Nonahikotasun

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Nonahikotasuna edota ubikuotasuna edonon eta une berean egoteko gaitasuna da. Erlijioetan Jainkoari ematen zaion ezaugarria da.

Kontzeptu honek berarekin batera hainbat paradoxa sortarazten ditu, adibidez:

  • Nola egon liteke Jainkoa edonon, infernuan barne, hau Jainkoaren eza bezala definitua baldin bada?
  • nola liteke leku batean edo gehiagotan espazioaz gain badago eta material bat ez baldin bada?
  • Jainkoa erabateko ontasuna baldin bada egon al liteke akatz eta ekintza gaiztoetan?
  • dena bere nonahikotasunaren inguruan ez egotea ba al liteke?