Edukira joan

Scuderia Ferrari

Wikipedia, Entziklopedia askea
 Artikulu edo pasarte honek eduki, gramatika, hiztegi edo ortografia akatsak ditu.
Lagundu nahi baduzu, zuzendu ezazu.
Scuderia Ferrari
Datuak
Izen ofiziala
Scuderia Ferrari Marlboro eta Scuderia Ferrari HP
MotaFormula One team (en) Itzuli
HerrialdeaItalia
Eskumendekoak
JabeaFerrari
BabesleaKaspersky Lab, Hublot (en) Itzuli, Shell USA (en) Itzuli, Ray-Ban (en) Itzuli, AMD, Mahle GmbH (en) Itzuli, Weichai Holding Group (en) Itzuli, Lenovo eta Banco Santander
Historia
Sorrera1929
webgune ofiziala
Facebook: ScuderiaFerrari Twitter: ScuderiaFerrari Instagram: scuderiaferrari Youtube: UCd8iY-kEHtaB8qt8MH--zGw Edit the value on Wikidata

 

Scuderia Ferrari —gaur egun, Scuderia Ferrari HP izenez ezagutzen dena babesletza arrazoiengatik— Ferrari automobilen kirol-saila (Gestione Sportiva) da, 1 Formulako automobilismo-lehiaketez eta FIAren Munduko Erresistentzia Txapelketaz arduratzen dena. 1 Formulako automobil-talde aktiborik zaharrena, arrakastatsuena eta garaipen gehien lortu dituena da (246). Horrez gain, Pilotuen Munduko Txapelketan (15) eta Autogileen Munduko Txapelketan (16) garaipen gehien lortu dituena da.

Ferrarik lehen aldiz 1 Formulan 1950eko Monakoko Sari Nagusian hartu zuen parte, 125 F1 ferrariarekin. Ferrari 1 Formulako lau talde handietako bat da, Williams, McLaren eta Mercedesekin batera. 1 Formularen historiako pilotu onenetako asko izan ditu: Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio, Niki Lauda, Gilles Villeneuve, Nigel Mansell, Alain Prost, Michael Schumacher, Kimi Räikkönen, Fernando Alonso eta Sebastian Vettel, besteak beste. Egungo pilotuak Charles Leclerc eta Lewis Hamilton dira.[1]

Sport prototipoetan eta GT kategorietan, Ferrarik hamar garaipen absolutu lortu ditu Le Manseko 24 Orduetan, zortzi Mille Miglian eta zazpi Targa Florion; gainera, autogileen hamabi titulu irabazi ditu FIAren Munduko Erresistentzia Txapelketan.

Historia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hasierak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1919an, Enzo Ferrarik Parma-Berceto automobilismo-txapelketa bateko pilotu gisa egin zuen debuta. Hamar urte geroago, 1929an, Enzok Scuderia Ferrari kirol elkartea sortu zuen, Alfa Romeoren kirol kudeaketa handiaz arduratzeko. Marka 1933an hasten da ezaguna egiten, Enzok aldatutako autoak Ferrari taldearen intsigniapean lastertzen hasten direnean. Urte gutxietan taldeari egoera zailtzen zaio, gobernu naziaren babespe gogorrarekin Alemaniako autoek arrakasta izaten dute pistetan, eta beraz, Alfa Romeok zuzenean hartzen du kirol kudeateka, Alfa Corse sortuz.

Enzo Ferrari Alfa Romeotik erretiratu zen, eta Auto Avio Construzioni sortu zuen. Ezin izan zuen bere abizena erabili 4 urte beranduago arte, Alfa Romeorekin sinatutako kontratuko klausula batengatik. Lehen modeloa 1940an eraikitako 815 izan zen, eta harekin Mille Miglia irabazi zuen Ferrarik. Baina berriz ere Ferrariren garapena bat-batean eten egiten da Bigarren Mundu Gerra pizten denean. Auto Avio Construzioniko teknikari eta buruzagiak, gobernuaren aginduz gerrako materiala fabrikatzeko behartuak izan ziren, Modenatik 16 kilometro hegoaldera mugitzera ere behartu zituzten, Maranellora, gaur egun oraindik Scuderia Ferrariren egoitza dagoen lekura.

Gerra amaitu eta 1947 gaur egun ezagutzen dugun dugun Scuderia Ferrari sortzen da, bere abizena, ezaugarri bereizgarria (zaldi zutitua) eta Maranellon berreraikitako bere tailerra erabiltzeko aukerari esker. Bere lehen autoa 125 modeloa izan zen, litro eta erdiko motorrarekin. Ferrarik 1947ko maiatzaren 11n estreinatu zuen bere autoa Piacenzan, Italian. Ferrari izan zen lasterketa osoaren buru, baina amaierarako hiru itzuliren faltan erregai bonba hautsi zen. Enzok 125 modeloari "etorkizun handiko porrota" deituko zion.

1950eko hamarkada: Lehen garaipenak Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio eta Mike Hawthorn-ekin

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Juan Manuel Fangio. 1952

Ferrari baten 1 Formulako lehen aurkezpen ofiziala Monakoko zirkuituan izan zen 1950ean, 1500 zentimetro kubikoko Ferrari 125arekin. Alberto Ascarik gidatu zuen eta bigarren postua lortu zuen.

1951ko uztailaren 14an Silverstonen José Froilán González argentinarrak egindako lasterketarekin, Scuderiak 1 Formulako txapelketako bere lehen garaipena lortu zuen. Handik urtebetera, 1952an, Ferrari 500 F2 autoa gidatuz, Pilotuen munduko titulua lortu zuen Ascarik. 1953an, Ferrarik urteko bederatzi lasterketetatik zazpi irabazi zituen, eta, jakina, pilotuen munduko txapelketa irabazi zuten, Alberto Ascarirentzat bigarrena eta azkena; 1956an Juan Manuel Fangio argentinarrarekin eta 1958an Mike Hawthornekin errepikatuko zuten titulua.[2][3]

1960ko hamarkada: Beste bi txapelketa (Phil Hill eta John Surtees)

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1961ean lehenengo aldiz aurkeztu zen Ferrari Scuderia Ferrari SpA SEFAC izenarekin (Societá Esercizio Fabbriche Automobili e Corse terminoaren siglak, Automobil eta Lasterketa Fabriken Operazio Elkartea). Urte horretan, pilotuen bosgarren txapelketa irabazten du ,eta lehenbizikoa, autogileena, Phil Hill eta Wolfgang von Tripsekin. Azken aurreko lasterketan, istripu larria izan zuen Wolfgangek. 1964an Ferrarik garaipena errepikatu zuen bi txapelketetan baina oraingoan John Surteesekin, Mauro Forghieri gazteak eraikitako 8 zilindroko 158 batean (80ko hamarkadaren amaierara arte taldean egongo zena). Urte horretako azken bi lasterketetan, Ferrarik bere autoak urdinez eta zuriz margotu zituen (ohiko kolore gorria kenduz) eta NART taldearen esku utzi zituen, automobilismoko agintari italiarren aurkako protesta gisa.[4][5][6][7]

Phil Hill 1962an.

