Edukira joan

Soralarko iruinarria

Wikipedia, Entziklopedia askea
Soalarko gudaria» orritik birbideratua)
Soralarko iruinarria
Jatorria
Sortzailea(k)anonimo
Aurkikuntza lekuaHauza mendilerroa eta Soalar – Autzako estazio megalitikoa
Aurkikuntza data1974ko ekainaren 13a
Ezaugarriak
Materiala(k)hareharria
Dimentsioak4,35 (altuera) m
Deskribapena
Honen parte daSoalar – Autzako estazio megalitikoa
Euskal Herriko historia 100 objektutan
Kokapena
LekuaNafarroako Museoa
Herrialdea Euskal Herria
Probintzia Nafarroa Garaia
UdalerriaNafarroa Garaia

Soralarko[1] iruinarria edo menhirra, Soalarko iruinarria[2], Soalarko armadun estela[3], Solarko estela-menhirra, Soalarreko estela-zutarria[4], edo Soalarko menhirra edo zutarria, Baztango Soralar mendian (Nafarroa Garaia) aurkitu zuten eta dekoratua dagoen zutarri antropomorfoa da. 2024tik Nafarroako Museoan dago ikusgai[5].

Iruinarriak duen grabatuko xehetasun bat. Arma bat ikus daiteke, gerritik eskegita. Arma hau ohikoa zen kanpai-formako ontzien kulturaren garaian.

3.000 kg-ko eta 4,35 m-ko altuerako hareharri gorriko molea da. Lehen erreferentzia ezaguna Aita Ondarrarena da (1976). Izen bereko lepoan zegoen, Beartzundik gertu (Baztan). 2000. urtean, Hillarriak taldeak grabatua zegoela jakinarazi zuen (une hartan saskibaloiko saski gisa erabilitako finka pribatu batean zegoen, iruzkinik gabe).

2004an egindako azterlan batek berretsi zuen menhir horrek tunika batekin eta gerriko batekin lotutako gerlari bat irudikatzen duela, eta hortik alabarda bat zintzilik dagoela. Bi daga eta eguzki-disko antzeko bat ere baditu, armarritzat hartu zena, eta aurpegian suge antzeko bat agertzen zen[6].

Menhirra mutur batetik puskatuta dago, eta, beraz, hasieran egun dena bainoa altuagoa izango dela uste da[6].

Grabatuak aurkitzean, hilarritzat hartzen da. Marrazkien izaera antropomorfikoak aberastasun berria erakusten du eta orain arte egin diren arte sailkapenak birpentsatzera eraman ditu adituak[3].

Grafiek adierazpen ideologikoa adierazten dute (erlijiosoa, ekonomikoa edo soziala), eta Europako hegoaldeko biztanleek oro har ezagutu dezaketen kode sinbolikoa osatzen dute. Harri honen kasua ez da Euskal Herriko bakarra, Etenetan, Atan, Iruñarrin, Aitzpikoarrin, Zorrotzarrin eta abarretan grabatuta baitaude.[7]

Buruaren eta gorputzaren arteko erlazioak zenbait proportzioren bilaketa adierazten du. Grabatuek irudi hau osatzen dute: aurpegia sugearekin, -armadura, bakarra, gerrikoa, alabarda, armarria eta daga. Gerlari bat dira.

Haren antzinatasuna 3.500-5.500 urtekoa da, edo beste modu batean esanda, 1.500- 3.500 K.a., eta zaila da haren adina gehiago zehaztea, menhir bat ezin baita datatu karbono 14 bidez. Ez dago argi, halaber, bere gerritik zintzilik dagoen alabarda silexezkoa edo kobrezkoa den, mota horretako armak bi materialekin eraiki baitziren.[6]

Dena den, horrelako beste gerlari-estelak Brontze Aroan datatu ohi dira. Gainera, harria Baztango monumentu megalitikoekin erlazionatu daiteke, bai eta Historiaurreko beste aurkikuntzetan agertutako dekorazioekin. Horiek kontuan hartuta, Soralarko estela Kalkolito-Brontze Aroan kokatu daiteke[3].

Aurkikuntza eta kokagune aldaketak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Frantzisko Ondarra Erdociak topatu zuen 1974. urtean[8] Soralarren. Etzana zegoen eta inguruan beste megalito batzuk zeuden. Soralar 827 metroko altuera duen Baztango mendia da eta ibarraren zatirik handiena kontrolatzen du.

Urte batzuk geroago, Hilharriak taldeko kideek jakin zuten menhir hori inguruko bizilagun batek baserrira eraman zuela eta saski bat jarri ziola saskibaloian aritzeko. Argazkiak ateratzean, menhirrak grabatu bitxiak zituela ikusi zuten, ordura arte ezkutuan egon zirenak, bere jatorrizko kokapenean grabatuak lurra ukitzen zuen aldean zeudelako.

Menhir berezi hori hamar urtez egon zen ikusgai Elizondoko Jorge Oteiza Etnografia Museoan, baina 2018an Nafarroako Museoko teknikariek egin zuten bisita batean ikusi zuten nabarmen hondatzen ari zela, jariatze-urak baitzituen eta kolorez eta orbanez bete baitzen. Orduan menhirra Cordovillan dagoen Nafarroako Gobernuaren arkeologia biltegira eraman zuten non han bisitatu zitekeen eskaera eginez gero[6].

2024ko apirilaren 12tik aurrera Nafarroako Museoan dago ikusgai. Bertan erakusketa-eremu iraunkor berria inauturatu zuten "Harrizko erraldoiak" izeneko Galeria Urdinean. Bertan hiru estela ikus daitezke; Soralarko iruinarria bera eta Turbil eta Traibuenaseko hilarriak, Baztan, Zidakos eta Aragoi ibaien haranetan altxatutakoak[5].

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. «Soralar - Places - EODA» www.euskaltzaindia.eus (kontsulta data: 2026-06-15).
  2. Baztan. Turismo gida 2013. Baztango Udala.
  3. 1 2 3 (Gaztelaniaz) Bueno Ramírez, Primitiva; De Balbin-Behrmann, Rodrigo; Bermejo, Rosa. (2005). «La estela armada de Soalar. Valle del Baztán (Navarra)» Trabajos de arqueología Navarra 18: 5-40. ISSN 0211-5174..
  4. San Millán, Pello. (2011-06-28). Soalarreko estela-zutarria. Baztango haizegoa. .
  5. 1 2 (Gaztelaniaz) «El Museo de Navarra inaugura la sala ‘Gigantes de piedra’ dedicada a un singular conjunto de estelas protohistóricas» Navarra.es (kontsulta data: 2025-03-10).
  6. 1 2 3 4 El ‘Guerrero de Soalar’ espera en Cordovilla una ubicación acorde a su rango. .
  7. Estela armada de Soalar. .
  8. SOALAR 1 mendebal** zutarria. Euskal Herria. .

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]