Permeabilitate magnetiko

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Permeabilitate magnetikoa substantzia batek eremu magnetikoak erakartzeko eta bere barnetik pasaarazteko daukan gaitasuna da. Eremu magnetikoaren intetsitatea eta indukzio magnetikoaren arteko zatidura moduan ezagutzen da.

Permeabilitate absolutua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Permeabilitate absolutua μ ikurraz idatzi ohi da eta eremu magnetiko batean material baten magnetizazioa adierazten du.

: indukzio magnetikoa edo fluxu magnetikoaren dentsitatea materialean
: eremu magnetikoaren intentsitatea

Permeabilitate magnetikoa hutsean[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hutsak daukan permeabilitate magnetikoa da (askotan airearena adierazteko ere erabiltzen da antzekoak baitira). μ0 ikurraz adierazten da eta batzuetan konstante magnetikoa ere esaten zaio. Bere balioa hurrengoa da:

: Newton, indarraren ikurra
: Anpere, intentsitate elektrikoaren ikurra

Honako propietate hau betetzen du:

: permitibitate elektrikoa
:argiaren abiadura hutsean

Permeabilitate erlatiboa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Permeabilitate absolutua kalkulatzeko (), modu zuzenetaz gain; hutsaren permeabilitateari () permeabilitate erlatiboa () biderkatu iezaioke.

Materialen propietate magnetikoak deskribatzeko permeabilitate magnetiko erlatiboaren baloreen arabera sailkatzen dira, materiala beraren propietatea baita. Hiru talde garrantzitsu daude sailkapen honetan:

  • Diamagnetikoak: Permeabilitate magnetikoa erlatiboa 1 baino askoz ere txikiagoa denean
  • Paramagnetikoak: Permeabilitate erlatiboak 1 inguruko balorea daukanean
  • Ferromagnetikoak: Permeabilitate magnetiko erlatiboa 1 baino askoz ere handiagoa denean