1970eko hamarkada: Niki Lauda eta Jody Scheckterren urteak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Luzaroan egon zen automobil-taldean garaipenik lortu gabe. 11 urte igaro ondoren Niki Laudak 1975ean Ferrari 312T eta Goodyear neumatikoen irabazi zuen pilotuen eta eraikitzaileen txapelketa. 1976an Laudak istripu larria izan zuen Nürburgring-en, eta James Huntek (McLaren talde ingeleseko pilotua) Japoniako Sari Nagusian puntu gutxigatik gainditu zuenez, Scuderiak autogileen txapelketa baino ez zuen lortu. Urtebete geroago Laudak pilotuen eta autogileen txapelketa irabazi zuen, Ferrarirentzat bosgarrena izan zen. Ferrariren eta Laudaren arteko harremana korapilatu egiten da, Laudak uko egiten baitio hirugarren auto bat eransteari, une hartan ezezaguna zen Gilles Villeneuvek gidatua izango zen.[8][9][10]

Aipagarria da Carlos Reutemannek 1978an egin zuen lan miresgarria, nahiz eta Lotus taldea nagusi izan Lotus 79 modeloarekin, Mario Andretti eta Ronnie Petersonen eskuetan egon zena, 4 GPetan garaile atera zen.

Gilles Villeneuve pilotu ausarta izango litzateke, kirol motorraren zaleentzat heroi oso bihurtuko litzatekeena, bereziki Ferrari taldearen jarraitzaileentzat. Munduko txapelketa bat irabazi ez arren, 1979ko Frantziako Sari Nagusian René Arnouxen aurka izandako borroka zein pistako maniobrak, Maranelloren Scuderiaren ohiko borroka-espirituaren erreferente bihurtu dira.

Gilles Villeneuveren Ferrari 312T5.

1979an Jody Scheckter eta Gilles Villeneuve izan ziren txapeldun nagusiak autogileen txapelketan. 1982an Gilles Villeneuve eta Didier Pironirekin errepikatuko zuten titulua, eta 1983an Patrick Tambay eta René Arnouxekin. Scheckter hegoafrikarrak 1979an lortu zuen pilotu titulua, taldean egin zuen lehen denboraldian; hala ere, une horretatik aurrera 20 urte baino gehiagoko lehorte luze bat hasiko zen, Ferrariko pilotu bat munduko txapeldun izan gabe.[11]

1980-1995: Arrakasta gutxi

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1982an eta 1983an autogileen munduko txapelketa irabazi zuten, biak Goodyear pneumatikoekin. Hala ere, Scuderiarentzat emaitza gutxiko hamarkada izan zen, pilotuen hiru azpitxapeldun izan arren (Didier Pironi 1982an, Michele Alboreto 1985ean, eta Alain Prost 1990ean). Horrez gain, 1982an Gilles Villeneuve[12] eta 1988an Enzo Ferrari fundatzailea hilko ziren.[13]

1989an Scuderiara Nigel Mansell iritsi zen, eta bera izan ze lehen Sari Nagusia (Brasilgo Sari Nagusia) irabazi zuena, nahiz eta munduko txapelketan laugarren postua baino ezin izan zuen lortu.

1990ean, Alain Prost iritsi zen, eta Ferrarik 100. garaipena lortu zuen bere eskutik Frantziako Sari Nagusian. Pilotu frantziarra munduko txapelketan txapeldunorde izan zen .[14][15]

1990eko hamarkadaren hasieran, Scuderiak bere unerik gogorrena bizi zuen, desordena eta emaitzarik eza, eta Alain Prostek edo Nigel Mansellek ere ez zuten titulurik lortuko.

Taldetik besteak beste Jean Alesi, Gerhard Berger eta Ivan Capelli pilotuak igaro ziren, eta pare bat garaipen besterik ez zituzten lortu.

1996-2006: Michael Schumacherren aroa

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1996an Michael Schumacher Scuderiara heldu zen, Scuderia berregituratuko zuen talde batekin batera: Jean Todt, Ross Brawn eta Rory Byrne. 1997an eta 1998an, Schumacher eta Ferrari titulua lortzetik gertu egon ziren, baina dezepzioan amaitu zuten, eta horrek Scuderiaren zaleen etsipena areagotu egin zuen. Baina 1999az geroztik, Ferrarik bere bederatzigarren munduko autogileen txapelketa eta Eddie[16] Irvinek pilotuen azpitxapelketa lortu zituenetik (Michael Schumacherrek istripu handia izan zuen Britainia Handiko Sari Nagusian, eta lehiaketatik kanpo utzi zuen hainbat hilabetez), Scuderiak arrakastaz betetako garaiari hasiera emango zion, non Schumacher inoiz izan den piloturik sarituena bilakatuko zen.[17]

Michael Schumacherrek, 2000. urtean, pilotuen munduko titulua irabazi zuen, eta Rubens[18] Barrichellorekin batera, autogileen txapelketa irabazi zuen. Garaipen hau lau urtez jarraian errepikatu zen non Ferrarik guztiz menperatu zuen, pilotu eta autogile tituluak irabaziz aurkariei inolako aukerarik eman gabe. Inongo zalantzarik gabe, Scuderiaren urrezko garaia izan zen, non ia talde menderaezina zen, nahiz eta 2003ko denboraldian gorabehera batzuk izan arren. 2002 eta 2004 denboraldietan italiarrek nagusitasun osoa lortu zuten, denboraldi bakoitzean aurkariei garaipen pare bat besterik ez zieten eman, eta Scuderiari hainbat errekor eman zizkioten, besteak beste, 2002an Schumik lasterketa guztiak podiumean amaitu zituen, eta 2004an, denboraldi batean garaipen kopuru handiena lortu zuen (13), ondoren Sebastian Vettelek berdindu eta Max Verappenek gainditu zuen (15)[19][20][21]

Michael Schumacherrek 5 txapelketa irabazi zituen Scuderiarekin.

2005ean, Ferrarik araudi aldaketarekin sufritu zuen eta ez zen bere koroak defendatzeko moduan egon, McLaren eta Renaultengatik gainditua izan zen. Baina 2006an, Scuderia indartsu itzuli zen eta Renault eta Fernando Alonsorekin borrokatzen du bi tituluak lortzeko; borroka hori Renault eta Alonsoren garaipenarekin amaitu zen, eta Schumacher eta Fernandoren arteko lehia historikoa sortu zen.[22][23]

2006an, Schumacherrek, 1 Formulako titulu gehien dituen pilotuak, iragarri zuen urte amaieran lehiaketa utziko zuela eta, beraz, Scuderiak Kimi Räikkönen McLaren pilotua kontratatuko zuen bere ordez, 2007tik Felipe Massa brasildarrarekin bat egingo zuena. Schumacherr bere zortzigarren titulua eskuratzetik gertu egon zen, baina azkenean 13 puntugatik galdu zuen mundiala; Renaultek, berriz, 4 puntugatik bakarrik irabazi zuen autogileetan. Michaelekin batera, Ross Brawn, Ferrariren garaipen askoren arkitektoak ere joan egingo zela baieztatu zuen; horrez gain, Rory Byrne diseinu-buruak erretiratu egingo zela iragarri zuen, eta Paolo Martinelli Scuderiako motorren buruak jarraituko zion. Jean Todt Ferrariko zuzendari exekutibo izatera pasa zen.[24][25]

2007-2009: Räikkönen txapeldun eta atzerapena

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lantalde handi hori galdu arren, 2007an, Kimi Räikkönenek puntu bakar batengatik irabazi zuen Pilotuen Txapelketa, lehia bizia izan ondoren McLarenen pilotuekin, Lewis Hamilton eta Alonso. 2008an, Felipe Massak titulua lortzeko borrokatu zuen azken lasterketara arte, eta txapelketa Brasilgo Sari Nagusiko azken bihurgunean erabaki zen, non Massak puntu bakar batengatik galdu zuen titulua Lewis Hamiltonen aurrean. Hala ere, Ferrarik irabazi zuen urte horretako autogile titulua.[26][27]

2009an, Brawn GP eta geroago Red Bull automobil-taldeek harrituta utzi zuten Ferrari, hedatzaile bikoitzarekin urte osoan gozakaitzak izan baitziren. Scuderiak bere historiako denboraldi hasierarik okerrenetako bat jasan zuen; nahiz eta 5. lasterketatik aurrera bere F60aren ezaugarriak hobetu zituen eta azkenik autogileen txapelketan laugarren postuan amaitu ahal izan zuen, Belgikako Sari Nagusian garaipen bakarra lortuz. Urte amaieran, Kimi Räikkönenek taldea utziko duela iragartzen du, Munduko Rally Txapelketan parte hartzeko, Italiako taldeak Fernando Alonso kontratatu baitzuen hiru urterako.[28][29][30][31]

2010-2014: Fernando Alonsoren urteak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Fernando Alonso Ferrariko pilotu bihurtu zen 2010ean.

