Edukira joan

Natalia Huarte

Wikipedia, Entziklopedia askea
Natalia Huarte

Bizitza
JaiotzaIruñea, 1989 (36/37 urte)
Herrialdea Nafarroa Garaia, Euskal Herria
Hezkuntza
HeziketaRESAD
Hizkuntzakgaztelania
Jarduerak
Jarduerakaktorea
Lan nabarmenak
Jasotako sariak

IMDB: nm9677984 Allocine: 1023760
Twitter: natalia_huarte Edit the value on Wikidata

Natalia Huarte (Iruñea, 1989) nafar aktorea da, antzerkian, telebistan eta zineman aritutakoa. 2024an emakumezko aktore onenaren Max saria lortu zuen.[1]

Iruñeko Instituto Navarro Villosladako antzerki taldean hasi zen, Ignacio Arangurenen zuzendaritzapean, eta Carlo Goldoniren La posadera antzeztu zuen 2007an. Mirandolina petsonaian egindako lanagatik, aipamen berezia jaso zuen 2007ko Coca ‑ Cola Antzerki Gaztearen "Buero" sarietan, emakumezko aktore autonomiko onenaren atalean.[2]

Urte horretan, jaioterria utzi eta RESAD Madrilgo Arte Dramatikoko Goi Eskolan sartu zen. Han, interpretazioan lizentziatu zen (2007-2011). Eta 2011 eta 2012 artean New Yorkeko Michael Chekhov Acting Studioan trebatu zen.[3]

Harrezkero, Carlota Gaviñok, Ana Zamorak, Carlos Aladrok, Miguel del Arcok eta Josep María Mestresek zuzendutako muntaiak antzeztu ditu, besteak beste. 2015ean, Antzerki Klasikoko Konpainia Nazionalean sartu zen Enrique VIII y La cisma de Inglaterra (2015) lanekin. Alfredo Sanzolek La valentía (2018) eta El bar que se tragó a todos los españoles (2021) antzelanetan zuzendu zuen. Gero, Helena Pimentak zuzendutako El perro del hortelano antzeztu zuen, zeinaren bidez emakumezko aktore berri onenaren 2019ko Ercilla Saria irabazi baitzuen; Supernormales (2022-2023)[4], Iñaki Rikarte zuzendari zela; París 1940 (2022),[5] Josep Maria Flotats zuzendari zela; eta Los pálidos, Lucía Carballal zuzendari zela, ere egin zituen. Honekin La fortaleza filmean errepikatu zuen, 2023an, urte horretan Psicosis, 4.48 ere protagonizatu zuelarik, bere lehen bakarrizketa, eta Max 2024 Saria eman ziona.[6]

Gainera, Escala en Madrid (2016) eta Yegua (2023) film laburrak, Amparo Climenten Las cartas perdidas (2021) dokumentala eta Ángeles González-Sinderen El comensal (2022) bezalako film luzeak egin ditu.[3][7]

Telebistan, Antena 3 katerako Amar es para siempre (2018-2019)[8] eta Heridas (2022)[9] telesailetan parte hartu du. 2024an, Alauda Ruiz de Azúak zuzendutako Querer telesaila filmatu zuela iragarri zen, Movistar Plus+entzat, Nagore Aranburu eta Pedro Casablancekin, baita ere ENA, Victoria Eugenia Erreginari buruzkoa, Anaïs Paretok eta Estel Díazek zuzendua, TVErentzat, eta Netflixen Legado, José Coronado eta Belén Cuestarekin.[10]

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]