Indar ionikoa

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu


Indar ionikoa deritzo disoluzio batean dauden ioi guztien elkarrekintza ionikoen baturari. Hau da, disoluzioan dauden ioi guztien kontzentrazioa da, katioien, anioien eta atmosfera ionikoen kontzentrazioa.Katioiak atmosfera ioniko negatibo batez inguratutak daude eta anioak berriz atmosfera ioniko positiboz.[1] [2]Hori hurrengo ekuazioaz adierazten da:

Non:

  • espeziearen kontzentrazioa da.
  • espeziearen karga .
  • Eta disoluzioaren ioi guztiak diren.

Indar ionikoa molarretan(mol/L) adierazten da.

Disoluzio ez-idealentzako beste formula bat erabiltzen da, disoluzio ez-idealen bolumena batugarriak ez direlako, molaritatearen zehaztasuna makalduz.Kasu hauetan erabiltzen den formula honakoa da:

Non:

  • molalitatea da.
  • espeziearen karga da.
  • Eta disoluzioaren ioi guztiak diren.

Horregatik, ekuazio hauetan ikus daitekeen moduan, disoluzioaren ioi kontzentrazioa handitu ahala indar ionikoa handituko da, eta alderantziz. Disolbaturik dauden ioien kargarekin berdina gertatzen da.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Indar ionikoaren kontzeptua Lewis eta Randall-ek asmatu zuten 1921.urtean elektrolito indartsuen aktibitate koefizientea aztertzen ari zirenean.

Debye eta Huckel-ek kontzeptu hau erabili zuten espezie baten aktibitate koefitzientea teorikoki kalkulatzeko.

  • :Espeziaren AKTIBITATEA(kontzentrazio efektiboa)
  • [C]:Espeziaren kontzentrazioa
  • Ƴc :Espeziaren aktibitate koefitzientea

Espezie baten aktibitate koefizienteak espezie horrek portaera idealatik urruti edo hurbil dagoen adierazten du.Portaera ideala baldin badauka bere aktibitate koefitzientea bat izango da.

Baina zerikusiren bat du indar ionikoarekin?Aktibitate koefitzientea kalkulatzeko ezinbestekoa da,gainera,bere balioaren arabera bi ekuazio desberdin erabili daitezke(298,15Kelvin-etan):

  • Indar ionikoa 0,01baino txikiagoa baldin bada:

  • 0,01 baino handiagoa denean

denez, ikusi dezakegu disoluzio batek egoera ideala izateko bere indar ionikoaren balioa zero izan behar duela.

Eraginak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Indar ionikoak aldaketak izatea disoluzio baten portaeran eraginak izan dezake:

  • Erreakzio baten oreka kontzentrazioan.
  • Disoluzioaren idealtasunean.
  • Disoluzio baten kontzentrazio efektiboan.
  • Produktu baten disolbagarritasunean.

Indar ionikoak eragin deazakeen ondorioak ulertzeko hasieran aipatutako atmosfera ionikoaren kontzeptua kontuan hartu behar da.

Erreaktibo bakoitza kontrako kargako atmosfera ioniko batez inguratuta dago,disoluzioaren ioi kontzentrazioa handitu egiten baldin bada(adibidez disoluzioari gatz bat gehituz)indar ionikoa handitu egingo da eta atmosfera ionikoaren karga ere sendotuko da,honen ondorioz karga netoa txikitu egiten da, hau da, hasieran disolbatutako katioi eta anioien arteko erakarpena txikitzen da indar ionikoa handitzen den bitartean, beraien arteko erakarkuntza ahulduz beraz,oreka lerratuko zen eta disolbagarritasuna handitu.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. McNaught, A. D.; Wilkinson, A.; Nic, M.; Jirat, J.; Kosata, B. y Jenkins, A. «Ionic Strength». IUPAC. Compendium of Chemical Terminology, (en inglés). Oxford: Blackwell Scientific Publications. doi:10.1351/goldbook.
  2. (Euskaraz)  (1944-2009), Luis Maria Bandres Unanue; Sarasola, Maria Jesus Barandiaran; Gabilondo, Jose Mari Elortza; Fernandez, Inaki Irazabalbeitia; Iturrioz, Jesus Mari; Jauregi, Juan Jose Peña (1983-01-01), Termodinamika klasikoaren oinarriak, http://www.inguma.eus/produkzioa/ikusi/termodinamika-klasikoaren-oinarriak. Noiz kontsultatua: 2017-04-06 .