2010. urtea itxaropen handiekin hasi zen, Fernando Alonso, espainiarra, bi aldiz garailea izan zena taldean sartu eta gero, eta Ferrari F10en indarrarekin, garaipenak lortu baitzituen Baréingo (Ferrarirekin egin zuen lehen lasterketa izan zen, eta, ondorioz, Mario Andretti, Nigel Mansell eta Kimi Räikkönen berdindu zituen; azken horiek ere garaipenarekin egin zuten debuta Scuderian), Alemaniako, Italiako (2006tik lortu ez zen etxeko garaipena Michael Schumacherrekin), Singapurreko (pole position-etik abiatuta, urteko bigarrena Ferrarirentzat) eta Koreako Sari Nagusian. Denboraldiko bigarren zati bikain baten ostean, Alonso urteko azken lasterketara liderra izaten iritsiko da 8 puntuko aldearekin, baina azkenean Sebastian Vettelen aurka 4 puntuko aldearekin galduko du munduko txapelketa. Ferrarirekin egiten zuen lehen urtean, Alonsok txapeldunorde izatea lortuko zuen.[32][33][34][35]

2011 denboraldiaurre arrakastatsu batekin hasten da, pilotuak berriz ere Fernando Alonso eta Felipe Massa izango lirateke, Ferrari 150º Italiarekin lehiatuko direnak, izen hori eman baitzioten monoplazari Italiaren bateratzearen 150 urteen omenez. Lehen Sari Nagusietako emaitzak etsigarriak izan ziren, non dominatzaileak Red Bull eta McLaren ziren argi eta garbi. Turkiako Sari Nagusian lortuko du Ferrarik urteko lehen podiuma, hirugarren postuan. Espainiako Sari Nagusian, Scuderiak, kalifikazio oso gogorrean miraria egin ondoren (atzeko aleroia legez kanpokotzat jo zuen FIAk, "araudiaren espirituaren kontrakoa zelako"), laugarren eta zortzigarren postua lortu zuen lasterketarako. Irteera zirraragarri batean, Fernando Alonsoren Ferrari 150.º Italia laugarren postutik 1. postura pasatu zen, eta Sari Nagusia izan zen nagusi 20. itzulira arte. Momentu horretatik aurrera, ordea, argi eta garbi ikusi ziren denboraldi honetako eserleku bakarraren gabeziak: Alonsok bosgarren bukatu zuen eta buelta galduarekin, eta Felipek, berriz, erretiratu egin behar izan zuen enbragearekin izandako arazoengatik. Emaitza txar horien ondorioz, lehen 5 GGPPetan podium bakarra lortuta, Maranellorenek erabaki zuten berregituraketa baterako garaia zela: Maiatzaren 24an, ordura arte Scuderiako zuzendari teknikoa zen Aldo Costak bere postuari uko egingo zion, eta, beraz, txasisa Pat Fryren esku geratuko zen. Denboraldia nahiko etsigarria izan zen taldearentzat, garaipen bakarra lortu baitzuen eta bere prestaketak Red Bull eta McLaren taldeetatik urrun egon ziren. Monoplazak ez zuen polerik lortu eta arazo ugari izan zituen pneumatiko gogorrak berotzeko.[36]

2012rako, Ferrarik berriro irabazi nahi du, lau urtez irabazi gabe egon ondoren, eta, horretarako, aurreko urtean hasitako berregituraketarekin jarraitzen du bere sail teknikoan. Steve Clark eta Hirohide Hamashima fitxatu zituzten, eta autoaren diseinuan ikuspegi oldarkorragoa iragarri zuten. Denboraldi hasiera ez zen nahi bezalakoa izan eta autoak aurkariengandik urrun dagoela erakutsi zuen, Malaysian baldintza klimatiko aldakorretan garaipena lortu arren. Hala ere, eserleku bakarreko automobilean egindako hobekuntzak ondo funtzionatzen zuten eta Alonsok denboraldi erdian munduko txapelketako liderra izatea lortzen du, Valentzian garaipen epikoa lortu ondoren. Zenbait podium lotu eta lidergoa sendotu ostean, hein handi batean aurkari nagusia erretiratu delako, Romain Grosjeanek Alonso erasotzen du Belgikan, eta Kimi Räikkönenekin ukitu bat jasaten du Japonian. Gertakari horien ondorioz, lasterketatik erretiratzera behartzen dute, eta, Red Bullen hobekuntzarekin batera, lidergoa galtzen du Sebastian Vettelen aurka, Koreako Sari Nagusian. Ferrarik eta Alonsok ahalegin handia egin arren, Vettel eta Red Bull berriz ere txapeldun izan ziren; baina ordainetan, Scuderiak bigarren postua mantendu zuen autogileen munduko txapelketan.[37][38][39][40]

2012ko abenduaren 5ean, F1 web orriko editoreek Ferrari 1 Formulako 2012ko bosgarren talderik onenatzat jarri zuten. Webgunearen atariaren arabera, editoreek taldeen lan egiteko moduari oinarrituta eman zituzten botoak eta puntuak; fabrikan, pistan, eta komunikabideei begira egindako lanaren arabera, alde batera utzita urtean zehar izandako arrakastak, hau da, talde gisa lan egiteko modua eta egituraren pieza desberdin bakoitza ahokatuz.[41]

2013a aurreko bi urteetakoaren oso bestelako eszenatokiarekin hasten zen, Ferrarik denboraldia hastean auto lehiakorrik ez zuenean. F138a azkarra zen, lehen lasterketan, Australiako Sari Nagusian, lortutako 2. eta 4. postuek erakusten dutenez. Sentsazio on horiek lehen 5 lasterketetan (Shanghai eta Bartzelona) bi garaipenekin zehaztu ziren, baina Malaysian egindako akats estrategiko batek eta Bahrainen izandako arazo mekaniko batek puntu gehiago lortzea eragotzi zioten Alonsori. Baina hortik aurrera, taldeak indarra galdu zuen eta atzean geratu zen lehiakideekiko, pieza berriek ez baitzuten funtzionatzen, Vettel eta Red Bull-etik nahiko urrun gaindituz urtearen ekuatorea. Egoera irauli ezinik Singapurreko Sari Nagusia gainditu ostean, Ferrarik hurrengo denboraldian kontzentratzera pasako dela baieztatu du. Azkenik, Scuderiak hirugarren postuan amaitu zuen autogileen txapelketan.[42][43][44]

