Rubem Fonseca

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Rubem Fonseca
Bizitza
Jaiotza Juiz de Fora1925eko maiatzaren 11 (93 urte)
Herrialdea  Brasil
Familia
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa Federal University of Rio de Janeiro Faculty of Law
Hizkuntzak Brasilgo portugesa
portugesa
Jarduerak
Jarduerak idazlea, gidoilaria, kazetaria eta eleberrigilea
Lantokia(k) Rio de Janeiro
Jasotako sariak
Genero artistikoa eleberria
Ipuina
IMDb nm0284707
http://educacao.globo.com/literatura/assunto/autores/rubem-fonseca.html

Rubem Fonseca (Juiz de Fora, Minas Gerais, 1925eko maiatzaren 11) brasildar kronikaria eta eleberrigilea da. Brasilgo hiri-neorrealismoaren idazle nagusietako bat da.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Zuzenbide-ikasketak egin zituen Rio de Janeiroko Unibertsitatean (1948), eta administrazio-ikasketak, New York eta Bostongoetan. 1963an plazaratu zuen lehenengo literatura-lana, kontakizun-bilduma bat: Os Prisioneiros. Handik bi urtera, Pen Club saria irabazi zuen A Coleira do Cão ipuin-bildumagatik. Garai hartako beste lan aipagarriak El cobrador (1970), O Homem de Fevereiro ou Março (1973) eta Feliz año nuevo (1975) dira. Garai hartan, eleberriez gainera, zinema-gidoiak ere idatzi zituen: Relatório de um Homem Casado (1973) eta A Extorsão (1975), adibidez.

Fonsecaren eleberriek Estatu Batuetako polizia-eleberrien eragin nabarmena dute. Horien bidez, hirietako gizarte materialista, teknokrata, garatu gabe eta bortitzeko pertsonaiak erretratatzen eta parodiatzen ditu: O Caso Morel (1973), A Grande Arte (1983), Bufo & Spallanzani (1985). Agosto (1990), berriz, eleberriaren eta kronika politikoaren artean sailka daiteke: Brasilgo lehendakari Getúlio Vargasek bere buruaz beste egin aurreko gertaerak kontatzen ditu.

Beste eleberri batzuk: Do Meio do Mundo Prostituto Só Amores Guardei ao Meu Charuto (1997), O doente Molière (2000), Mandrake: A Bíblia e a Bengala (2005) eta O Seminarista (2010). Ipuin laburrak ere idatzi ditu, hala nola Feliz Ano Novo (1975), Contos Reunidos (1994), Histórias de Amor (1997), Secreções, Excreções e Desatinos (2001) eta Ela e Outras Mulheres (2006).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]