Inés Apraiz

Wikipedia, Entziklopedia askea
Inés Apraiz
Ines Apraizen argazkia.png
Bizitza
Izen osoa Inés Apraiz Castellanos
Jaiotza Gasteiz, 1971 (49/50 urte)
Herrialdea  Araba, Euskal Herria
Hezkuntza
Hizkuntzak gaztelania
Jarduerak
Jarduerak arkitektoa eta eleberrigilea
Genero artistikoa eleberria

Inés Apraiz Castellanos (Gasteiz, 1971) arabar arkitekto eta eleberrigilea da.

Bizitza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Luis Ángel de Apraiz Oar eta Emilio de Apraiz y Buesa arkitektoen alaba eta biloba da, "El Portalón Doña Ochanda[1] " dorreko erreformetako, Cordóneko etxeko eta euskal hiriburuko hirigune historikoko beste eraikin monumental batzuen egileak. Eraikin hauek Europa Nostra saria jaso dute behin baino gehiagotan Erdi Aroko erdigune historikoa berreskuratzeko hiri tratamendu. [2] [3]

Familiako tradizioaz ez ezik , arkitekturako bokazioa Antonio Gaudí arkitekto modernista katalanaren [4] Casa Batlló-ra bisitatu ondoren sortzen da. Arkitektura ikasketak amaitu ondoren, familiaren estudioan sartu zen eta bere ibilbide profesionala bideratu zuen. Hiri espazioen eraldaketari bi hamarkada arkitekto lanean aritu ondoren, 2017an argitaratu zuen bere lehen eleberria.

Ibilbidea arkitekto gisa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arkitekto gisa, Gasteizko hiri espazioa eraldatzeko hainbat proiektutan parte hartu du. Horien artean, Bastiturri kaleko . erreforma eta oinezkoentzako bidea eta Sancho el Sabio kalea eta Gasteiz etorbidea oinezkoentzako arteriak bihurtzeko proiektuak, hiriko hiri ardatz nagusietako bat. Proiektu horiek guztiak parte ziren hiriburuko udalak sustatutako Alhondiga Planaren xedea zen. Oinezkoena erdigunetik harago eramatea eta hiriko zenbait gune tokiko merkataritzarako eta oinezkoentzako erabilerarako[5] gune egokiagoak bihurtzea zen. Gasteiz hiria aitzindaria eta erreferentea da Espainian.[6] [7]

Fernando de Amárica margolariaren etxeak eta lorategiek antzinako espazio zentralean kokatutako Amárica plazaren eraldaketaren egilea da, ArchDaily nazioarteko argitalpen espezializatuan berrikusi den hiri-esku-hartzea.

Literatur ibilbidea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hiri arkitekturari soilik eskainitako ia bi hamarkada igaro ondoren, 2017an idazle ibilbideari ekin zion bere lehenengo eleberria argitaratu zuenean: Niretzat dantza egin bazenu[8][9], urte berean Elurra teilatu azpitik .16 Bi urte geroago, 2019an, hirugarrena argitaratu zuen: Rosesek ere agur esaten daki.

Eleberriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Niretzat dantzatuko bazenu (2017)[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Niretzat dantza egin bazenu

Eleberria adiskidetasunari eta maitasunari buruzko istorioa da, batzuetan bi sentimenduak bereizten dituen lerro fina marraztea zein zaila den eta bizitzan zehar modu desberdinean zer bide izan litezkeen erabaki desberdinak hartu edo hartu ez balira.

Batez ere Gasteiz eta Bartzelona artean gertatzen den istorioa egun batzuetako tartean hasten da, Gorkak duela zenbait egun Jonek, bere haurtzaroko lagunik onenak, egin zituen dei galduak tematu zitzaizkionean. Handik gutxira, Marcos-en, elkarren lagunaren deia jasotzen du, eta honek, Jon iktus larria izan ostean, ospitaleratuta dagoela jakinarazten dio. Hori dela eta, Gorka Bartzelonara itzuliko da, eta hantxoko bere lagunik onenak ezagutuko ditu, iragan urrunera eta konpondu gabe zeuden zenbait gairi buruzko istorio bati bide emanez.

Elurra teilatuen azpian (2017)[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Elurra teilatuen azpian

Nobelak hausnarketa bat planteatzen du zeinen ondo ezagutzen ditugun gure lagun hurkoenak. Istorioa haurtzaroko bi lagunen inguruan kokatzen da, momenturik onenak eta baita mingarrienak ere partekatu dituztenak, haien bizitza, egunez egun, banandu eta harremanak galtzen doazelarik. Biek bakarrik egingo diete aurre bizitzak ekarriko dituen hainbat egoerari, lagunen zirkulutik gero eta gehiago aldenduz eta sekretu batzuk ezkutatuz.

Arrosek ere badakite agur esaten (2019)[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Nobelan Sara, bere lehen eleberria argitaratu berri duen eleberrigilea, da protagonista. Baina idazle berri orok nahi duen aitorpena lortzetik urrun, bere inguru hurbilean bederen, eleberriaren argitalpena bere lagun-zirkuluarekin ustekabeko arazo sorta baten hasiera da, arazoen bidaia batera eramango duena eta garrantzia birplanteatuko duena. Existentziaren alderdi askoren benetakoa.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. (Gaztelaniaz) «Urbanización de la Plaza Amárica / Apraiz Arquitectos» ArchDaily México 2012-07-14 Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  2. (Gaztelaniaz) «Apraiz Castellanos, Inés (1971-)» datos.bne.es Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  3. (Gaztelaniaz) Armentia, Iñaki. (2015-04-16). «Cuando la torre de Doña Ochanda no tenía torre» Cadena SER Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  4. (Gaztelaniaz) País, El. (2009-11-07). «La asociacion Hispania Nostra celebra en Vitoria su reunión anual» El País ISSN 1134-6582. Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  5. (Gaztelaniaz) País, El. (2009-11-07). «La asociacion Hispania Nostra celebra en Vitoria su reunión anual» El País ISSN 1134-6582. Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  6. (Gaztelaniaz) Guerra, Julio. (2018-11-24). «Pontevedra, Vitoria y ¿Madrid?: Los peatones ganan la batalla a los coches» Cadena SER Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  7. (Gaztelaniaz) «Cerrar el centro iba a colapsar Pontevedra y Vitoria... Pero ahora nadie quiere volver atrás» El Confidencial 2018-11-13 Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  8. (Gaztelaniaz) «Cerrar el centro iba a colapsar Pontevedra y Vitoria... Pero ahora nadie quiere volver atrás» El Confidencial 2018-11-13 Noiz kontsultatua: 2020-10-27.
  9. (Gaztelaniaz) Hoy, Gasteiz. (2017-06-29). «Inés Apraiz presenta su libro "Si hubieras bailado para mí"» Gasteiz Hoy Noiz kontsultatua: 2020-10-27.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]