Dark Victory

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Dark Victory
Dark Victory trailer group shot.jpg
Filma
Jatorrizko izena Dark Victory
Urtea 1939
Generoa zinema erromantikoa
drama filma
Herrialdea Ameriketako Estatu Batuak
Jatorrizko hizkuntza ingelesa
Iraupena 99 minutu
Kolorea zuri-beltzekoa
Zuzendaritza eta gidoia
Zuzendaria(k) Edmund Goulding
Gidoigilea(k) Casey Robinson
Antzezlea(k)
Ronald Reagan
Humphrey Bogart
Bette Davis
Geraldine Fitzgerald
George Brent
Henry Travers
Cora Witherspoon
Leonard Mudie
Stuart Holmes
William Worthington
Herbert Rawlinson
Charles Richman
Dorothy Peterson
Glen Cavender
Virginia Brissac














Ekoizpena
Ekoizlea Hal B. Wallis
David Lewis

Konpainia ekoizlea Warner Bros.
First National

Ekoizle eragilea Hal B. Wallis
Edizioa William Holmes
Ekoizpen-diseinatzailea Robert M. Haas
Bestelako lanak
Musikagilea Max Steiner
Argazki-zuzendaria Ernest Haller
Jantzi-diseinatzailea Orry-Kelly
Sariak
Kanpo loturak

Dark Victory drama-filma da, Edmund Goulding britainiar zinemagileak 1939an zuzendua. Bette Davisek jokatu zuen rol nagusia, eta Casey Robinsonek idatzi zuen gidoia, George Brewer eta Bertram Blochek egindako antzezlan batean oinarruturik; antzezlana 1934an eman zen lehen aldiz, arrakastarik gabe. 1963an, film honen remakea egin zen, Stolen Hours izenburuarekin; Daniel Petriek zuzendu zuen, eta Susan Hayward eta Michael Craig izan ziren aktore nagusiak.

Istorioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.

Judith Traherne, goi mailako gizartearen emakume gaztea da, zaldiekin, auto azkarrekin eta bilera ludikoetan dabilena. Buruko min gogor eta sarriek bakarrik mugatzen dute. Hainbat abisuren ostean, Dr. Frederick Steelerekin kontsultatzen du eta buruko tumorea diagnostikatzen dio. Kirurgia aholkatzen dio, azkenean onartzen du eta arrakastatsua da. Eurean artean harremanetan hasiko dira eta ezkontzea ere erabakitzen dute. Hala ere, egia osoa ezkutatu dio Frederickek Judithi, eta honek azkenean topatuko ditu adituen gutunak bere terminaltasunaren informazioarekin.

Haserre, Frederickekin apurtu nahi du, pentsatuz berarekin errukiagatik zegoela. Maitasuna benetakoa zela jabetuta, azkenean ezkonduko dira, eta lasai eta ausardiaz biziko da amaieraren zain.

Protagonistak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sariak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hiru izendapen eduki zituzten Oscar Sarietarako, bat ere lortu ez zuten arren. Bestela, "The New York Times" eta "Film Daily" hedabideek pelikula izendatu urte hartako 10 onenen artean, eta National Board of Review-ek Bette Davis eta Geraldine Fitzgerald jo zuten urte hartako aktore onenentzat.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]