Ferrarik 2014rako auto berria aurkeztu zuen, F14 T, urtarrilaren 25ean. Räikkönen taldera itzultzen da Alonsoren taldekide izateko. Aurredenboraldiak datu itxaropentsu batzuk ematen ditu, baina taldea Australiara iristen da eta 4. eta 7. postuak baino ez ditu lortzen. Bahraingo Sari Nagusia eta gero, Maranelloren eserleku bakarreko automobilek oso ezaugarri kaskarrak erakutsi zituzten eta ozta-ozta lortu zuten 3 puntu batzea, Stefano Domenicalik dimisioa eman zuen taldeburutzat, Marco Mattiaccik ordezkatu zuelarik. Hurrengo lasterketan (Txina), Fernando Alonsok denboraldiko lehen podiuma lortu zuen, 3. amaituz. Denboraldiko emaitzarik onena Hungariako Sari Nagusiarekin iritsi zen, Fernando Alonsok 2. postuan bukatu baitzuen, euria protagonista izan zuen estrategia arriskutsu baten ostean.[45][46][47][48]

2014ko irailean, Luca Cordero di Montezemolok Scuderia Ferrariko presidente gisa dimisioa eman zuen eta Sergio Marchionnek hartzen du postua.

Sebastian Vettel 2015ean iritsi zen Ferrarira.

Urte horretako azaroan, Ferrarik baieztatu zuen Sebastian Vettel izango zela 2015etik aurrera pilotu berria, Alonso ordezkatuz. Lau egun geroago, 1993tik lehen aldiz denboraldia garaipen bakar bat lortu gabe amaitu ostean, iragartzen dute Maurizio Arrivabene izango dela kirol zuzendari berria, Marco Mattiacci ordezkatuz. Arrivabenek iraultzarekin jarraitu zuen Maranellon, Pat Fry eta Nicholas Tombazis kaleratuz.[49][50]

2015-2020: Sebastian Vettelen garaia

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

2015ean, Ferrarik hasiera bikaina egin zuen, Vettelek podiuma eman baitzion Australiako Sari Nagusian, eta pilotu alemaniarrak 2013ko Espainiako Sari Nagusitik Scuderiarako lehen garaipena lortu zuen Malaysiako Sari Nagusian. Hala, Italiako markak autogileetan 2. , eta pilotuenean Vettelek 2. eta Raikkonek 5. postua lortuz hasten du urtea. 2010az geroztik denboraldi hasierarik onena eginik, bi txapelketen buru izan baiziren txapelketaren bigarren egunean. Denboraldi honetan, Ferrarik kalitate jauzi nabarmena egiten du, 4. taldea izatetik 2.era pasatzen baita, eta Mercedesi garaipenak kentzeko gai den bakarra.[51][52][53]

2016rako, hasiera pozgarria izaten du Ferrarik, Nico Rosberg eta Lewis Hamiltonen autoak gaindituz Australiako Sari Nagusiko irteeran, Sebastian Vettelekin eta Kimi Räikkönenekin 1-2koa mantentzen du zenbait itzulirengatik; hala ere, lasterketan zehar Mercedesek gainditzen ditu. Hortik aurrera, Scuderiak ez zuen aurrerapen esanguratsurik erakutsi errendimenduari dagokionez, eta nahiz eta Vettelek 7 podium lortu eta Räikkönenek 4, Daniel Ricciardo eta Max Verstappenekin Red Bull Racingek gainditzen ditu denboralian zehar, eta hala, 3. tokira erori zen autogileen txapelketan, eta pilotuenean Vettel 4. eta Räikkönen 6. geratu ziren.[54]

2017an Scuderiak harritu egin zuen urteko lehen lasterketa Sebastian Vettelekin irabaziz, Australiako Sari Nagusian, eta txapelketako lider jarriz. Ordutik aurrera Vettelek ez zen podiumetik jaitsi eta beste bi garaipen lortu zituen Bahraingo Sari Nagusian eta Monakoko Sari Nagusian, non Kimi Räikkönen, bere taldekidea 1. eta 2. izan ziren. Hemendik aurrera ez zuten gehiago irabaziko Hungariako Sari Nagusira arte, berriz ere 1. eta 2. izatea lortuz. Horrela, Vettelek denboraldiko lehen zatia pilotuen txapelketako lider gisa bukatzen du, baina Mercedesen aurka ezin izango du nagusitasunarekin jarraitu. Hala ere, Vettelek ez zuen lortu Pilotuen Txapelketako lidergoari eustea, Singapurreko Sari Nagusian eta Japoniako Sari Nagusian utzi ondoren. Gainera, Malaysiako Sari Nagusian azkena irten behar izan zuen motorraren akats baten ondorioz, eta azkenean txapeldunorde izan zen, bitartean Kimi Räikkönen taldekidea laugarren izan zen. Autogileen txapelketan, Scuderiak bigarren postuan amaitu zuen.[55]

2018an, taldea ondo hasi zen, Australiako Sari Nagusian podium bikoitza lortuz, Sebastian Vettelen garaipenarekin eta Kimi Räikkönen hirugarren postuarekin. Denboraldiaren erdian Vettelek Alemaniako Sari Nagusia utziko du, eta Lewis Hamiltonek nagusigoa berreskuratuko du. Azkenean, Mexikoko Sari Nagusian, 2017an bezala, Hamilton izango litzateke txapeldun. Hurrengo lasterketan, pilotu finlandiarrak taldera itzultzearekin batera bere lehen garaipena lortu zuen, eta lehenengoa 2013tik. Txapelketa hau berriro ere, Ferrari Munduko Autogileen Txapelketan talde germaniarrari lagunduz eta Red Bullen gainetik geratuz amaituko da.[56]

2019 denboraldirako, Scuderiak Sauberekin trukea egiten du, Kimi Räikkönen Charles Leclerc monakoko pilotuarengatik aldatzen. Sebastian Vettel lehen pilotu bezala hasten da, baina Leclercek txapelketako lehen lasterketetan izan zuen abiadurak taldeko barne-tentsioa areagotu zuen, taldeak pilotu alemaniarrari eman zion lehentasuna zela eta. Motor arazoek eta pneumatikoen degradazio arazoek ukatu egin zioten Leclerc-i bere lehen garaipena Bahrain eta Austrian, hurrenez hurren, eta azkenean Belgikako Sari Nagusian iritsi zen. Garaipen honen ondoren beste bi gehiago jarraian etorriko ziren, izan ere, Monzako pilotuak Monzan errepikatuko zuen eta Vettelek Singapurreko podiumeko gorenera igotzea lortuko zuen, bere taldekideari undercut bat egin ondoren. Etxegileen txapelketako bigarren postuan amaitzen dute denboraldia, 504 punturekin.[57][58][59]

2019ko abenduaren 23an, Ferrarik iragarri zuen Charles Leclerc berrituko zuela 2024ko amaierara arte. Hala ere, ez dute Vettelekin kontratua berritzeko akordiorik lortzen, eta 2020ko maiatzaren 12an jakinarazten da pilotu alemaniarrak ez duela Italiako taldearekin kontratua berrituko. Maiatzaren 14an iragartzen dute Carlos Sainz pilotu espainiarra izango dela bere ordezkoa 2021etik aurrera.[60][61][62]

Denboraldiaurrean, Ferrarik historia egin zuen FIArekin duen akordio sekretuarekin, iaz motorrarekin egindako ikerketengatik, eta are gehiago bere denboraldiaurre negargarriaren ondoren. Baina berrogeialdi betean ezusteko handia iritsi zen Sebastian Vettelek taldearekin ez zuela berrituko iragarri zuenean. Bi egun geroago, 2021etik aurrera Carlos Sainz bere ordezkoa izango zela iragarri zuten .[63][61][62]

Hala ere, SF1000, taldeak 1000 Sari Nagusia jokatuko duen denboraldia izateagatik bataiatzen dena, parrillako txasisik motelentzat hartzen da: 17 lasterketatan seigarren amaitu zuten munduko txapelketan 131 punturekin, eta Britainia Handiko 2010eko lasterketatik, 2020ko Belgikako Sari Nagusia lehen lasterteka izaten, non puntuetatik kanpo amaitzen zuten.

