Pragmatika

Wikipedia, Entziklopedia askea

Pragmatika hizkuntzalaritzaren ataletako bat da, perpausen arteko erlazioak eta hauek erabiltzen diren egoera aztertzen dituena, hau da, mezu baten interpretazioan testuinguru zehatz batek nola eragiten duen. Semantika, morfosintaxia, gramatika, oro har, eta psikologia edo soziologiako elementuak nahasten dituen diziplina da. Testuan azaltzen diren elementuez gain testuinguruaren arabera ulertu daitezkeen elementuak ere aztertzen ditu, bai elementu objektiboak zein subjektiboak, beronen sorreraren hipotesi nagusietako bat esanahiaren zehaztasun gehienak perpausetik at izaten baitira, eta hiztunek interpretatu behar izaten dituzte.

Pragmatikak testuak, edo testu zatiak, bere testuinguruan aztertzen ditu. Horrela, hainbat arrazoirengatik gerta daiteke testu bat edo testu zati bat desegoki suertatzea, zuzentzeko modukoa[1], nahiz eta gramatika akatsik izan ez.

Esate baterako, XXI. mendeko pertsona batek gustuko duen pertsonari 'gustatzen zatzaizkit' esaten badio, ez du inolako gramatika akatsik egin, baina pragmatika aldetik, ziur aski, esaldi desegokia izango da, (ironia edo umore kutsu bat eman nahi ez badio, bai behintzat).[oh 1]

Oharrak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Adibide hau Mari_Maistra (Leire Narbaiza) Interneteko pertsonaiarengandik hartua da. Bilatu interneten: "Marimaistra gustatzen zatzaizkit"

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Urgell, Blanca. «Zu zatzaizkit axola» Berria Noiz kontsultatua: 2021-04-28.

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • (Ingelesez) Donato, R. & Lantolf, J.P.. The dialogic origins of L2 monitoring. Pragmatics and Language Learning. 1990.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]


Hizkuntzalaritza Artikulu hau hizkuntzalaritzari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.