Nonahikotasun

Wikipedia, Entziklopedia askea

Nonahikotasuna edota ubikuotasuna edonon eta une berean egoteko gaitasuna da. Erlijioetan Jainkoari ematen zaion ezaugarria da.

Kontzeptu honek berarekin batera hainbat paradoxa sortarazten ditu, adibidez:

  • Nola egon liteke Jainkoa edonon, infernuan barne, hau Jainkoaren eza bezala definitua baldin bada?
  • nola liteke leku batean edo gehiagotan espazioaz gain badago eta material bat ez baldin bada?
  • Jainkoa erabateko ontasuna baldin bada egon al liteke akatz eta ekintza gaiztoetan?
  • dena bere nonahikotasunaren inguruan ez egotea ba al liteke?

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]