulos (1963, Salataria), Mépris (1963, Erdeinua), La guerre est finie (1966, Gerra amaitu da), Le Fantôme de la liberté (1974, Askatasunaren mamua, Luis Buñuelena; izan ere, Piccoli izan zen haren antzezle hoberenetako bat), La Grande Bouffe (1973, Betekada handia), Themroc (1973), Atlantic City (1980). 1995. urtean lan garrantzitsua egin zuen Agnès Vardaren Ehun eta bat gau lanean, zinema sinbolikoki adierazteko aukeratu baitzuen hark. Zuzendari-lanetan ere aritu izan zen: Train de nuit (1994), Alors voilá (1997).

Filmografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]