Peyrepertuseko gaztelua

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Peyrepertuseko gaztelua
Logo monument historique - rouge sans texte.svg Monumentu historikoa
Peyrepertuse (66).jpg
Kokapena
Herrialdea Frantzia
Eskualdea Okzitania (eskualdea)
DepartamenduaAude
BarrutiNarbonneko barrutia
Kantonamenducanton of Tuchan
Frantziako udalerriDuilhac-sous-Peyrepertuse
Koordenatuak 42° 52′ 15″ N, 2° 33′ 19″ E / 42.8708°N,2.55537°E / 42.8708; 2.55537Koordenatuak: 42° 52′ 15″ N, 2° 33′ 19″ E / 42.8708°N,2.55537°E / 42.8708; 2.55537
Ondarea
Mérimée ID PA00102673
Webgune ofiziala

Peyrepertuseko gaztelua (okzitanieraz: castèl de Pèirapertusa; katalanez: castell de Perapertusa; frantsesez: château de Peyrepertuse) Aude dapartamentuan,Okzitaniako Corbières mendizerran, kokatzen den gaztelua da. Duilhac-sous-Peyrepertuse udalerriko haitz batean dagoen eraikina kataroek erabili zuten.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Berriki eginiko indusketei esker tokia erromatarren garaitik erabili dutela badakigu, k.a. I. mendearen hasieran altxatzen diren zenbait aztarna aurkitu baitute.

Gazteluaren lehen aipamena 1050ekoa da, noiz Besalúko konderriari zegokiola aipatzen den. 1115. urtean, eliza Serrabonako priore-etxeari eman zioten. 1162an, gotorlekua Bartzelonako konderriaren eskuetan zegoen.

Albitarren aurkako Gurutzadaren garaian, Gilen Peyrepertusekoak ez zuen errenditu nahi eta 1224an eskumikatu zuten. Carcasonako setioaren ondorioz, Gilenek, azkenean, men egin zuen, eta gaztelua, frantziar errege jabetzara pasa zen, 1240ko azaroan.

Bi urte beranduago, Frantziako Luis IX.a erregeak omenaldiaren dorrea, eliza eta bere izena daraman eskailera (San Luisen eskailera) berreraikitzea agindu zuen, baita gotorleku berri bat ere, bigarren gaztelu bat, harkaitz-gailurraren goialdean, omenaldiaren dorre berri batekin.

Frantziako Erresumaren eta Aragoiko koroaren arteko gerran, Peyrepertusek paper garrantzitsu bat bete zuen frantziarren hegoaldeko mugaren gotorleku defentsibo eta estrategiko bezala, 1258an Corbeilgo Itunak hala berretsia.

XIV. mendearen erdialdean, Karlos V.a Frantziako erregeak, Naiarako guduan menderatua izan ondoren, Henrike Trastamarakoari bertan babesteko baimena eman zion.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]