Prosodia (hizkuntzalaritza)

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Prosodia ahozko hizkuntzaren elementuen azterketa egiten duen hizkuntzalaritzaren adarra da. Besteak beste, azentua, tonuak eta intonazioa edo doinua aztertzen ditu.

Prosodiaren faktoreak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Euskaltzaindiaren arabera "Esaldia izaten da prosodiaren unitate behinena, eta esaldiak —hizkuntza bakoitzak berezko moldean, jakina; eta gurean baita azpieuskalki bakoitzak ere— hainbat faktoreren mende daude:

  • indarra (ozentasuna),
  • maiztasuna (garaiera),
  • iraupena,
  • lastertasuna,
  • erritmoa,
  • intonazioa,
  • azentu-eredua,
  • fokalizazioa (galdegaiaren enfasia),
  • perpaus-mota,
  • mintzagaiaren kera,
  • hiztun-igorlearen asmoa,
  • etab."[1]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]