Disko-jogailu

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Disko-jogailu 12 hazbeteko disko batekin

Disko-jogailua binilozko diskoak irakurri eta entzuteko erabiltzen den tresna da. Gramofonoaren ondorengo soinu erreproduzitzailea da. Fonografoa garatzen joan zen hainbat pertsonen bitartez eta emaitza disko-jogailua izan zen. Honi Alexander Graham Bellek, 1880an hainbat hobekuntza egin zizkion eta 1890ean Emile Berlinerrek disko planoak egokitu zizkion.