Neurgailu

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Balantza pisuak eta masak neurtzeko tresna bat da.

Neurgailua neurketa-prozesu baten bidez magnitude fisikoak alderatzeko erabiltzen den tresna da. Neurrien unitate bezala, aldez aurretik ezarritako objektuak eta gertaerak arau edo eredu gisa erabiltzen dira, eta neurketaren emaitza aztertutako objektuaren eta erreferentzia unitatearen arteko erlazioa adierazten duen zenbaki bat da. Neurgailuak bihurketa logiko hori egiten duten bitartekoak dira.

Ezaugarri nagusiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Neurgailuen ezaugarri garrantzitsuak honako hauek dira:

  • Doitasuna: tresnaren gaitasuna da baldintza berberetan eginiko neurketa desberdinetan emaitza bera emateko 
  • Zehaztasuna: tresna baten gaitasuna da balio zehatza neurtzeko errorerik gabe
  • Hautematea: neurgailu batean hautemangarria den neurririk txikiena da
  • Sentikortasuna: neurketa adierazlearen eta benetako neurketaren arteko desplazamendu-erlazioa da