Paduretako Ermandadea

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Paduretako Ermandadea (gaztelaniaz: Hermandad de las Marismas) Erdi Aroan Gaztelako Erresumaren alde zeuden Bizkaiko Golkoaren ekialdeko portu nagusien federazioa izan zen, nazioarteko harremanak mantendu zituena eta, batzuetan, Frantzia eta Ingalaterra borrokatu zuena[1].

1372ko Arroxelako itsas-gudua, non ermandadearen itsasontziek parte hartu zuten.

Sorrera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1296ko maiatzaren 4an Hego Euskal Herriko eta Kantabriako kostaldeetako hiribildu nagusiek, bere interes amankomunak defenditzeko asmotan, Hermandad de la Marina de Castilla con Vitoria edo Gaztelako Itsas-Armada Gasteizekiko Ermandadea izeneko elkartea sortu zuten[2], Paduretako Ermandadea ezizenaz ezagunagoa izango zena. Hiribildu hauek Santander, Laredo, Castro Urdiales, Bermeo, Getaria, Donostia, Hondarribia eta Gasteiz izan ziren[3]. San Vicente de la Barquera 1297. urtean sartu zen. Egoitza Castro Urdialesen kokatu zuten. 1302an Fernando IV.a Gaztelakoak sorrera-agiria sinatu eta elkartea sendotu zuen[4].

Helburuak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ermandadearen helburu nagusia erregearen kontra bere interes eta eskubideak defendatzeko antolatzea izan zen, Andaluzian errekonkistan parte hartzen loturiko eskubide eta salbuespenak mantenduz.

Gainera guztiok Frantzia, Ingalaterra eta Flandriarekin zituzten harreman komertzialek sortutako tirabirak konpontzeko bidea ezarri zuten. Hona hemen hitzarmenaren erabaki nagusiak:

  • Hiribildu bakoitzaren eskubideak mantentzea.
  • Gaztelako nazioarteko itunak errespetatzea.
  • Ermandadearen arteko gatazketan leku neutral batean irtenbideak bilatzea.
  • Elkar defenditzea, hau da, kideren bat erasotzen duenaren aurka errepresaliak hartu eta guztion artean eskubideak defendatzeagatik sortutako kalte bidegabeak ordaintzea.

Hansa ospetsuaren moduko antolakuntza prestatu zuten.

Gatazkak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Baionan ingelesek zituzten itsasontzi eta Ermandadearen itsasontzien arteko gatazkak etengabekoak izateaz gain[5], historian badaude beste une gorenak:

Desagerpena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mende bi pasa eta gero, Errege-erregina katolikoek 1494an Burgosko kontsulatua sortu eta Castro Urdialesen egindako biltzar batean ermandadeak bere botereak erakunde berriari eman zizkion[8].

Bere azken ekintza 1481ean burutu zuen, turkiarren aurka borrokatzeko Alonso de Quintanillari itsasontziak utziz.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1.   Romeu de Armas, Antonio (1944) «Historia de la Previsión social en España» Revista de Derecho Privado La Previsión social en el mar (Edad Media) .
  2.   Rivera Medina, Ana María «Estado, negocio y corsarismo: Vizcaya desde el Medievo a la Modernidad» Itsas Memoria (Donostia: Untzi Museoa) (5): 117-133 .
  3.   Lekanda, José Ángel Bizkaiko Foruari mendekotutako lurraldez kanpoko inguruetan barnako ibilbidea Eusko Ikaskuntza .
  4. a b c   Zestoako Udala (2007) Behe Erdi Aroa .
  5.   Laburu, Miguel (2010) Ontzi arkitekturaren historiako mugarriak. Testuinguru ekonomiko eta soziala XIII. eta XIV. mendeetan Itsasoko Historia: euskal ontzi arkitektura Lasarte-Oria: Etor-Ostoa 19 or. ISBN 9788496288850 .
  6.   Borja, Antonio (2009) Euskal Herriko historia ekonomikoa: Erdi Aroko ekonomia eta gizartea. XI-XV mendeak Auñamendi Entziklopedia .
  7.   Higuera Soldevilla, Luis (2004-10-28) «Cantabria y la Armada» Revista Naval .
  8.   Ballesteros-Beretta, Antonio (1968) La Marina Cántabra Santander: Aldus Velarde SA ISBN SA 75 - 1968 .