Mikrofinantza

Wikipedia, Entziklopedia askea

Mikrofinantza pobrezia egoeran dauden pertsonei, mikroenpresei edo diru-sarrera txikiko bezeroei finantza-zerbitzuak ematea da, kontsumitzaileak eta autoenplegatuak barne.[1] Zerbitzu horiek modu iraunkorrean eskaintzeari ere esaten zaio. Mikrokreditua (edo mikroenpresetarako maileguak) ez da mikrofinantzekin nahastu behar; izan ere, mikrofinantzak pobrezia-egoeran dauden pertsonen finantza-behar askotara zuzentzen dira, eta, beraz, mikrokredituak hartzen dituzte, baina hori baino askoz gehiago dira.[2] Mikrofinantzak terminoak pertsona edo taldeei finantza-zerbitzuak emateari egiten dio erreferentzia, haien egoera sozioekonomikoaren ondorioz banku-sistema tradizionaletarako sarrera mugatua edo ez dagoenean. Finantza-zerbitzu horiek aurrezki-mekanismoak, inbertsio-mekanismoak edo maileguak izan daitezke; kasu horretan, mikrokredituaz hitz egingo litzateke.

Mikrofinantzako interes-tasa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mikrofinantzako interes-tasak eztabaida eta eztabaida handiak eragiten ditu, azken kontsumitzaileari finantza-produktuen prezioan eragiten dion azken kostua dela eta, batez ere maileguetan. Muhammad Yunus espezialistak dio kostu horrek ez duela interes-tasaren %10 gainditu behar kostuak bete ondoren.[3][4]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Ledgerwood, Joanna. Microfinance Handbook: an Institutional and Financial Perspective. Washington DC: The World Bank, 2000.
  2. See for example the official position of the sector's trade association. Consultative Group to Assist the Poor. Savings Services Are As Important As Credit: Deposit Services for the Poor. CGAP Donor Brief #4, June, 2002.
  3. Ferrer, Javier (2010). Experiencias internacionales sobre microfinanzas. Manual del microcredito. Fundación ICO.
  4. Murillo, J. J.(2010) Las microfinanzas y su aporte socio/económico en países en vías de desarrollo. Monografía. (p. 10)

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]