2021-2024: Leclerc eta Sainz Jr.

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sebastian Vettelen eserlekua Carlos Sainz Jrek ordeztu zuen. Ferrarik errendimendu hobekuntza nabarmena lortu zuen, hirugarren postua lortuz autogileen txapelketan. Sainzek lau podium lortu zituen denboraldian zehar, eta Leclercek bi pole positions eta podium bat.[64][65]

2025: Lewis Hamiltonen fitxaketa

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

2024ko otsailaren 1ean, Sainz taldetik aterako zela iragarri zuten, lau denboraldiren ostean. 2025erako bere ordezkoa Lewis Hamilton da, Ferrariren aurkariak, Mercedes esate baterako, ezustean utzi zituena.[66]

Motor hornitzailea

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ferrarik beti produzitu izan ditu 1 Formulako bere eserleku bakarreko ibilgailuko motorrak, eta beste ekipo batzuei ere hornitu dizkie motorrak. Aurretik, Ferrarik Minardi (1991), Scuderia Italia (1992-1993), Sauber (1997-2005, Petronas izeneko motorrekin, eta 2010-2018, 2024-2025), Prost (2001, Acer izenekoak), Red Bull (2006), Spyker (2007) Force India (2008), Toro Rosso (2007-2013, 2016) eta Marussia (2014-2015) etxeetarako motorrak hornitzen zituen. 2026ko denboraldian Haas eta Cadillac.[67]

Txasisetik kanpo, Ferrarik sari nagusi bakarra irabazi du; Italiakoa, 2008an, Toro Rossorekin.[67]

Izen ofizialak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Babesletza

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Enzo Ferrari eta bere oposizioa kirol babesletzaren aurka

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Enzo Ferrari beti izan da babesleen aurkakoa bere autoekin, baina 1977tik aurrera, Scuderiako eserleku bakarrek FIATen logotipoa eraman zuten, Turineko autoen markak Ferrari 1969an integratu baitzuen bere taldean, eta 1980rako Ferrarik bere bazkide tekniko nagusien (Magneti Marelli, Brembo eta Agip) kalkomaniak zeramatzan.

Philip Morris agertzen da bere Marlboro markarekin

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1984an, Ipar Carolinako, AEB, tabako-fabrikan Philip Morris Internationalek bere Marlboro marka dakar babesletza akordio bat eskaintzeko, adostu zuten Scuderia Ferrari babestuko zutela, pilotuen soldata ordainduz. Enzo, bere nortasun zakarrarekin, beren marka nabarmen agertzen bazen bakarrik onartuko zuen, hau da, tabako-dendako logotipoa posta-tamainan agertzen bazen. Il Commendatore («Komandantea» italieraz, hala deitzen baitzioten Enzo Ferrariri) hil ondoren, Marlboro gero eta ikusgarritasun handiagoa hartzen hasi zen, eta 1993an bigarren mailako babesle izatetik babesle nagusi izatera pasa zen, eta 1997an, Michael Schumacher pilotu alemaniarra fitxatu eta urtebetera, taldeak ofizialki izena aldatu zuen Scuderia Ferrari Marlboro, esklusibitate akordio bat sinatuz AEBetako tabakalerarekin (1997an Arrows-eko pilotu Pedro Diniz-en babes pertsonala kontuan hartu gabe). Akordio horren ondorioz, Mclaren eta Marlbororen arteko harremana 1974an amaitu zen (22 urte). Beste babesle bat lortu behar zuen tabakalera lehiakide batekin, eta hark erabaki zuen Mclaren babestea West zigarroekin, West Lights-en zilarrezko jantzi beltz batekin.

Scuderia Ferrari Marlboro eta babesletza esplizituaren azken egunak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Babesletza esklusiboak bat egin zuen Europako Batasunarekin, kirol-lehiaketetan taldeak babesteko orduan gero eta murriztailegoa baitzen. AEBetan ere tabakoaren aurkako lege bat zegoen jada, 2007rako hura babestea erabat debekatuta dagoela kontuan hartuta. 1997tik aurrera, Tobacco Master Settlement Agreement erakundeak tabako-fabrikek kirol-lehiaketa bakar batean bakarrik babes zezaketela erabaki zuen. Horrek azaltzen du zergatik Marlborok Team Penske bakarrik babestu zuen CART World Series-en eta ondoren IndyCar Series-etan (Indy Racing League 1996tik 2002ra). Ferrari eta Jordan taldeek, berriz, ezin zituzten erabili Marlboro eta Benson & Hedges-en logotipoak (Philip Morris-ek erregistratutako marka, AEBn). Estatu Batuetako Sari Nagusia 1 Formulako 2000 Denboraldirako itzuli zenean, MSAren legea jada indarrean zegoen, honek Motoziklismoko Estatu Batuetako Sari Nagusia ere barne hartu zuen, 2006an itzuli zena, Marlborok ezin zuen Ducatiren fabrikako taldea babestu.   


1 Formulako 2006 denboraldirako, gero eta herrialde gutxiagok eman zuten tabakoaren publizitatea, eta garai hartarako 3 talde bakarrik egon ziren. Scuderia Ferrari (Marlboro), Renault F1 Team (Mild Seven) eta Honda Racing F1 (Lucky Strike), BAR erosi ondoren F1-era itzuli zena autogiletzat, taldea bere jabeak sortu baitzuen BAT.

2007an, tabako-markaren batek talderik babestu ez bazuen ere, Scuderia Ferrari Marlborok babesten jarraitzen zuen, eta logotipo esplizituak Bahrain, Monako eta Txinako Sari Nagusietan bakarrik agertu ziren (hain zuzen ere ordena horretan, denboraldi horretako egutegiaren arabera).

