O Captain! My Captain!

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Oi Kapitain! Ene Kapitain! (ingelesez O Captain! My Captain!) 1865eko Walt Whitman estatubatuar poetaren olerki bat da. Urte hartan eraildako Abraham Lincoln AEBetako presidentearen omenez konposatu eta Leaves of Grass (Belar Hostoak) idazlanaren barnean argitaratu zuen.

Euskal Herrian ziurrenik Dead Poets Society (1987) filmean Robin Williams aktoreak antzeztutako irakasleak bere ikasleei irakurtzen dien olerkia delako ezaguna da.

Olerkia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Jatorrizko olerkia

O Captain my Captain! our fearful trip is done;
The ship has weather’d every rack, the prize we sought is won;
The port is near, the bells I hear, the people all exulting,
While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring:

But O heart! heart! heart!
O the bleeding drops of red,
Where on the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.

O Captain! my Captain! rise up and hear the bells;
Rise up—for you the flag is flung—for you the bugle trills;
For you bouquets and ribbon’d wreaths—for you the shores a-crowding;
For you they call, the swaying mass, their eager faces turning;

Here Captain! dear father!
This arm beneath your head;
It is some dream that on the deck,
You’ve fallen cold and dead.

My Captain does not answer, his lips are pale and still;
My father does not feel my arm, he has no pulse nor will;
The ship is anchor’d safe and sound, its voyage closed and done;
From fearful trip, the victor ship, comes in with object won;

Exult, O shores, and ring, O bells!
But I, with mournful tread,
Walk the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.

Euskaraz

Oi Kapitain, ene Kapitain! Gure bidai gorabeheratsua amaitu da;
Ontziak enbatak gainditu ditu, bilatu dugun saria irabazia izan da;
Portua hurbil da, jada kanpaiak entzuten ditut, jende guztia pozarren,
Beren begiekin gila irmoa jarraitzen dute, belontzi sendo eta ausarta.

Baina, Oi bihotz! bihotz! bihotz!
Oi, tanta gorriak darie
Nire Kapitaina etzana dagoen ontzigainean
Eroria, hotz eta hila.

Oi Kapitain, ene Kapitain! Altxatu eta entzun kanpaiak;
Altxa zaitez —bandera zuregatik airean da— turutak zuregatik jotzen;
Girlanda eta jaiak zuregatik dira —jendea ertzetan zuregatik pilatzen;
Zuregatik deiadar, zuregana jendetza egonezina urduri itzuli.

Entzun, Kapitain! Aita maitea!
Besoa burupean jartzen dizut;
Ontzigainean hotz eta hila erori zarela
Ametsen bat izango da.

Nire Kapitainak ez du erantzuten, bere ezpainak zurbil eta bizigabeak daude;
Nire aita ez da nire besoaz ohartzen, ez du jada ez pultsu ez borondaterik.
Ontziak onik ainguratu da, itsasbidaia azkenean amaitu da;
Bidai gorabeheratsuaz, ontzia helburua lortuta garaile itzuli dao.

Bozkariatu, oi, kostaldeak!, eta jo, oi, kanpaiak!
Baina ni, hileta pausuz
Nire Kapitaina etzana dagoen ontzi gainera noa
Eroria, hotz eta hila.