Proiektuetan Oinarritutako Ikaskuntza

Wikipedia, Entziklopedia askea
Proiektutan Oinarritutako Ikaskuntza» orritik birbideratua)
Jump to navigation Jump to search

Proiektuetan Oinarritutako Ikaskuntza (POI edo PBL, Project-based learning) irakaskuntza-estrategia bat da, ikaslea, protagonista gisa, bere kabuz ikasteko gai dela oinarri moduan hartzen duena.[1]

Proiektuetan oinarritutako ikaskuntza.

Metodologia honetan, ezagutza ikasteak edo trebetasuna eta jarrera eskuratzeak garrantzia bera dute. Garrantzitsua da ulertzea metodologia bat dela, eta ez irakasteko estrategia bat.[2] Ikasleak proiektu oso bat garatu behar du.

Ikaskuntza-prozesuaren paradigma klasikoa aldatu nahi du, non ikasleak sarri ez baitaki zertarako balio duen ikasten duenak, edo zergatik ikasi behar duen hori. Paradigma berri bat da, protagonismoa ikasleari ematen diona, bere rol pasiboa saihestuz, lanean bere parte-hartze aktibo eta kritikotik proiektuan definitu diren funtsezko helburuak lortzeko. 

Ikasle bakoitzak garun bakarra du, eta garunaren plastikotasunak ziurtatzen digu bere garapena. Saiatu behar gara pertsona bakoitzak garapen hori lor dezan, bere ikasketa-prozesuaren kontrola hartuta.[3]  POIk ikasle guztiei aukera ematen die modu inklusiboan ikasteko, ezagutza sozialki eraikiz.[4]

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

John Dewey, 1902.

Historiari erreparaturik, proiektuetan oinarritutako pedagogia John Dewey filosofoaren garaikoa da, proiektua talde txikietako jarduera kooperatibo gisa ikusten zuen eta rolak trukatzea eta lanak banatzea proposatzen zuen.[5]

Halere, ideia (project-based learning) William Heard Kilpatrickek zehaztu zuen 1918an, The Project Method izenburudun artikuluan. Metodologia horre arabera, i(ra)kaskuntza orok esperientziatik abiatu behar du lan emankorra helburu izanik. Beraz, proiektuen bidezko pedagogia praktika aktibotzat har genezake,

Metodologiaren ezaugarriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Honela definitu zuen POI irakaskuntza-estrategia Itziar Uriartek[6]:

« Proiektuetan Oinarritutako Ikaskuntza ikaste-irakasteko modu kooperatiboa da eta ondorengo alderdiak betetzen ditu:
  • Ikaslea ikertzailea edota sortzailea bilakatzen da eta irakaslea gida.
  • Erabiltzen diren materialak askotarikoak dira.
  • Talde lana ezinbestekoa da. Ikasleak rol aktiboa du.
  • Xedea sorkuntza izanda, ikaste-irakaste prozesu aktibo eta esanguratsua gertatzen da.
  • Gaitasunen garapenarekin batera, edukien barneraketa ematen da.
  • Diziplinartekotasuna, hein batean edo bestean, modu naturalean ematen da.
»


Onurak[7][aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Ikasleek hainbat gaitasun eta konpetentzia garatzen dituzte: taldean lan egiteko, proiektuak aurkezteko, komunikatzeko gaitasuna, erabakiak hartzeko eta denbora kudeatzeko gaitasunak. (Blank, 1997; Dickinsion et al, 1998).
  • Motibazioa handitzen da. Bertaratzea eta parte-hartzea handiagoa da. (Bottoms & Webb, 1998; Moursund, Bielefeldt, & Underwood, 1997).
  • Asebetetzea hobea da eta ikasleak lan-munduan aurkituko dituzten egoera errealei aurre egiteko trebatuago daude (Sánchez, 2013).
  • Eskola eta errealitatea uztartzen dira. Ikasleek ezagutza eta gaitasun gehiago barneratzen ditutze proiektu estimulatzaileekin ari direnean. Proiektuen bidez, ikasleek loturarik gabeko datuak memorizatzean baino goragoko gaitasun mentalak darabiltzate. Mundu errealean noiz eta non erabil daitezkeen azpimarratzen da (Blank, 1997; Bottoms & Webb, 1998; Reyes, 1998).
  • Ikasketa kolaboratzailearekin ikasleek ideiak partekatu, iritziak eman eta irtenbideak aurkitu behar dituzte, gaitasun horiek guztiak erabilgarriak izango dira etorkizuneko lanpostuetan (Bryson, 1994; Reyes, 1998; Sánchez, 2013). Beraz, komunikazio-gaitasunak eta gizarte-gaitasunak garatzen dituzte.
  • Arazoak konpontzeko gaitasuna handitzen da (Moursund, Bielefeld, & Underwood, 1997).
  • Autoestimua handitzen da. Ikasleak harro dira eskolatik kanpo balioa duen zerbait lortzeaz eta eskolari edo komunitateari ekarpena egiteaz. (Jobs for the future).
  • Teknologia erabiltzen era praktikoan ikasten da. (Kadel, 1999; Moursund, Bielefeldt, & Underwood, 1997).

Laburbilduz, Proiektuetan Oinarritutako Ikaskuntzak (POIk) honetan laguntzen die ikasleei: oinarrizko ezagutza eta gaitasunak barneratzen, arazo konplexuei irtenbidea aurkitzen eta ezagutzak eta gaitasunak erabiliz lan zailak egiten.

Kritikak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

POI irakaskuntza-estrategiari egiten zaion lehenengo kritika hauxe izaten da: sistema horrekin edukiak murriztu egiten dira. Sistemaren defendatzaileek kritika horri erantzuten diote bi argudiorekin: eduki gutxiago baina esanguratsuagoak, ikasleen interesei lotuagoak[8], landuko dira. Eduki horiek hobeto, sakonago, landuko dira beste sistema batzuekin baino.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Maite Goñi. (2012-09-14). Proiektuetan Oinarritutako Ikaskuntza. . Noiz kontsultatua: 2017-05-17.
  2. http://www.eduteka.org/AprendizajePorProyectos.php ABP en Eduteka
  3. Vygotsky, L. (1979). El desarrollo de los procesos psicológicos superiores. Barcelona: Crítica.
  4. López Melero, M. (2004). Construyendo una escuela sin exclusiones. Una forma de trabajar con proyectos en el aula. Málaga. Aljibe.
  5. (Frantsesez) Pédagogie de projet. 2020-01-01 . Noiz kontsultatua: 2020-02-25.
  6. UEU. «Gaitasunen garapena lortzeko parte-hartze aktiboa eta motibazioa kontutan hartzen duen ikaste-irakasteko era honek» unibertsitatea.net . Noiz kontsultatua: 2018/01/18.
  7. (Gaztelaniaz) Aprendizaje basado en proyectos. 2020-02-08 . Noiz kontsultatua: 2020-02-25.
  8. (Gaztelaniaz) No todo vale en ABP (Aprendizaje Basado en Proyectos). . Noiz kontsultatua: 2018-08-19.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]