Azkenik, 2007a ez zen izan Sari Nagusiko lasterketa batean tabako-denda baten babesa esplizituki jasoko zuen azken urtea, 2008ko Bahraingo Sari Nagusia izan zen azkena. Izan ere, Bahrain-ek sailkapen-saiora arte bakarrik izan zituen benetako logotipoak, eta, hala, Felipe Massak helmugara iritsi eta barra kodea erabiliz lortu zuen polea, eta, azkenean, 1 formulako azken garaipena izan zen.[68]

Barra-kodetik 2011n aurkeztutako logotipo berrira

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

2005etik Ferrarik barra-kode bat erabili zuen babesletza nagusia ezkutatzeko, baina urte horretan aldatu ondoren 2007tik ia lasterketa guztietan ikusten hasi zen. Hala ere, horrek ez zuen asko iraungo, 2010eko Espainiako Sari Nagusirako barra-kodearen atzean zegoen arrazoia hauteman baitzen, eta GP horretan ertz zuriak dituen laukizuzen gorri batekin lehiatzea erabaki zen. Europako Osasun Publikoko Komisarioaren bozeramaile batek esan zuenez, motorraren estalkian eta Ferrariko Fernando Alonso eta Felipe Massa pilotuen uniformeetan ageri den 'barra-kodea' PallMall zigarreten gaineko behatzaileak meheki gogoratzeko bide gisa interpreta daiteke.[69]

Horren ondoren, Ferrarik motorraren tapa zuri zuela lehiatu zuen, 2010eko Turkiako Sari Nagusian izan ezik, hori baitzen 800. Sari Nagusia, Scuderiarentzat puntuagarria, eta Rampante Cavallinoak motorraren tapan ekitaldiaren kalkomania batekin ospatzea erabaki zuen, barra-kodea ordeztuz, beste behin gutxienez.[70]

2011 denboraldirako Maranelloren taldeak bere izena ofizialki Scuderia Ferrarira aldatzea erabaki zuen, horrela Marlborok italiar taldearen title sponsor izateari utzi zion, hala ere, Philip Morrisek Ferrari babesten jarraitzea erabaki zuen, Scuderiarentzat logotipo berria izango zena aurkeztuz.[71]

2014ko azaroan Maurizio Arrivabenek hartu zuen Scuderia Ferrariko kirol zuzendariaren postua, aurretik Philip Morriseko marketing presidenteordea izan zelarik 2011tik.

2017ra arte iraun zuen logotipo berriak, 2010etik aurrera Santanderrek babestua izan zuen Scuderia, beste arrazoi bat monoplazak gorriak eta zuriak zirela, eta denboraldia amaitzean, Espainiako bankuak taldea utzi zuen LaLiga (lehen BBVA Liga) eta UEFA Champions League babesteko helburuarekin, futbolari dagokionez, Santander jada Libertadores Kopa babesten ari zen.[72]

Philip Morrisen azken sorpresa eta 'Mission Winnow' proiektua

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Scuderia Ferrarik 2018ko denboraldiari babeslerik gabe ekin zion, Banco Santanderren presentziarik gabe, lehen aipatutako arrazoiengatik. Denboraldi honetako eserleku bakarra, SF71H, F2008tik aurrera, taldearen lehen auto guztiz gorria izan zen, 10 urte lehenago lehiatu zena. Hala ere, Ferrarik eta Philip Morrisek ezustekoa eman zuten denboraldiko azken lasterketetarako. 2018ko Japoniako Sari Nagusian, Ferrarik Philip Morris Internationalen 'Mission Winnow' proiektuaren logotipo berriak gehitu zizkien autoari eta taldearen arropari. Mission Winnow "zientzia, teknologia eta berrikuntzari eskainitako" marka gisa deskribatzen den arren, tabakoa ez dena, The Guardian egunkariko iruzkingile Richard Williamsek adierazi zuen logotipoek Marlboro zigarro paketeen diseinu ikonikoa imitatzen duten elementuak dituztela.[73][74]

Aurretik uste zen Philip Morrisek Marlboroko bere azpimarka erakutsiko zuela, Iqos. Ez zen publizitate subliminala izango, erreala baizik, zigarro elektronikoen marka baten logotipo esplizituak izango baitziren, baina hori ez zegoen guztiz baieztatuta.[75]

Mission Winnow eta "Zirku Handian" sartzeko ahaleginak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hasieran Mission Winnow 2019ko Australiako Sari Nagusian lehiatuko zen (denboraldiko lehen Sari Nagusia), izan ere, taldeak izena aldatu zuen ofizialki Scuderia Ferrari Mission Winnow-era. Australiako gobernua, ordea, Mission Winnow ikertzen ari zen, ustez herrialdeko tabakoaren aurkako legea urratzeagatik, logotipoak Marlbororenaren antza zuela argudiatu baitzuten. Azkenean, hori 90 Years logotipoarekin konpondu zen, Scuderia Ferrari sortu zeneko 90. urteurrenarekin batera gertatu baitzen. Gauza bera gertatu zen Mclaren eta A Better Tomorrow-ekin (2019rako babesle berria), Mission Winnow-en antzeko proiektua, baina British American Tobacco-rena, eta Estatu Batuetako 7-Eleven komenentzia-dendakoekin logotipoak ordezkatu behar izan zituzten .[76]

Bi babesleen debuta 2019ko Barhain Sari Nagusian izan zen (denboraldiko bigarren Sari Nagusia). Ordutik, Ferrarik Mission Winnow-en logotipoak bakarrik erabiltzen ditu hori baimentzen den herrialdeetan, 2020an Sari Nagusietan ez ziren logotipoak erabili, denboraldi osoan ezberdina izan zen bakarra 2020ko Toscanako Sari Nagusia izan zen (1000. Sari Nagusia Scuderiaren historian); izan ere, Maranelloko taldeak bere 1000 Sari Nagusiak 1950eko Monakoko Sari Nagusian 375F1ak zuen gorri tonua baino ilunagoarekin ospatzea erabaki baitzuen (1 Formulako bigarren Sari Nagusia puntuagarria eta lehena Scuderia Ferrarirentzat). 2020ko denboraldia hasi aurretik, Ferrarik Italiako CODACONSen mehatxua jaso zuen, bere SF1000 eserleku bakarra konfiskatuko zutela argudiatuz, Europar Batasunean tabakoaren aurkako legea ustez urratzeagatik. 2021erako Ferrari Scuderiak bere aurreko monoplazaren 2021 bertsioa aurkeztu zuen, SF21 izenekoa. Aurkezpena Ferrariren egoitza nagusian egin zen, Maranellon, Italian. Eserleku bakarreko ibilgailuak Mission Winnow-en logotipoak berde zituen, Philip Morrisek azken unean egindako aldaketa bat izan zen.[77]

2021ean, proiektuaren webgunean, Mission Winnow segurtatzen dute "gizartearentzat aldaketa positiboak ekar ditzaketen soluzio berrien garapenarekin eta berrikuntzarekin dugun konpromiso etengabea erakusteko" ekimena dela.

"Mission Winnow-ek giltzatzen du nola eraldatzen ari garen gure negozioa zientziaren bidez, eta pentsatzeko eta etorkizun hobea sortzeko aukera bakoitza arakatzeko modu berri bat hartuz. Elementurik onenak hartu, findu eta hobetu egiten ditugu", eransten dute.[78]

HP

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

2024ko maiatzetik, HP enpresa informatikoa Scuderiaren babesle nagusia da, Marlbororen lekua hartuz, bi urtez Philip Morris Ferrarin egon gabe egon ondoren.

Beste babesle historiko batzuk

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Philip Morris Internationalez gain (lehenik Marlboro eta gero Mission Winnow), beste babesle historiko bat Shell petroliontzi holandarra izan zen, babesleen libreak baino lehen ere, Ferrarik eta Shellek historia dute kaleko autoen markaren sorreratik (1947). Harreman hori 1947tik (1950, F1eko lehen denboraldia) 2024rakoa (abian den denboraldia) izan da, 1974 eta 1995 bitartean izan ezik, orduan Agip Italiako petrolio-enpresa nazionalak babestu baitzuen taldea. Aldaketa 312 B3 (1973 Shell-ekin) eta 312 B3-74 (1974 Agip-ekin) bitartean nabaritzen da.[79][80]

Sports prototipoak eta GT automobilak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ferrarik ofizialki Erresistentziako Munduko Txapelketan hartu zuen parte, eta autogileen titulu ugari lortu ditu hainbat klasetan.

