Kontserbazio-zaharberritzea

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Michelangelo Buonarroti 011.jpg
Lehen
Michelangelo - Fresco of the Last Judgement.jpg
Bitartean
Rome Sistine Chapel 01.jpg
Ondoren
Kapera Sixtinoko Azken Judizioa freskoaren zaharberritzea

Kontserbazio-zaharberritzea —halaber kontserbazioa eta zaharberritzea deitua— kultura-ondarea babesteko xedea duen lanbidea edota ekintzen multzoa da. Kontserbazio ariketak honelako ekintzak barne hartzen ditu: azterketa edota miaketa, dokumentazioa, tratamendua, prebentzioa eta zaintza, artelanen ikerketari buruzko euskarri. Horiek guztiak arloak osatzen dituzte lanbide baten baitan.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kultur ondarearen zaintzak historia luzea du objektuen konponketa eta kontsolidazio usadioen baitan [1] eta artelanen zaharberritze bakunetan. Nahiz eta objektuen zaharberritze ekintzak gizakiaren hastapenetara jotzen duten, ekintza publiko edota lanbide bezala, hau XIX mendean agertu zen. Iraganean erritualetan erabilitako objektuak zaharberritzen ziren nagusiki. Mexikon apurtu eta ondoren jostura baten bidez elkartutako murkoak aurkitu izan dira. Pliniok bere "Historia"n horma-irudiak askatzeko teknikak deskribatzen zituen dagoeneko. Ekintza hau erromatarren artean oso erabilia zen, horrela espoliatu zituzten grekoen eraikuntzak. Erdi Aroan eta Errenazimentuan zehar artisauek burutzen zituzten zaharberritze ekintzak, baina artistaren kontzeptuaren etorrerarekin batera, horrelako jarduerak baztertutako artisauengan lerratzen joan ziren.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1.   Pye, E (2001), Caring for the past: Issues in conservation for archaeology and museums, Londres: James and James  .
Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Kontserbazio-zaharberritzea Aldatu lotura Wikidatan