Philippe Lamour

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Philippe Lamour
Pierre Bonny et ses avocats - 1934.jpg
lehendakari

1974 - 1992 - Jean-Claude Bousquet Itzuli
lehendakari

1950(e)ko hamarkada - Charles Daussant Itzuli
Bizitza
Jaiotza Landrecies1903ko otsailaren  12a
Herrialdea  Frantzia
Heriotza Bellegarde1992ko uztailaren  25a (89 urte)
Familia
Seme-alabak
Hezkuntza
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak abokatua, goi-funtzionarioa eta ekonomialaria
Kidetza Q2994340 Itzuli
1934ko irudia, Pierre Bonny inspektorearekin batera.

Philippe Lamour (Landrecies, 1903ko otsailaren 12a - Bellegarde, 1992ko uztailaren 25a) frantses abokatua izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Parisen egin zituen zuzenbide-ikasketak. Oso gazterik hasi zen abokatu-lanetan. Hogeita hamar urte zituenean ospetsu egin zen Seznec eta Stavisky aferetan egindako lan bikainagatik. Nekazarien Konfederazio Nagusia sortu zuen, eta bertako idazkari nagusia izan zen. Indar handiz lan egin zuen Frantziako nekazarien eta erakunde sindikal, finantzetako eta antolamenduzkoen alde. 1945ean Ekonomia Batzordeko kide egin zuten (1953 arte), eta 1946an Kredituaren Batzorde Nazionaleko kide (1971 arte). Frantziako ardogile elkarteen federazioko lehendakaria izan zen. 1974an Languedoc-Roussillon eskualdeko batzorde ekonomiko eta sozialeko lehendakari egin zuten.

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • La République des producteurs 1926,
  • Entretiens sous la Tour Eiffel 1929 (Renaissance du Livre),
  • L'affaire Seznec 1931 (Éditions de la Province),
  • Un dur, André Cayatterekin batera, 1934 (Nouvelles Éditions Latines),
  • L'affaire Peyrières, André Cayatterekin batera, 1934 (Nouvelles Éditions Latines),
  • Un monstre, André Cayatterekin batera, 1935 (Nouvelles Éditions Latines),
  • La peau des autres 1936 (Baudinière),
  • 60 millions de français 1967 (Buchet/Chastel),
  • Prendre le temps de vivre, Jacques de Chalendarrekin batera, 1974 (Le Seuil),
  • L'écologie, oui, les écologistes, non 1978 (Plon),
  • Le cadran solaire, 1979 (Robert Laffont),
  • Les quatre vérités, 1981 (Robert Laffont) .

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]