1973ko denboraldia amaitzean, Ferrarik ofizialki sport prototipoetan lehiatzeari utzi zion. 1980ko hamarkadaren erdialdean Ferrari 288 GTO Evoluzione garatu zuen, B Talderako homologatua, baina inoiz ez zen lehiatzera iritsi. 1987ko Ferrari F40 ere txapelketan erabili zen, baina prestakuntza pribatuekin.

Ferrarik berriro ere prototipo bat eraiki zuen 1993an, Ferrari 333 SP, IMSA GT Txapelketan eta gero FIA Sport Prototipoen Txapelketan nabarmendu zena, beti ere talde pribatuen aldetik.

Ferrari F50aren GT1 bertsio bat garatu zuen 1996an, baina ez zen inoiz lehiatu. 2000. urtetik aurrera, Ferrarik Ferrari 360, Ferrari F430 eta gaur egun Ferrari 458 modeloen txapelketarako bertsioak egin ditu, eta Munduko Erresistentzia Txapelketan, American Le Mans Series, United SportsCar Championship eta Blancpain Endurance Series lehiatu dira, besteak beste.

2023an, Ferrari Munduko Erresistentzia Txapelketara itzultzen da Ferrari 499P-rekin.[81]

Pilotuen txapelketa

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hauek dira 1 Formulako mundiala Ferrari taldearekin irabazi duten pilotuak. Michael Schumacher, 5 titulurekin, Scuderiarekin titulu gehien dituen pilotua da (beste 2 gehiago lortu zituen Benetton taldearekin, 7 titulurekin).

Urtea Pilotua Lasterketak Garaipenak Puntuak
1952 Alberto Ascari 8 6 53.5
1953 Alberto Ascari 9 5 47
1956 Juan Manuel Fangio 8 2 29
1958 Mike Hawthorn 11 1 44
1961 Phil Hill 8 2 38
1964 John Surtees 10 2 40
1975 Niki Lauda 14 5 64.5
1977 Niki Lauda 17 3 72
1979 Jody Scheckter 15 3 51
2000 Michael Schumacher 17 9 108
2001 Michael Schumacher 17 9 123
2002 Michael Schumacher 17 11 144
2003 Michael Schumacher 16 6 93
2004 Michael Schumacher 18 13 148
2007 Kimi Räikkönen 17 6 110

Emaitzak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1 Formula

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Pilotuak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Pilotuak Lasterketak Garaipenak Poles VR Podiumak Puntuak Tituluak
Michael Schumacher 180 72 58 53 116 1066 5
Kimi Räikkönen 151 10 7 23 52 1080 1
Felipe Massa 139 11 15 14 36 789 0
Charles Leclerc 146 8 26 7 49 1411 0
Sebastian Vettel 118 14 12 14 55 1400 0
Rubens Barrichello 102 9 11 15 55 412 0
Gerhard Berger 96 5 7 9 24 182 0
Fernando Alonso 96 11 4 8 44 1190 0
Carlos Sainz Jr. 88 4 6 2 25 900.5 0
Michele Alboreto 80 3 2 4 19 138.5 0
Jean Alesi 79 1 1 2 16 121 0
Clay Regazzoni 73 4 4 13 23 169 0
Gilles Villeneuve 66 6 2 8 13 107 0
Eddie Irvine 65 4 0 1 23 156 0
Niki Lauda 57 15 23 12 32 242.5 2
Jacky Ickx 55 6 11 11 16 121 0
Mike Hawthorn 35 3 4 6 16 113.64 1
Lorenzo Bandini 35 1 1 2 8 56 0
Carlos Reutemann 35 5 2 2 13 90 0
René Arnoux 32 3 4 4 11 79 0
Nigel Mansell 31 3 3 6 11 75 0
Stefan Johansson 31 0 0 0 6 49 0
Phil Hill 30 3 6 6 16 96 1
John Surtees 30 4 4 6 13 88 1
Alain Prost 30 5 0 3 14 107 0
Jody Scheckter 28 3 1 0 6 62 1
Alberto Ascari 27 13 13 10 17 139 2
Chris Amon 27 0 3 0 6 34 0
Wolfgang von Trips 25 2 1 0 6 56 0
Didier Pironi 25 2 2 3 6 48 0
Peter Collins 23 3 0 0 9 47 0
Patrick Tambay 21 2 4 1 8 65 0
Giuseppe Farina 20 1 3 0 13 75.33 0
Luigi Villoresi 20 0 0 1 8 43 0
Lewis Hamilton 20 0 0 0 0 146 0
Maurice Trintignant 17 1 0 0 5 33.33 0
Luigi Musso 15 1 0 1 5 32 0
José Froilán González 15 2 3 3 11 56.64 0
Louis Rosier 15 0 0 0 0 0 0
Ivan Capelli 14 0 0 0 0 3 0
Piero Taruffi 13 1 0 1 4 32 0
Mario Andretti 12 1 1 1 2 20 0
Arturo Merzario 11 0 0 0 0 7 0
Eugenio Castellotti 11 0 0 0 2 13.5 0
Richie Ginther 10 0 0 2 4 24 0
Willy Mairesse 10 0 0 0 1 7 0
Giancarlo Baghetti 8 1 0 1 1 14 0
Pedro Rodríguez 8 0 0 0 0 6 0
Olivier Gendebien 8 0 0 0 0 8 0
Juan Manuel Fangio 7 3 6 4 5 33 1
Peter Whitehead 7 0 0 0 1 4 0
Tony Brooks 7 2 2 1 4 27 0
Rudi Fischer 7 0 0 0 2 10 0
Iturria:[82]
  • Letra lodiak oraingo pilotuak adierazten ditu.
  • Gutxienez 7 lasterketa dituzten pilotuak.

