Partitura

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Partitura baten zatia.

Partitura musika-lan baten testu osoa da, ahots eta musika-tresna guztien zatiak dituena, elkarren gainean dauden pentagrametan idatziak.

Partiturak ahots eta musika-tresna guztien zatiak biltzen dituenean, orkestra-partitura du izena. Ahotserako partitura izenekoak ahotserako lanaren zatiak biltzen ditu (opera edo oratorio batenak, adibidez), eta orkestraren zatia pianoari egokitua agertzen da.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ezagutzen den partiturarik zaharrena 1577. urtekoa da. Ordu arte taldeetarako musika zati bananduetan argitaratzen zen. Haydnen eta Mozarten garaian, berriz, orkestra handitu eta musikagintza konplexuagoa bihurtu zenean, partitura osoaren erabilera zabaldu zen.

Partituren zatiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Partitura bat ondo irakurtzeko hainbat elementu izan behar dira kontuan, hauek haien artean:

Pentagrama[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: pentagrama (musika)
Sol klabea, denetatik erabiliena

Pentagrama musika idazten den tokia da. Bost lerro paralelo eta distantziakide eta lau tartez osatua dago.

Sol klabeko notak

Klabeak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Klabeak nota bakoitzak hartzen duen lekua adierazten du eta pentagrama hasieran jartzen da. Zazpi daude eta erabilienak SOL eta FA dira. Sol klabeak sol nota pentagramako bigarren lerroan idazten dela adierazten du eta horen arabera gainerako notak idazten dira.

Notak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Notak doinuaren garaiera irudikatzen dute. Zazpi nota daude: DO, RE, MI, FA, SOL, LA eta SI. Hortik aurrera berriro errepikatzen dira.

Lerro gehigarriak

Lerro gehigarriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lerro gehigarriak pentagraman sartzen ez diren nota altuegiak edo baxuegiak irudikatzeko erabiltzen diren lerroak dira.

Figurak ezkerretik eskuinera: borobola, zuria, beltza, kortxea, kortxeaerdia, fusa eta fusaerdia

Figurak eta ixiluneak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Figurek doinuaren iraupena irudikatzen dute. Figura bakoitzak bere neurri berdineko ixilunea dauka. Figurak, handienetik txikienera, hauek dira: BOROBILA, ZURIA, BELTZA, KORTXEA, KORTXEAERDIA, FUSA eta FUSAERDIA. Figura bakoitzak bere aurrekoaren erdia balio du.

Ligadura eta punttua

Ligadura eta punttua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ligadura eta punttua luzapen ikurrak dira. Ligadurak, izen eta doinu bereko notak batzen dituen lerroa da, eta euren luzapenak batzen ditu. Punttua figura edo isilune baten eskumaldean jartzen den puntu txikia da, iraupenaren erdia gehituz.

Konpasetako zenbakien balioak
Konpas baten irudia

Konpasa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Musika obraren hasieran idazten da. Zatiki baten bidaz adierazten da. Beheko zenbakiak figura adierazten du eta goikoak figura horretako zenbat sartzen diren. Bi konpas mota daude:

  • Konpas bakunak: pultso bakoitza bitan banatu daiteke.
  • Konpas konposatuak: pultso bakoitza hirutan banatu daiteke.
Banalerroak eta lerro bikoitza

Banalerroak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Musika irakurketa errazagoa egiteko, konpasak banalerroen bidez banatzen dira. Abestia amaitzen denean lerro bikoitza idazten da.

Noten arteko bitarteak

Bitarteak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bitartea noten artean dagoen distantzia da eta tonuetan eta tonuerdietan neurtzen da.

Aldakariak ezkerretik eskuinera: Sostenitua, bemola eta bekoadroa

Aldakariak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aldakariak noten garaiera aldatzen duten ikurrak dira:

  • Sostenitua: tonu erdi igotzen du.
  • Bemola: tonu erdi jaisten du.
  • Sostenitu bikoitza: tonu bat igotzen du.
  • Bemol bikoitza: tonu bat jaisten du.
  • Bekoadroa: aurrekoak baliogabetzen ditu.

Aldakariak berezkoak edo akzidentalak izan daitezke:

  • Berezkoak: hasieran idazten dira, klabearen eta konpasaren ondoan, eta partitura guztian eragiten dute.
  • Akzidentalak: noten aurrean idazten dira eta konpas barruan bakarrik eragiten dute.

Errepikapen ikurrak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Errepikapen ikurrek musika idazkera errazten dute pasarte ezberdinen errepikapenak adieraziz. Errepikapen ikur motak:

  • Errepikapen puntuak: pasarte zehatzak edota hasieratik errepikatzeko erabiltzen dira.
  • Beste batzuk: D.C. eta Fine, 1. eta 2., dei ikurrak.
Partitura bat Allegro-n idatzia
Metronomoa tempoa neurtzeko erabiltzen da

Tempoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Tempoa musika obraren erritmoa zehazteko erabiltzen da, musikaren abiadura eta izaera adieraziz. Pentagramaren hasieran idazten da hitz italiarrak erabiliz:

  • LENTO: geldi
  • ADAGIO: motel
  • MODERATO: patxadaz
  • ANDANTE: lasai samar
  • ALLEGRO: arin
  • VIVACE: bizi
  • PRESTO: oso arin

Abiadura zehatz neurtzeko metronomoa erabiltzen da.

Ñabarduren ikurrak

Ñabardurak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ñabardurek doinuaren intentsitatea adierazten dute eta pentagramako goikaldean edo behekaldean idazten dira. Batzuk intentsitate zehatza adierazten dute: p, f, pp, mf,... Beste batzuek pixkanako intentsitate aldaketa adierazten dute: crescendo eta diminuendo.

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Partitura Aldatu lotura Wikidatan

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]