Vanitas

Wikipedia, Entziklopedia askea
Vanitas, Antonio de Pereda, 1636
Vanitas, Juriaen van Streeck.
Aisialdirako gauzakiak ( William Michael Harnett, 1879. Thyssen-Bornemisza Museoa). Heriotza gogora dakar itzalitako pospoloak, kea darion pipa edo egunkari zaharrak, egoera ezegonkorrean eta desordenatuan.
Bernardo Strozzi, Vanitas .

Vanitas latineko hitz bat da eta esanahia harrokeria da, baina ez urguiluaren zentzuan baizik eta hutsaltasun esanahiarekin. Zentzu artistikoan, izadi hilen kategoria bat da, sinbolismo handikoa eta barrokoan asko erabilitako generoa, Herbeheretan batez ere.

Izenburua eta haren ikuskera Kohelet liburuaren "Vanitas vanitatum omnia vanitas " (Huskeria hutsa, huskeria hutsa, dena huskeria da) pasarte batekin lotuta dago. Heriotzaren ziurtasunaren aurrean, munduko gozamenen ezdeusa aditzera eman nahi du. Aldi berean, izadi hilen generoaren sorreraren funtsezko elementua da.

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Lanini, Karine (2006). Dire la vanité à l'âge classique.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]