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  2. ↑ «El argentino González, vencedor del G.P. Automovilista de Inglaterra» Mundo Deportivo: 3. 15 de julio de 1951.
  3. ↑ «Los Grandes Premios de Austria» Mundo Deportivo: 3. 24 de agosto de 1953.
  4. ↑ «Phil Hill, sobre "Ferrari" vencedor del G.P. Automovilista de Italia» Mundo Deportivo: 3. 11 de septiembre de 1961.
  5. ↑ «John Surtees, campeón mundial 1964 de automovilismo» Mundo Deportivo: 2. 28 de octubre de 1964.
  6. ↑ Serrano Cervantes, Eric. (13 de febrero de 2014). «Personaje del día: Mauro Forghieri» Car and Driver.
  7. ↑ «Do you remember...when Ferrari raced in blue» Fórmula 1 28 de octubre de 2015.
  8. ↑ «Lauda cerró con broche de oro su triunfal temporada» Mundo Deportivo: 44. 6 de octubre de 1975.
  9. ↑ «Watkins Glen: James Hunt triunfó y Niki Lauda título» Mundo Deportivo: 44. 3 de octubre de 1977.
  10. ↑ Agencia Alfil. (29 de septiembre de 1977). «Villeneuve, sustituto de Lauda» El País.
  11. ↑ «Monza se tiñó de rojo» Mundo Deportivo: 54. 10 de septiembre de 1979.
  12. ↑ Lewin, Ignacio. (9 de mayo de 1982). «Mortal accidente de Gilles Villeneuve» El País.
  13. ↑ «El “cavallino” perdió su jinete» Mundo Deportivo: 30. 16 de agosto de 1988.
  14. ↑ «Alain Prost fichó por Ferrari» El País 7 de septiembre de 1989.
  15. ↑ Raymond Blancafort. (11 de julio de 1990). «Ferrari: solera centenaria» Mundo Deportivo: 38..
  16. ↑ Hermoso, J.M.. (1 de noviembre de 1999). «"Ha sido agotador"» El País.
  17. ↑ «Ferrari confirma el fichaje de Schumacher» Mundo Deportivo: 41. 17 de agosto de 1995.
  18. ↑ «Ferrari ficha al brasileño Rubens Barrichello para sustituir a Irvine la próxima temporada» Mundo Deportivo: 45. 5 de septiembre de 1999.
  19. ↑ Hermoso, J.M. (9 de octubre de 2000). «Ferrari, 21 años más tarde» El País.
  20. ↑ Europa Press. (22 de octubre de 2000). «Schumacher gana también el título de constructores para Ferrari» El Mundo.
  21. ↑ Miquel, Carlos. (30 de agosto de 2004). «Schumacher gana su quinto título con Ferrari desde 2000» AS.
  22. ↑ López Jordà, Toni. (26 de septiembre de 2005). «Un abrazo a la gloria» La Vanguardia.
  23. ↑ López Jordà, Toni. (23 de octubre de 2006). «Fernando II de la F-1» La Vanguardia: 67..
  24. ↑ «Ferrari confirmó a Raikkonen y a Massa para su equipo 2007 próximo año» AS 11 de septiembre de 2006.
  25. ↑ Europa Press. (26 de octubre de 2006). «Ross Brawn abandona la dirección técnica de Ferrari» El Mundo.
  26. ↑ Rodríguez, Jaime. (21 de octubre de 2007). «La 'guerra de McLaren' hace campeón a Raikkonen» El Mundo.
  27. ↑ Martínez, Miguel. (2 de noviembre de 2008). «Hamilton logra su primer título en la última curva de Interlagos» El Periódico de Aragón.
  28. ↑ Payá, Rafa. (22 de abril de 2009). «Ferrari acaricia el peor inicio de toda su historia» AS.
  29. ↑ Miquel, Carlos. (12 de mayo de 2009). «Ferrari es un polvorín tras fallar en Montmeló» AS.
  30. ↑ Agencia EFE. (30 de agosto de 2009). «Raikkonen vence y Alonso y Alguersuari abandonan» La Vanguardia.
  31. ↑ Serras, Manel. (1 de octubre de 2009). «Alonso toma el relevo de Schumacher» El País.
  32. ↑ Rodríguez, Jaime. (14 de noviembre de 2010). «Alonso se pierde en el desierto» El Mundo.
  33. ↑ Scuderia Ferrari. 5 de septiembre de 2010.
  34. ↑ Historia Scuderia Ferrari. 5 de septiembre de 2010.
  35. ↑ Scuderia Ferrari F1. 5 de septiembre de 2010.
  36. ↑ Alonso, David. (24 de mayo de 2011). «¿Qué le pasa a Ferrari?» Cadena SER.
  37. ↑ Sanz, Miguel. (25 de septiembre de 2011). «Domenicali: "Veo el Ferrari de 2012 y me asombro"» Marca.
  38. ↑ Franco, Manuel. (25 de junio de 2012). «Alonso obró el milagro» AS.
  39. ↑ Agencia EFE. (25 de noviembre de 2012). «Vettel se proclama tricampeón del Mundo de Fórmula 1» 20 minutos.
  40. ↑ Fernández, Juanjo. (20 de diciembre de 2012). «Análisis F1 2012: Ferrari, luces y sombras» F1 al día.
  41. ↑ «Los 5 mejores equipos de la temporada 2012 de Fórmula 1» F1 al día 5 de diciembre de 2012.
  42. ↑ Noble, Jonathan. (7 de diciembre de 2013). «Ferrari reckons 2013 Formula 1 campaign went awry from Canadian GP» Autosport (Haymarket Group).
  43. ↑ Sanz, Miguel. (1 de agosto de 2013). «De más a menos» Marca.
  44. ↑ «Domenicali confirma que Ferrari trabaja ya en la nueva temporada» El País 23 de septiembre de 2013.
  45. ↑ Agencia EFE. (25 de enero de 2014). «Todas las características del Ferrari F-14 T» Sport.
  46. ↑ Agencia EFE. (11 de septiembre de 2013). «Kimi Raikkonen, nuevo piloto de Ferrari» La Vanguardia.
  47. ↑ Agencia EFE. (14 de abril de 2014). «Stefano Domenicali anuncia su dimisión como jefe de la escudería Ferrari» La Voz de Galicia.
  48. ↑ Serras, Manel. (27 de julio de 2014). «Ricciardo y Alonso rompen la hegemonía de Mercedes» El País.
  49. ↑ Guisasola, Carlos. (20 de noviembre de 2014). «Ferrari confirma la salida de Alonso y la llegada de Vettel» El Mundo.
  50. ↑ DPA. (24 de noviembre de 2014). «Ferrari ya tiene un nuevo jefe de equipo» Sport.
  51. ↑ García, Alfredo. (29 de marzo de 2015). «Ferrari gana con Vettel para avivar los fantasmas de Alonso» Cadena SER.
  52. ↑ «Mercedes se siente amenazada por Ferrari» Sport 16 de abril de 2015.
  53. ↑ Oporto, Eduardo. (11 de octubre de 2015). «Mercedes, campeón de constructores» Marca.
  54. ↑ «Clasificación Fórmula 1 2016» AS.
  55. ↑ «Clasificación Fórmula 1 2017» AS.
  56. ↑ «2018 • STATS F1» www.statsf1.com.
  57. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  58. ↑ «El argentino González, vencedor del G.P. Automovilista de Inglaterra» Mundo Deportivo: 3. 15 de julio de 1951.
  59. ↑ «Los Grandes Premios de Austria» Mundo Deportivo: 3. 24 de agosto de 1953.
  60. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  61. ↑ a b «Scuderia Ferrari Mission Winnow and Sebastian Vettel decide not to extend their contract» ferrari.com (Scuderia Ferrari) 12 de mayo de 2020.
  62. ↑ a b «Carlos Sainz to race for Scuderia Ferrari Mission Winnow in 2021 and 2022» ferrari.com (Scuderia Ferrari) 14 de mayo de 2020.
  63. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  64. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  65. ↑ «El argentino González, vencedor del G.P. Automovilista de Inglaterra» Mundo Deportivo: 3. 15 de julio de 1951.
  66. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  67. ↑ a b «Motor Ferrari • STATS F1» www.statsf1.com.
  68. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  69. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  70. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  71. ↑ https://www.motorpasion.com/formula1/nuevo-logo-del-equipo-ferrari-de-formyla-1-para-2011/amp
  72. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  73. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  74. ↑ «El argentino González, vencedor del G.P. Automovilista de Inglaterra» Mundo Deportivo: 3. 15 de julio de 1951.
  75. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  76. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  77. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  78. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  79. ↑ «Las 5 escuderías más ganadoras en la historia de la Fórmula 1» 12up.com.
  80. ↑ «El argentino González, vencedor del G.P. Automovilista de Inglaterra» Mundo Deportivo: 3. 15 de julio de 1951.
  81. ↑ Clarín.com. (2022-07-08). «Una revancha esperada: cómo es la bestia de Ferrari para volver a ganar en Le Mans luego de 58 años» Clarín.
  82. ↑ «Ferrari - Pilotos» statsf1.com.

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
"https://eu.wikipedia.org/w/index.php?title=Scuderia_Ferrari&oldid=10508227"(e)tik eskuratuta